Ανοιξιάτικες εικόνες - Slideshow

Τετάρτη, 29 Δεκεμβρίου 2010

on 4 Σχόλια

Ιστοσελίδα Servou.gr - Ενημέρωση για ποιοτική υποβάθμιση της ιστοσελίδας


Για την ενημέρωση των πατριωτών δημοσιεύουμε την κατωτέρω επιστολή.
Απευθύνεται προς το Δ.Σ του Συνδέσμου Σερβαίων Αρκαδίας.
(Διευκρινίζεται ότι δεν αναφερόμαστε στο σημερινό Δ.Σ του Συνδέσμου, αλλά σε προηγούμενο, του οποίου η θητεία έληξε στις 13-3-2011).
Στάλθηκε με Email στο Σύνδεσμο στις 16-9-2010.
To Δ.Σ την κράτησε σε εκκρεμότητα όλο αυτό το χρονικό διάστημα και τελικά αποφάσισε να μην δημοσιευτεί στην ιστοσελίδα servou.gr
Δεν γνωρίζουμε το σκεπτικό με το οποίο ελήφθη αυτή η απόφαση.
Ενας από τους λόγους που δημιουργήθηκε το ιστολόγιό μας είναι για να υπηρετήσει τη διαφάνεια και την ενημέρωση των πατριωτών ειδικά για κάτι τέτοιες περιπτώσεις.
Ακολουθεί το κείμενο της επιστολής.




Αγαπητοί Πατριώτες,

Επειδή όπως έχω καταλάβει την απροθυμία ή αδιαφορία των πατριωτών και των μελών του Δ.Σ να κάνουν κριτική και υποδείξεις, όσον αφορά την ποιότητα της ιστοσελίδας, την ερμηνεύετε εσφαλμένα σαν απόδειξη ότι όλα πάνε καλά και ανθηρά στην ιστοσελίδα κάνω αυτή την παρέμβαση.

Πρέπει να αναλάβω και εγώ το μέρος της ευθύνης που μου αναλογεί και να απολογηθώ για την κατεύθυνση που οδηγείται η ιστοσελίδα και την υποβάθμιση της ποιότητάς της σε σύγκριση πάντα με την εμφάνιση και την ποιότητα που είχε κατά το χρόνο που αναρτήθηκε, τον μήνα Φεβρουάριο του 2009.

Δεν χρειάζεται να είναι κανένας ειδικός για να καταλάβει ότι η μορφή και το περιεχόμενο της ιστοσελίδας έχει πάρει ακριβώς τη μορφή της εφημερίδας "Ο Αρτοζήνος", με μόνη τη διαφορά ότι εδώ μπορούμε και βάζουμε περισσότερες φωτογραφίες και περισσότερες λεζάντες.

Share/Bookmark

Τρίτη, 28 Δεκεμβρίου 2010

on Δημοσίευση σχολίου

Τα κεριά

Ποίημα του Κ. Καβάφη

Του μέλλοντος οι μέρες στέκοντ’ εμπροστά μας
σα μια σειρά κεράκια αναμένα —
χρυσά, ζεστά, και ζωηρά κεράκια.

Οι περασμένες μέρες πίσω μένουν,
μια θλιβερή γραμμή κεριών σβυσμένων·
τα πιο κοντά βγάζουν καπνόν ακόμη,
κρύα κεριά, λυωμένα, και κυρτά.

Δεν θέλω να τα βλέπω· με λυπεί η μορφή των,
και με λυπεί το πρώτο φως των να θυμούμαι.
Εμπρός κυττάζω τ’ αναμένα μου κεριά.

Δεν θέλω να γυρίσω να μη διω και φρίξω
τι γρήγορα που η σκοτεινή γραμμή μακραίνει,
τι γρήγορα που τα σβυστά κεριά πληθαίνουν.


Share/Bookmark

Παρασκευή, 24 Δεκεμβρίου 2010

on Δημοσίευση σχολίου

Η Περιφέρεια ακυρώνει απόφαση Δ. Συμβουλίου Ηραίας

Αναδημοσίευση
Πηγή: Ιστοσελίδα Ψάρι Ηραίας
http://www.opsarion.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=416&Itemid=1


Η Ηραία απασχολεί τελευταία την Περιφέρεια Πελοποννήσου όπως φαίνεται από τα έγγραφα που αναρτώνται στο διαδίκτυο – στα πλαίσια της διαφάνειας (!).

Προ ημερών δημοσιεύσαμε ακυρωτική απόφαση της Δημαρχιακής Επιτροπής της Ηραίας, σήμερα δημοσιεύουμε ακυρωτική απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου της Ηραίας για το ποσό των 4.000,00 ευρώ (Χριστουγεννιάτικη εκδήλωση).

Δεν ξέρουμε τι συμβαίνει με την Περιφέρεια Πελοποννήσου αλλά φαίνεται πως ξύπνησε από τον λήθαργο έστω και την υστάτη ώρα. Και μάλλον, τώρα που αναλαμβάνει από την 1η του έτους καθήκοντα Περιφερειάρχη ο «δράκος» Πέτρος Τατούλης, θα έχουμε μεγάλες ανατροπές στη διασπάθιση δημόσιου χρήματος σε αμφιλεγόμενες και πρόχειρες εκδηλώσεις.

Στον Σερβαίϊκο δρόμο προς «της Γριάς τον Σωρό», έγιναν μεγάλα έργα αντιστήριξης του δρόμου με τόνους μπετόν !, με διαπλάτυνση του δρόμου και στρώση νέο ασφαλτόδρομου. Στο σημείο εκείνο υπήρχαν νεροφαγώματα που πράγματι κατέστρεφαν τον δρόμο. Το έργο λοιπόν ήταν απαραίτητο. Και έγινε. Πηγαίνετε όμως να το δείτε. Το τοιχίο αντιστήριξης είναι ολόκληρο ένα άχρηστο έργο αφού στην πρώτη βροχή δεν σταματά τα χώματα από την πλαγιά του βουνού που καλύπτουν το καινούριο οδόστρωμα. Δεν γνωρίζουμε το έργο αν είναι Δημοτικό, Νομαρχιακό, Περιφερειακό αλλά δεν έχει καμία απολύτως σημασία. Εκείνοι που παρέλαβαν το πολυδάπανο αυτό έργο πως ακριβώς το παρέλαβαν; Είναι δυνατό να πληρώθηκε ο εργολάβος του έργου αυτού;

Στο λινκ εδώ η ακυρωτική απόφαση της Περιφέρειας στον Δήμο Ηραίας




Στο λινκ εδώ φωτογραφία από τον σερβαίϊκο δρόμο σε υψηλή ανάλυση, ανοίξτε το αρχείο με Photoshop ή Corel ή ζωγραφική του Office για καλύτερα αποτελέσματα.

Βασίλης Κ. Αναστασόπουλος





Share/Bookmark

Τετάρτη, 22 Δεκεμβρίου 2010

on Δημοσίευση σχολίου

Μηνύματα και ευχές για το νέο έτος 2011





Share/Bookmark

Δευτέρα, 20 Δεκεμβρίου 2010

on Δημοσίευση σχολίου

Η χλαίνη

Hταν ημέρα του Φθινοπώρου, καιρός μουντός από το πρωί ψιλόβρεχε, το πήγαινε πρι-πρι.
Ωφέλιμος για τα χωράφια, για τα σπαρτά, που όμως δυστυχώς δεν είχαν σπαρθεί.
Πώς να σπαρθούν; Οι άντρες στον πόλεμο, οι γυναίκες, οι γέροι τα μικρά παιδιά, είχαν την θέληση να σπείρουν, δεν είχαν τα μέσα και την δύναμη !
Πόσο χωράφι μπορούσαν να σκάψουν με τον κασμά;

Τα μουλάρια που ήταν χρήσιμα για το όργωμα και το σπαρτό, τόσο πολύ μυαλό είχαν οι τρανοί, που τα επιτάξανε όλα και τα έστειλαν και αυτά για ήρωες στο πόλεμο για την ελευθερία της πατρίδας!
Στον πόλεμο του 40, ηρωικά και αυτά να πέσουν!
Αλλά ούτε εκεί προσέφεραν πολλά, δεν πρόκαναν.
Για εκεί που θα ήσαν χρήσιμα, το όργωμα για να ζήσει ο κόσμος, δεν τα άφησαν, τα περισσότερα ψόφησαν από την πείνα και τις κακουχίες μέχρι να φτάσουν στο Αιτωλικό.

Share/Bookmark

Σάββατο, 18 Δεκεμβρίου 2010

on Δημοσίευση σχολίου

Ο Χρόνος καί ὁ κόσμος τῆς φθορᾶς

H πιό φοβερή κ’ ἡ πιό ἀνεξιχνίαστη δύναμη στόν κόσμο εἶναι ὁ Χρόνος, ὁ Καιρός.

Καλά-καλά τί εἶναι αὐτή ἡ δύναμη δέν τό ξέρει κανένας, κι ὅσοι θελήσανε νά τήν προσδιορίσουνε, μάταια πασκίσανε.

Τό μυστήριο τοῦ Χρόνου ἀπόμεινε ἀκατανόητο, κι ἄς μᾶς φαίνεται τόσο φυσικός αὐτός ὁ Χρόνος.

Τόν ἴδιο τόν Χρόνο δέ μποροῦμε νά τόν καταλάβουμε τί εἶναι, ἀλλά τόν νοιώθουμε μοναχά ἀπό τήν ἐνέργεια πού κάνει, ἀπό τά σημάδια πού ἀφήνει πάνω στήν πλάση.

Ἡ μυστηριώδης πνοή του ὅλα τ’ ἀλλάζει. Δέν ἀπομένει τίποτα σταθερό, ἀκόμα κι ὅσα φαίνονται σταθερά κι αἰώνια.

Μιά ἀδιάκοπη κίνηση στριφογυρίζει ὅλα τά πάντα, μέρα-νύχτα, κι αὐτή τήν ἄπιαστη καί κρυφή κίνηση δέ μπορεῖ νά τή σταματήσει καμμιά δύναμη.

Τοῦτο τό πρᾶγμα πού τό λέμε Χρόνο, τό ἔχουμε συνηθίσει, εἴμαστε έξοικειωμένοι μαζί του, ἀλλιῶς θά μᾶς ἔπιανε τρόμος, ἄν εἴμαστε σέ θέση νά νοιώσουμε καλά τί εἶναι καί τί κάνει.

Ὅπως εἴπαμε, δουλεύει μέρα-νύχτα, αἰῶνες αἰώνων, ἀδιάκοπα, βουβά, κρυφά, κι ὅλα τ’ ἀλλάζει μέ μιά καταχθόνια δύναμη, ἄπιαστος, ἀόρατος, ἀνυπάκουος, τόσο, πού νά τόν ξεχνᾶ κανένας καί νά θαρρεῖ πώς δέν ὑπάρχει, αὐτός πού εἶναι τό μόνο πρᾶγμα πού ὑπάρχει καί πού δέ μπορεῖ ἡ διάνοιά μας, μέ κανέναν τρόπο, νά καταλάβει πώς κάποτε δέν θά ὑπάρχει, πώς θά καταστραφεῖ, πώς θά λείψει.

Πῶς, ἀφοῦ αὐτό τό «κάποτε» εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Χρόνος; Πῶς μπορεῖ νά φανταστεῖ κανένας πώς κάποτε θά πάψει νά ὑπάρχει αὐτό τό ἴδιο τό «κάποτε»;

Ἄν λείψει ὁ Χρόνος θά λείψουνε ὅλα τά πάντα.

Αὐτός τά γεννᾶ, κι αὐτός πάλι τά λυώνει, τά κάνει θρύψαλα, καί τά ἐξαφανίζει. Γι’ αὐτό οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες λέγανε στή Μυθολογία τους πώς ὁ Κρόνος, δηλαδή ὁ Χρόνος, ἔτρωγε τά παιδιά του.

Γέννηση, μεγάλωμα, φθορά καί θάνατος εἶναι τ’ ἀκατάπαυστα ἔργα του. Ἐνῶ βρίσκεται γύρω μας, ἀπάνω μας, μέσα μας, δέν τόν νοιώθουμε ὁλότελα, αὐτόν τόν ἀκατανόητο ἄρχοντά μας, αὐτόν πού εἶναι φίλος κ’ ἐχθρός μας, γιατί αὐτός μᾶς φέρνει ὅλα τά καλά πού μᾶς χαροποιοῦνε, κι ὅλα τά κακά πού μᾶς πικραίνουνε.

Μᾶς δίνει τή γέννηση, τή γλυκειά λέξη τῆς ζωῆς, τή χαρά τῆς νιότης, τή δύναμη τῆς ἀντρείας, μᾶς δωρίζει παιδιά, ἐγγόνια, ἔργα λαμπρά πού μᾶς ξεγελοῦνε, κάθε λογῆς εὐχαρίστηση κι ἀνάπαψη.

Καί πάλι, ὁ ἴδιος μᾶς δίνει τίς στενοχώριες, τίς θλίψεις, τούς πόνους, τίς ἀρρώστειες, τό ἀπίστευτο ἄλλαγμα καί χάλασμα τοῦ κορμιοῦ μας καί τῶν ἔργων, πού κοπιάσαμε νά τά κάνουμε, καί στό τέλος μᾶς ποτίζει τό φαρμάκι ἀπό τό ἴδιο ποτῆρι πού μᾶς πότισε τό γλυκό κρασί τῆς χαρᾶς, δίνοντάς μας τόν θάνατο, σ’ ἐμᾶς καί στούς δικούς μας.

Ὤ! ποιός θά πιάσει αὐτόν τόν κλέφτη, πού μέρα-νύχτα, χειμῶνα καλοκαίρι, τήν ὥρα πού κοιμόμαστε καί τήν ὥρα πού εἴμαστε ξυπνητοί, ἀδιάκοπα, χωρίς νά σταματήσει μήτε ὅσο ἀνοιγοκλείνει τό μάτι μας, τριγυρίζει παντοῦ, ὁλόγυρά μας, μέσα μας, στό φῶς καί στό σκοτάδι, μπαίνει σέ κάθε μέρος, στόν οὐρανό πού γυρίζουνε τ’ ἄστρα καί στά καταχθόνια, σέ κάθε στεριά καί σέ κάθε θάλασσα, σέ κάθε τρύπα, σέ κάθε ζωντανό κι ἄψυχο, σέ κάθε ἀρμό τοῦ βράχου, σέ κάθε καρδιά, κι ὅλα τά παλιώνει, τά τρίβει σάν τή μυλόπετρα, τά κάνει σκόνη· καί πάλι ἀπό τήν ἄλλη μεριά ὁ ἴδιος φτιάνει κάθε λογῆς κτίσμα καί κάθε πλάσμα, κάθε κορμί, κάθε τι πού ὑπάρχει σέ τοῦτον τόν κόσμο!

Ὅπως λοιπόν ὅλα τά πάντα, ἔτσι κ’ ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι εἴμαστε μπαίγνια στά χέρια αὐτοῦ τοῦ ἀκαταμάχητου γίγαντα, πού εἶναι μαζί εὐεργέτης μας καί τύραννός μας. Καί δεχόμαστε τό ποτῆρι πού μᾶς κερνᾶ μέ τό ’να χέρι του καί πού ’ναι γεμᾶτο γλυκό κρασί, καί πίνουμε, καί τ’ ἄλλο ποτῆρι πού κρατᾶ στ’ ἄλλο χέρι του καί πού ἔχει μέσα τό πικρό φαρμάκι.

Τί εἶναι λοιπόν αὐτό τό σκληρό παιχνίδι πού παίζει μ’ ἐμᾶς αὐτό τό τέρας, πού δέν ἔχει μήτε μορφή, μήτε φωνή, μήτε τίποτα ἀπ’ ὅ,τι ἔχουνε ὅσα πλάσματα γεννᾶ καί σκοτώνει, καί πού τό παίζει δίχως νά γελᾶ, μήτε νά κλαίει, ἀδιάφορος κι ἀνέκφραστος, κρύος σάν φάντασμα, αὐτός ὁ ἴδιος πού ἀνάβει τή φλόγα τῆς ζωῆς;

Ἀλλοίμονο!

Αὐτή τήν ἄσπλαχνη μυλόπετρα πού τ’ ἀλέθει ὅλα στόν κόσμο, τή γιορτάζουμε κάθε πρωτοχρονιά, καί τή φχαριστοῦμε γιά ὅσα μᾶς ἔκανε πρίν, καί γιά ὅσα θά μᾶς κάνει ὕστερα, γιά τά πολλά κακά πού θά πάθουμε ἀπ’ αὐτή, κοντά στά λίγα καλά πού θά μᾶς φέρει καί πού θά μᾶς τά πάρει βιαστικά.

Ἐμεῖς εἴμαστε σάν τούς δυστυχισμένους κατάδικους πού καλοπιάνουνε τόν δήμιό τους, σάν τούς μονομάχους τῆς Ρώμης πού χαιρετούσανε τόν Καίσαρα, πρίν νά σφάξει ὁ ἕνας τόν ἄλλον, κράζοντάς του: “Χαῖρε, ὦ Καῖσαρ, οἱ μελλοθάνατοι σέ χαιρετοῦνε”! Ἔτσι, κ’ ἐμεῖς, χαιρετᾶμε τόν καινούριο Χρόνο πού θά μᾶς πάει πιό κοντά στό στόμα του γιά νά μᾶς φάγει, καί χοροπηδᾶμε καί τραγουδᾶμε οἱ δύστυχοι, σάν τά σαλιγκάρια τοῦ Αἰσώπου, τήν ὥρα πού ψηνόντανε.

Τοῦτος ὁ ὑλικός κόσμος εἶναι τό βασίλειο τοῦ Χρόνου, πού τόν κάνει ν’ ἀνθίζει καί νά μαραίνεται ἀδιάκοπα. Ἡ φθορά εἶναι ὁ σκληρός νόμος πού ἔβαλε ἀπάνω του τοῦτος ὁ τύραννος. Μ’ αὐτή τήν ἄσπαστη ἀλυσίδα βαστᾶ καί τόν ἄνθρωπο, σκλάβο ἀνήμπορον κάτω ἀπό τά πόδια του.

Μόνο μιά ἐλπίδα ὑπάρχει γι’ αὐτόν, νά γλυτώσει ἀπό τή φθορά: ὁ Χριστός, ὁ λυτρωτής, ὁ καθαιρέτης τῆς φθορᾶς.

Ἐκεῖνος πού πάτησε τόν θάνατο καί πού εἶπε: “ὁ πιστεύων εἰς ἐμέ κἄν ἀποθάνῃ ζήσεται. Ἐγώ εἰμι ὁ ἄρτος ὁ ζῶν, ὁ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καταβάς. Ἐάν τίς φάγῃ ἐκ τούτου τοῦ ἄρτου, ζήσεται εἰς τόν αἰῶνα”!

Ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ὁ κλειδοκράτορας τοῦ μυστικοῦ κόσμου, λέγει: “Ἡ κτίσις ὑποτάχθηκε στή ματαιότητα, ἄθελά της, μέ τήν ἐλπίδα πώς κι αὐτή ἡ κτίση θά λευτερωθεῖ ἀπό τή σκλαβιά τῆς φθορᾶς, στήν ἐλευθερία τῆς δόξας τῶν τέκνων τοῦ Θεοῦ. Γιατί γνωρίζουμε, πώς ὅλη ἡ κτίση ἀναστενάζει καί πονᾶ μαζί μας ὥς τώρα. Κι ὄχι μοναχά ἡ κτίση, ἀλλά κι ἐμεῖς οἱ ἴδιοι πού ἔχουμε τό Ἅγιο Πνεῦμα μέσα μας, ἀναστενάζουμε, περιμένοντας τήν υἱοθεσία (δηλ. νά γίνουμε τέκνα τοῦ Θεοῦ), ἤγουν νά λυτρωθεῖ τό σῶμα μας ἀπό τή φθορά”.

Κι ἀλλοῦ λέγει: “Ἄν κατοικεῖ μέσα σας τό Πνεῦμα Ἐκείνου πού ἀνάστησε τόν Ἰησοῦ, Αὐτός πού ἀνάστησε τόν Χριστό ἀπό τούς νεκρούς, θά ζωοποιήσει τά θνητά σώματά σας μέ τό ἅγιον Πνεῦμα, πού κατοικεῖ μέσα σας”.

Ναί. Μοναχά ὁ Χριστός, πού εἶναι ὁ Λόγος τοῦ Πατρός καί πού πῆρε ἀπ’ Αὐτόν κάθε ἐξουσία, θά δώσει τήν ἀφθαρσία στούς ἀγαπημένους του, καταργώντας καί τόν χρόνο καί τόν τόπο τῆς ὕλης, ἀπό τόν κόσμο τῆς φθορᾶς.

Νά, τί λέγει ὁ ἅγιος Πέτρος γι’ αὐτή τήν ἀλλαγή: “Ἥξει δέ ἡ ἡμέρα Κυρίου ὡς κλέπτης ἐν νυκτί, ἐν ᾗ οὐρανοί ροιζηδόν παρελεύσονται, στοιχεῖα δέ καυσούμενα λυθήσονται, καί γῆ καί τά ἐν αὐτῇ ἔργα κατακαήσεται”.

Καί στήν Ἀποκάλυψη εἶναι γραμμένα τά παρακάτω λόγια γιά τόν καινούριον κόσμο τῆς παλιγγενεσίας: “Καί νύξ οὐκ ἔσται ἐκεῖ, καί χρείαν οὐκ ἔχουσι λύχνου καί φωτός ἡλίου, ὅτι Κύριος ὁ Θεός φωτιεῖ αὐτούς, καί βασιλεύσουσιν εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων”.



Share/Bookmark

Πέμπτη, 9 Δεκεμβρίου 2010

on Δημοσίευση σχολίου

Video Γορτυνία - Λάμπουν τα χιόνια στα βουνά



Share/Bookmark

Δευτέρα, 6 Δεκεμβρίου 2010

on Δημοσίευση σχολίου

Videos - Σέρβου Αρκαδίας



 Επεξεργασία/Ανάρτηση: xridim




 Παραγωγή/Ανάρτηση: Ηλία Παγκράτη


 

 Παραγωγή/Ανάρτηση: Ηλία Χειμώνα

Share/Bookmark

Κυριακή, 5 Δεκεμβρίου 2010

on Δημοσίευση σχολίου

Όταν ασπρίσει ο κόρακας





Share/Bookmark
on Δημοσίευση σχολίου

Στο Χριστό στο Κάστρο

Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη
 
Το Γιάννη το Νυφιώτη και τον Αργύρη της Μυλωνούς τους έκλεισε το χιόνι απάν’ στο Κάστρο, τ’μ πέρα πάντα στο Στοιβωτό τον ανήφορο τ’ ακούσατε;
Ούτως ωμίλησεν ο παπα-Φραγκούλης ο Σακελλάριος, αφού έκαμε την ευχαριστίαν τού εξ οσπρίων κι’ ελαιών οικογενειακού δείπνου, την εσπέραν της 23 Δεκεμβρίου του έτους 186…
Παρόντες ήσαν, πλην της παπαδιάς, των δύο αγάμων θυγατέρων και του δωδεκαετούς υιού, ο γείτονας, ο Πανάγος ο Μαραγκούδης, πεντηκοντούτης οικογενειάρχης, αναβάς δια να είπη μίαν καλησπέραν και να πίη μίαν ρακιά, κατά το σύνηθες, εις το παπαδόσπιτο, κι’ η θεια το Μαλαμώ η Καναλάκαινα, μεμακρυσμένη συγγενής, ελθούσα δια να φέρη την προσφοράν της, χήρα εξηκοντούτις, ευλαβής, πρόθυμος να τρέχη εις όλας τας λειτουργίας και να υπηρετή δωρεάν εις τους ναούς και τα ξωκκλήσια.
― Τ’ ακούσαμε κι’ ημείς, παπά, απήντησεν ο γείτονας ο Πανάγος· έτσ’ είπανε.
― Τι είπανε; Είναι σίγουρα, σας λέω, επανέλαβεν ο παπα-Φραγκούλης. Οι βλοημένοι, δεν θα βάλουν ποτέ γνώση. Επήγαν με τέτοιον καιρό να κατεβάσουν ξύλα, απάν’ απ’ του Κουρούπη τα κατσάβραχα, στο Στοιβωτό, εκεί που δεν μπορεί γίδι να πατήση. Καλά να τα παθαίνουν.
― Μυαλό δεν έχουν, αυτός ου κόσμος, θα πω, είπεν, η θεια το Μαλαμώ. Τώρα οι αθρώποι γινήκαν απόκοτοι.
― Να είχανε τάχα τίποτα κ’μπάνια μαζύ τσ’; είπεν η παπαδιά.
― Ποιος τους ξέρ’; είπεν η θεια το Μαλαμώ.

Share/Bookmark

Δημοφιλείς αναρτήσεις

Αρθρα τυχαίας επιλογής

Αρτοζήνος το μυθικό βουνό

Προσφάτως αναρτηθέντα