Χειμερινές εικόνες - Slideshow

Κυριακή, 29 Δεκεμβρίου 2013

on Δημοσίευση σχολίου

Το βλογημένο μαντρί - Πρωτοχρονιάτικο διήγημα

Διήγημα: του Φώτη Κόντογλου

Κάθε χρόνο ο Άγιος Βασίλης τις παραμονές της Πρωτοχρονιάς γυρίζει από χώρα σε χώρα κι από χωριό σε χωριό, και χτυπά τις πόρτες για να δει ποιος θα τον δεχτεί με καθαρή καρδιά. Μια χρονιά λοιπόν, πήρε το ραβδί του και τράβηξε. Ήτανε σαν καλόγερος ασκητής, ντυμένος με κάτι μπαλωμένα παλιόρασα, με χοντροπάπουτσα στα ποδάρια του και μ’ ένα ταγάρι περασμένο στον ώμο του. Γι αυτό τον παίρνανε για διακονιάρη και δεν τ’ ανοίγανε την πόρτα. Ο Άγιος Βασίλης έφευγε λυπημένος, γιατί έβλεπε την απονιά των ανθρώπων και συλλογιζότανε τους φτωχούς που διακονεύουνε, επειδής έχουνε ανάγκη, μ’ όλο που αυτός ο ίδιος δεν είχε ανάγκη από κανέναν, κι ούτε πεινούσε, ούτε κρύωνε.

Αφού βολόδειρε(1) από δω κι από κει, κι αφού πέρασε από χώρες πολλές κι από χιλιάδες χωριά και πολιτείες, έφταξε στα ελληνικά τα μέρη, πού ’ναι φτωχός κόσμος. Απ’ όλα τα χωριά πρόκρινε τα πιο φτωχά, και τράβηξε κατά κει, ανάμεσα στα ξερά βουνά που βρισκόντανε κάτι καλύβια, πεινασμένη λεμπεσουριά(2).

Περπατούσε νύχτα κι ο χιονιάς βογκούσε, η πλάση ήτανε πολύ άγρια. Ψυχή ζωντανή δεν ακουγότανε, εξόν από κανένα τσακάλι που γάβγιζε.

Share/Bookmark

Τρίτη, 24 Δεκεμβρίου 2013

on Δημοσίευση σχολίου

Ευχές για τα Χριστούγεννα και το νέο έτος 2014 - Video


Share/Bookmark

Πέμπτη, 19 Δεκεμβρίου 2013

on Δημοσίευση σχολίου

Ένα δέντρο, μια φορά - Χριστουγεννιάτικο Διήγημα

Διήγημα: του Ευγένιου Τριβιζά

Το δέντρο
Σ' ένα άχαρο πεζοδρόμιο μιας πολύβουης πολιτείας ήταν κάποτε ένα άσχημο παραμελημένο δέντρο. Κανείς δεν το πρόσεχε. Κανείς δεν το φρόντιζε. Κανείς δεν του έδινε την παραμικρή σημασία. Τα φύλλα του είχαν μαραζώσει, είχαν πέσει από καιρό κι είχε απομείνει γυμνό, σκονισμένο και καχεκτικό.
Ποτέ δεν είχε γνωρίσει του δάσους τη δροσιά. Δεν είχαν κελαηδήσει ποτέ στα φύλλα του πουλιά, με δυσκολία να το άγγιζε πού και πού κάποια πονετική ηλιαχτίδα που γλιστρούσε στα κρυφά ανάμεσα στις μουντές και άχαρες πολυκατοικίες που το περιστοίχιζαν.
Οι περαστικοί διάβαιναν δίπλα του με αδιαφορία, βλοσυροί και βιαστικοί, χωρίς να του δίνουν καθόλου σημασία, μερικοί μάλιστα πετούσαν αποτσίγαρα, φλούδια από κάστανα και λερωμένα χαρτομάντηλα κι άλλοι φτύνανε στο χωμάτινο τετραγωνάκι γύρω από τη ρίζα του.
Και σα να μην έφταναν όλα αυτά, κατάλαβε από κάτι μηχανικούς με σκούρες καμπαρντίνες και κρεμαστά μουστάκια, που έσκυβαν και μουρμούριζαν κι όλο μετρούσαν σκυθρωποί, ότι θα πλάταιναν το δρόμο πλάι του. Κι αν συνέβαινε αυτό, τι τύχη το περίμενε; Θα το πελέκιζαν, θα το ξερίζωναν; Θα το πετούσαν μήπως στα σκουπίδια;

Share/Bookmark

Πέμπτη, 12 Δεκεμβρίου 2013

on 3 Σχόλια

Σέρβου Αρκαδίας - Video, 35 χρόνια πίσω!

Αναδημοσίευση
Πηγή: http://www.opsarion.gr/


Το video  αυτό είναι μοναδικό, πολύ μεγάλης αξίας κατά τη γνώμη μου. Αφορά το γειτονικό μας χωριό Σέρβου.
Απ’ ότι φαίνεται, είναι γυρισμένο σε παραγωγή της ΕΡΤ στο Σέρβου αλλά και στην Αθήνα που μιλάνε σερβαίοι για το χωριό τους και την ζωή τους.
Η κάμερα της ΕΡΤ ξετυλίγει καρέ – καρέ την ζοφερή πραγματικότητα, την πλήρη ανυπαρξία του ελληνικού κράτους, ή μάλλον του κρατικού μορφώματος που αποκαλούμε όλοι εμείς «Ελλάδα». «Δεν έχουμε γιατρό, δεν έχουμε τηλέφωνο ….» ακούγονται να λένε οι σερβαίοι. Που εκφράζουν με τα λόγια τους την πέτρινη εικόνα της πάλαι ποτέ ελληνικής επαρχίας.
Ο λόγος τους βαθιά μαχαιριά στη σάπια πολιτική του νεοελληνικού μορφώματος που οδήγησε τον κόσμο στις άμορφες πόλεις, που διέλυσε την αγροτική παραγωγή προς χάριν του ψεύτικου κόσμου της αστυφιλίας.

Στο
video  τούτο, μιλάνε όλοι οι Έλληνες για τους καημούς τους, για το παράλογο που συνάντησαν της Πολιτείας. Μιας Πολιτείας που δεν νοιάστηκε ποτέ για τους πολίτες της, Πολιτείας τόσο ανίκανης που δεν κατάφερε ποτέ να απομακρυνθεί από τον ραγιαδισμό.

Αυτές οι εικόνες είναι 30 – 35 χρόνων μόνο. Πόσο παλιές και τόσο φρέσκιες, σημερινές και επίκαιρες. Και φανερώνεται ακόμα η αιώνια πληγή, η μετανάστευση (εξωτερική και εσωτερική), γιατί ο κόσμος έπρεπε να ζήσει, τα παιδιά να μάθουν γράμματα, οι γερόντοι να είχαν αξιοπρεπή γηρατειά.  Ο Γιάννης Χρ. Ζαφειρόπουλος, που του οφείλουμε και αυτό το εκπληκτικό ντοκουμέντο, δεν έσωσε μόνο το ρεπορτάζ της ΕΡΤ, προχώρησε ένα βήμα μπροστά και μας χάρισε υλικό γλυκόπικρο, μας μεταφέρει στον καφενέ του χωριού, στα τραγούδια της παρέας και της τάβλας. Και ξεπηδά η παράδοση αβίαστα, ανόθευτη, δωρική.
Η σκληρή ζωή της Αρκαδίας, του ορεινού χώρου της ειδικότερα, η Αρκαδία που υμνήθηκε από ανθρώπους που την φαντάστηκαν, που την έπλασαν σαν ιδεατή, αλλά και απ’ όσους την γνώρισαν στην κάθε της έκφανση, περνά από μπροστά μας λεπτό προς λεπτό. Αρκεί ο νους μας να περιπλανηθεί, να μην σταθεί ακίνητος σε τοπικιστικά πάθη, να αφουγκραστεί το παράπονο του Έλληνα που έρχεται από τους αιώνες τους παλιούς, ζωντανό, στέρεο, καθαρό σαν το νερό της πηγής, αμόλυντο σαν τον βουνίσιο αέρα μας.



 Βασίλης Κ. Αναστασόπουλος



Share/Bookmark

Κυριακή, 1 Δεκεμβρίου 2013

on Δημοσίευση σχολίου

Σχόλια επί των σχολίων της ιστοσελίδας του Δήμου Γορτυνίας

Σχόλια επί των σχολίων ? "Ποιός Θανάσης ? "
Είδατε εσείς δημοσιευμένο κάποιο σχόλιο στην ιστοσελίδα του Δήμου Γορτυνίας ?
Εμείς δεν είδαμε και αυτό μας έκανε ιδιαίτερη εντύπωση και θελήσαμε να κάνουμε ένα σχόλιο για να έχουμε κάποια υπεύθυνη πληροφόρηση για το κόστος των εκδηλώσεων που έγιναν το φετεινό καλοκαίρι στη Γορτυνία, που κατά τη γραφή και την ορολογία του Δήμου βαπτίστηκε και λέγεται "Πολιτιστικό Καλοκαίρι".
Ταυτόχρονα κάναμε και μια πρόταση για να γράφεται στον τίτλο των αποφάσεων που δημοσιεύονται στο πρόγραμμα της Διαύγειας και τα ποσά, γιατί παρατηρήσαμε ότι σε άλλες αποφάσεις γράφεται και σε άλλες όχι.

Το κείμενο του σχολίου μας αυτού ήταν το εξής:

Share/Bookmark

Δημοφιλείς αναρτήσεις

Αρθρα τυχαίας επιλογής

Αρτοζήνος το μυθικό βουνό

Προσφάτως αναρτηθέντα