tag:blogger.com,1999:blog-43231892139120861282012-02-17T14:26:02.513+02:00Χωριό Σέρβου Αρκαδίας. Φωτογραφίες, Θέσεις και αντιθέσεις, Βήμα ελεύθερης έκφρασης. Ηθη και Έθιμα, Παράδοση Λογοτεχνία. Servou Arcadias villageadminnoreply@blogger.comBlogger2051100tag:blogger.com,1999:blog-4323189213912086128.post-11127570465477790092012-02-14T20:13:00.003+02:002012-02-14T21:58:58.506+02:00<p align="justify">Η περιοχή Μάτσου Πίτσου (Machu Picchu) βρίσκεται στο Περού σε υψόμετρο 2.430 μέτρα πάνω από το επίπεδο της θάλασσας, στη μέση ενός τροπικού δάσους στο βουνό, σε ένα εξαιρετικά όμορφο περιβάλλον. Η δυσπρόσιτη θέση του Μάτσου Πίτσου έκανε πολλούς να πιστέψουν ότι ήταν το τελευταίο καταφύγιο των Ίνκας, στον αγώνα τους εναντίον των Ισπανών.Η πραγματικότητα είναι ότι το Μάτσου Πίτσου χτίστηκε το 1460 και χρησίμευε ως αστρονομικό παρατηρητήριο με αρχείο χρονολόγησης, λατρευτικό κέντρο και ως θερινά ανάκτορα των βασιλέων.Συμπεριλαμβάνεται στον Κατάλογο των μνημείων της Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς και προστατεύεται από την UNESCO.</p><div> <a href="#" onclick="return hs.htmlExpand(this, { width: '950', creditsPosition: 'bottom left', headingText: 'Machu Picchu Πανοραμική φωτογραφία 360º', wrapperClassName: 'titlebar' } )"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/-b_17M2rDuoQ/TzQeXi8zDsI/AAAAAAAACgE/ijQf3pNJY34/s1600/pacchu_350_play.jpg" /></a><div class="highslide-maincontent"><iframe class="paniframe" name="_pano" src="http://www.panoramas.dk/7-wonders/picchu/index.html" frameborder="0" scrolling="no" height="700" width="100%"> </iframe><br />Για να κινηθείτε προς κάποια κατεύθυνση της φωτογραφίας: ΚΛΙΚ και σύρατε προς την κατεύθυνση αυτή.<br />ZOOM IN/OUT με τη χρήση των εικονιδίων (+) (-) Για επισκόπιση σε «ΠΛήρη Οθόνη» κλικ στο σχετικό εικονίδιο με τα 4 βέλη.<br /> </div></div><br /><hr><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4323189213912086128-1112757046547779009?l=servouvillage.blogspot.com' alt='' /></div>adminnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4323189213912086128.post-71065293273650229362012-02-12T14:44:00.002+02:002012-02-12T15:06:50.228+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><b><i>Ποίημα του Κωστή Παλαμά</i></b><br />Διαχρονικό και Επίκαιρο<br /><br />Ἀκοῦστε. Ἐγὼ εἶμαι ὁ γκρεμιστής, γιατί εἶμ᾿ ἐγὼ κι ὁ κτίστης,<br />ὁ διαλεχτὸς τῆς ἄρνησης κι ὁ ἀκριβογιὸς τῆς πίστης.<br />Καὶ θέλει καὶ τὸ γκρέμισμα νοῦ καὶ καρδιὰ καὶ χέρι.<br />Στοῦ μίσους τὰ μεσάνυχτα τρέμει ἑνὸς πόθου ἀστέρι.<br /><br />Κι ἂν εἶμαι τῆς νυχτιᾶς βλαστός, τοῦ χαλασμοῦ πατέρας,<br />πάντα κοιτάζω πρὸς τὸ φῶς τὸ ἀπόμακρο τῆς μέρας.<br />ἐγὼ ὁ σεισμὸς ὁ ἀλύπητος, ἐγὼ κι ὁ ἀνοιχτομάτης·<br />τοῦ μακρεμένου ἀγναντευτής, κι ὁ κλέφτης κι ὁ ἀπελάτης<br /><br />καὶ μὲ τὸ καριοφίλι μου καὶ μὲ τ᾿ ἀπελατίκι<br />τὴν πολιτεία τὴν κάνω ἐρμιά, γῆ χέρσα τὸ χωράφι.<br />Κάλλιο φυτρῶστε, ἀγκριαγκαθιές, καὶ κάλλιο οὐρλιάστε, λύκοι,<br />κάλλιο φουσκῶστε, πόταμοι καὶ κάλλιο ἀνοῖχτε τάφοι,<br /><br />καί, δυναμίτη, βρόντηξε καὶ σιγοστάλαξε αἷμα,<br />παρὰ σὲ πύργους ἄρχοντας καὶ σὲ ναοὺς τὸ Ψέμα.<br />Τῶν πρωτογέννητων καιρῶν ἡ πλάση μὲ τ᾿ ἀγρίμια<br />ξανάρχεται. Καλῶς νὰ ῾ρθῆ. Γκρεμίζω τὴν ἀσκήμια.<br /><br />Εἶμ᾿ ἕνα ἀνήμπορο παιδὶ ποὺ σκλαβωμένο τό ῾χει<br />τὸ δείλιασμα κι ὅλο ρωτᾷ καὶ μήτε ναὶ μήτε ὄχι<br />δὲν τοῦ ἀποκρίνεται κανείς, καὶ πάει κι ὅλο προσμένει<br />τὸ λόγο ποὺ δὲν ἔρχεται, καὶ μία ντροπὴ τὸ δένει<br /><br />Μὰ τὸ τσεκοῦρι μοναχὰ στὸ χέρι σὰν κρατήσω,<br />καὶ τὸ τσεκοῦρι μου ψυχὴ μ᾿ ἕνα θυμὸ περίσσο.<br />Τάχα ποιὸς μάγος, ποιὸ στοιχειὸ τοῦ δούλεψε τ᾿ ἀτσάλι<br />καὶ νιώθω φλόγα τὴν καρδιὰ καὶ βράχο τὸ κεφάλι,<br /><br />καὶ θέλω νὰ τραβήξω ἐμπρὸς καὶ πλατωσιὲς ν᾿ ἀνοίξω,<br />καὶ μ᾿ ἕνα Ναὶ νὰ τιναχτῶ, μ᾿ ἕνα Ὄχι νὰ βροντήξω;<br />Καβάλα στὸ νοητάκι μου, δὲν τρέμω σας ὅποιοι εἶστε<br />γκρικάω, βγαίνει ἀπὸ μέσα του μιὰ προσταγή: Γκρεμίστε!<br /><br /><br /><hr /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4323189213912086128-7106529327365022936?l=servouvillage.blogspot.com' alt='' /></div>adminnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4323189213912086128.post-81094761341110990842012-02-10T11:41:00.003+02:002012-02-10T21:25:57.639+02:00<p align="justify">Η Καπέλα Σιξτίνα ή Καπέλα Σιστίνα (ιτ.: Cappella Sistina) είναι παρεκκλήσι του Αποστολικού Μεγάρου, της επίσημης κατοικίας του Πάπα, στην πόλη του Βατικανού. Αναγέρθηκε από τον Πάπα Σίξτο Δ' (ή Σίστο Δ') εκ του οποίου έλαβε και το όνομα. Είναι ζωγραφισμένο εξ ολοκλήρου με τοιχογραφίες μεγάλων καλλιτεχνών της Αναγέννησης, μεταξύ των οποίων ο <a href="http://texnografia.blogspot.com/2012/02/blog-post_07.html" target="_blank" > Μιχαήλ Άγγελος,</a> ο οποίος κατά το χρονικό διάστημα (1508-1512) φιλοτέχνησε περί τις 300 νωπογραφίες.<br><br><i><b>Οδηγίες για την περιήγηση</b></i><br>Για να κινηθείτε προς κάποια κατεύθυνση κάνετε κλικ με το αριστερό πλήκτρο του ποντικού και σύρετε το δείκτη προς την κατεύθυνση αυτή.<br>Το ανοιγόμενο παράθυρο (Popup) μπορεί να μετακινηθεί (αν το σύρετε από τη γραμμή του τίτλου), να μεγεθυνθεί ή και να σμικρυνθεί για να προσαρμοστεί στο μέγεθος των διαστάσεων της οθόνης σας, αν κάνετε χρήση του εικονιδίου με τις γραμμές που βρίσκεται στο κάτω δεξιό μέρος. Αγκυρώστε με αριστερό κλίκ και σύρατε.<br>Κλικ στην κατωτέρω εικόνα για να συνδεθείτε.</p><a href="http://www.vatican.va/various/cappelle/sistina_vr/index.html" onclick="return hs.htmlExpand(this, { objectType: 'iframe', width: '1150', height: '800', creditsPosition: 'bottom left', headingText: '{ΚΑΠΕΛΑ ΣΙΧΤΙΝΑ Πανοραμική 360} Κίνηση: Κλικ και σύρατε. Αλλαγή μεγέθους: Κάτω δεξιά εικονίδιο. ZOOM IN/OUT: (+)(-), ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΗ' , wrapperClassName: 'titlebar' } )"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/-guyw9rjoqto/TzI5I8ySUNI/AAAAAAAACf8/CrqpzPdRL5g/s320/capela_sixtina_350_play.jpg" /></a><br><br><hr><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4323189213912086128-8109476134111099084?l=servouvillage.blogspot.com' alt='' /></div>adminnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4323189213912086128.post-45071516366495073052012-02-08T12:49:00.003+02:002012-02-08T14:48:23.574+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><i><b>του Μ. Καραγάτση</b></i><br /><br /><div style="text-align: justify;">Ἡ πρώτη μου ἀγάπη ἦταν δέκα χρόνια μεγαλύτερη ἀπὸ μένα, ἴσως καὶ πιὸ πολύ. Ἀμέσως θὰ φανταστεῖτε τὸ αἰώνιο εἰδύλλιο τοῦ ἀμούστακου ἐφήβου καὶ τῆς ὥριμης γυναίκας, ἢ μᾶλλον χήρας, γιὰ νὰ κυνηγήσω μὲ μεγαλύτερη ἐπιτυχία τὶς ὑπεκφυγὲς τῆς φαντασίας σας.</div><div style="text-align: justify;"><br />Λοιπόν, ὄχι. Ἡ πρώτη μου ἀγάπη, τὴν ἐποχὴ ποὺ τὴν ἀγάπησα, δὲν ἦταν παρὰ εἴκοσι χρονῶν. Ἐγὼ ἦμουν ὀκτώ.</div><div style="text-align: justify;"><br />Ἡ διαφορὰ τῆς ἡλικίας μας αὐτὴ καθαυτὴ δὲν θὰ ἦταν μεγάλη, ἂν οἱ ἀριθμοὶ τῶν χρόνων μου δὲν ἦσαν τόσο χαμηλά. Μὰ αὐτὸ δὲν ἔχει σημασία. Ἐκείνη τὴν ἐποχὴ ὁ χρόνος ἦταν κάτι τι ἀνώτερο γιὰ μένα. Ἤξερα ὅτι ἦμουν ὀκτὼ χρονῶν, ἀλλὰ ἦμουν βέβαιος ὅτι αὐτὸ τὸ νούμερο ἦταν ἕνα συμβατικὸ σημεῖο πρὸς ταξινόμηση τῆς ἡλικίας μου, ἀπέναντι τῆς ἡλικίας τοῦ διπλανοῦ μου. Δὲν μποροῦσα ὄιμως νὰ ἐννοήσω ὅτι μόλις ὀκτὼ χρόνια ἔχουν περάσει ἀπὸ τὴν ἡμέρα ποὺ εἶδα τὸ φῶς. Χωρὶς ἄλλο ἔπρεπε νὰ ζοῦσα πολὺ καιρό, εἴκοσι, τριάντα χρόνια, ξέρω καὶ γώ...<br /><a name='more'></a></div><div style="text-align: justify;">Ἂς μὴν πάρουν οἱ ὀπαδοὶ τῆς μετεμψύχωσης ἐπιχείρημα αὐτὴ τὴ χρονολογικὴ φαντασία τῆς ὁμίχλης τοῦ παιδικοῦ μου μυαλοῦ. Ἂς μὴν ψάξουν νὰ βροῦν ἐνστικτώδη ὑποσυνείδητα μιᾶς γερασμένης ψυχῆς ποὺ ἔζησε, καὶ ξαναζεῖ σὲ ἕνα νέο κορμί. Ἦταν ἄγνοια τῆς πραγματικότητας καὶ τίποτα παραπάνω. Γιατὶ ἂν εἶχα ζήσει ἄλλοτε, ἐδῶ καὶ καιρό, μ᾿ ὅλη τὴν προσωρινὴ μεταβατικὴ κατάσταση τῆς ψυχῆς μου, θὰ μοῦ ῾μενε κάποια ἀνάμνηση τῆς χαρᾶς τῆς ἐπίγειας ζωῆς, ὥστε νὰ μὴν ἔκανα τὸ λάθος νὰ ξαναγεννηθῶ.</div><div style="text-align: justify;"><br />Πολλοὶ ἴσως νὰ βροῦν ὅτι εἶχα πρόωρο ἐρωτικὴν ἀνάπτυξη. Τί πλάνη! Αἰσθηματικὴ δὲν ἀρνοῦμαι, μὰ ἐρωτικήν, ἀδύνατο. Καὶ ὅμως, ἂν ρίχναν μιὰ ματιὰ στὴν «Πρώτη ἀγάπη» τοῦ Κονδυλάκη, θὰ βλέπαν ὅτι δὲν ὑπάρχει τίποτα καινούργιο κάτω ἀπὸ τὸν ἥλιο. Καθένας ἀπὸ τὴν ἄχαρη ἀνατολὴ τῆς ζωῆς του κρύβει μέσα του σὲ ἐμβρυώδη κατάσταση τὴ libido. Ἀγαπάει εἴτε σὰν ἀσυνείδητος ἐραστής, εἴτε σὰν σύνθετος Οἰδίπους. Δὲν ἔχει ὅμως τὸ θάρρος στὴ δύση πιὰ τοῦ βίου του νὰ ἁπλώσει μπροστὰ στὸν κόσμο τὶς πρῶτες χλιαρὲς ἀχτίνες τοῦ ἥλιου του.</div><div style="text-align: justify;"><br />Τίποτε καινούργιο κάτω ἀπὸ τὸν ἥλιο, μὰ πολλὰ κρυφά.</div><div style="text-align: justify;"><br />Ἦταν ἕνα λευκὸ διάφανο ἀσθενικὸ κορίτσι, ἕνα ὄμορφο κορίτσι. Μιὰ δημιουργία τῆς φαντασίας τοῦ Μυσσέ, καὶ τῆς ρομαντικῆς πλειάδας. Μιὰ εἰκόνα τοῦ Γκρέζ, χωρὶς ἀφέλεια ὅμως. Κάτι πιὸ σύγχρονο. Αὐτὴ τὴ μορφὴ ἴσως τὴν βρεῖτε καὶ στὸν Φραπιὲ καὶ στὸν Μπαζέν. Ἡ Ρόζα τῆς «Maternelle» ἢ ἡ Νταβιντὲ Μπιρό; Ἦταν δασκάλα. Δασκάλα μου, γιὰ νὰ ἐννοούμαστε.</div><div style="text-align: justify;"><br />Ἐπήγαινα στὴν τρίτη τοῦ δημοτικοῦ, σ᾿ ἕνα μεικτὸ ἐπαρχιακὸ σχολεῖο. Ἡ μεγάλη αὐλή του μόνο στὶς γωνιὲς εἶχε λίγη χλόη τὴν ἄνοιξη. Δυὸ-τρεῖς ἀκακίες καὶ μερικὰ βρωμόδεντρα ἦταν τὸ μοναδικό της στολίδι. Τὸ χειμώνα τὸ νερὸ τῆς βρύσης πάγωνε, καὶ ἡ κρυσταλλιασμένη λάσπη ἔσπαζε κάτω ἀπὸ τὰ χοντρὰ παιδικὰ παπουτσάκια μας.</div><div style="text-align: justify;"><br />Ἡ κυρία Νίτσα -αὐτὸ ἦταν τὸ ὄνομα τῆς πρώτης δασκαλικῆς μου ἀγάπης -δὲν ἐρχότανε ποτὲ στὴν ὥρα της. Ἡ διευθύντρια ἔκλεινε τὰ μάτια σ᾿ αὐτὸ τὸ μικρὸ πειθαρχικὸ παράπτωμα. Ὁ χειμώνας τοῦ κάμπου εἶναι τόσο κακὸς γιὰ τὰ κακόμοιρα τὰ κορίτσια ποὺ βγάζουν τὸ ψωμί τους. Ὁ βοριὰς ξεχύνεται ἀπὸ τὶς κορφὲς τοῦ Ὀλύμπου παγερὸς καὶ κοκαλιάζει τοὺς βόλους στὰ χωράφια τῆς ἐριβώλακος Θεσσαλίας.</div><div style="text-align: justify;"><br />Ἡ τάξη μας εἶναι ἕνα γωνιακὸ δωμάτιο, πάντα γιομάτο ἥλιο, ὅταν δὲν ἦταν συννεφιά. Ἡ σόμπα στὴ γωνιὰ τραβοῦσε μὲ θόρυβο καὶ κάπνιζε ὅλη τὴν κάμαρα. Καθόμουν στὸ πρῶτο θρανίο, καὶ μὲ ὑπομονὴ περίμενα. Οἱ σύντροφοί μου δίπλα κάναν ὡραῖα σχέδια γιὰ τὴν περίπτωση ποὺ δὲν θὰ ῾ρχόταν ἡ κυρία.</div><div style="text-align: justify;"><br />Πρῶτα θὰ βγαίναν στὴν αὐλὴ νὰ παίξουν ἀμπάριζα. Ὕστερα ἡ «κυρία» διευθύντρια θὰ τοὺς ἔδιωχνε γιατὶ θὰ κάναν θόρυβο καὶ θὰ ἐνοχλοῦσαν τὶς «μεγάλες». Αὐτὸ ἦταν ἡ ὕστατη ἱκανοποίηση τοῦ ὁρμέμφυτου τῆς ἐλευθερίας, ποὺ βλάσταινε μέσα στὶς νέες ἀνθρώπινες ψυχοῦλες τους. Καὶ ὕστερα ἡ ἐκδήλωση αὐτοῦ τοῦ ὁρμέμφυτου. Ἡ ἄσκοπη πολυθόρυβη περιπλάνηση στὸν κάμπο. Καὶ οἱ ὀπτασίες περνοῦσαν μπρὸς ἀπὸ τὰ μάτια μας.</div><div style="text-align: justify;"><br />Θὰ πηγαίναμε στὸν σταθμό. Ὁ δρόμος εἶναι γιομάτος λάσπη, μὰ αὐτὸ δὲν ἔχει σημασία. Εἶναι τόσο ὡραῖο νὰ νιώθεις τὸ ἔδαφος νὰ ὑποχωρεῖ κάτω ἀπὸ τὰ πόδια σου, σὰ μιὰ γλιστερὴ μαλακὴ μάζα. Ἀπὸ κεῖ θὰ παίρναμε ἀπὸ τὸ μηχανοστάσιο ἀσετυλίνη -εἴχαμε σχέσεις μὲ τὸ προσωπικό- καὶ μὲ τὸ πολύτιμο αὐτὸ ἀντικείμενο στὰ χέρια, θὰ πηγαίναμε στὴ μεγάλη «Μαγούλα», τὴν Ὀρμὰν μαγούλα, ὅπου θὰ ἐκσφενδονίζαμε τὸν πρῶτο τυχόντα τενεκὲ γάλακτος Νεστλὲ στὸ στερέωμα, μὲ τὴ βοήθεια τῶν ἀερίων τῆς ὀργανικῆς αὐτῆς οὐσίας.</div><div style="text-align: justify;"><br />Ἴσως παρατηρήσετε ὅτι μεταχειρίζουμαι στὴν πιὸ ἀπάνω περίοδο τὴ λέξη «θά» πολλὲς φορὲς εἰς βάρος κάθε σύνταξης καὶ στύλ. Καὶ ὅμως, αὐτὴ ἡ λέξη εἶναι ὅλη ἡ περίοδος. Γιατὶ συνήθως ἀπάνω στὸ φόρτε τοῦ ἀλήτικου ὀνείρου μας ἄνοιγε ἡ πόρτα, καὶ ἔμπαινε, ὠχρή, παγωμένη, τυλιγμένη στὸ φτωχικὸ δασκαλικὸ παλτό της, ἡ κυρία Νίτσα.</div><div style="text-align: justify;"><br />Θὰ μοῦ πεῖτε, πῶς θυμᾶμαι ὕστερα ἀπὸ τόσα χρόνια τὰ γεγονότα τῆς πρώτης παιδικῆς μου ζωῆς. Ψάξτε καλὰ στὶς ἀναμνήσεις σας. Μὲ λίγη καλὴ θέληση, θὰ βρεῖτε παλιὲς εἰκόνες γιομάτες δροσιὰ καὶ ἀθωότητα. Τὰ μικρά μας χρόνια εἶναι τόσο λίγα, καὶ τόσο χαρακτηριστικά, ὥστε νὰ μὴν μποροῦν ν᾿ ἀνακατευτοῦν μὲ τὸν ἄχαρο συρφετὸ τῆς μεγάλης μας ζωῆς. Εἶναι ἕνα σύνολο σαφὲς καὶ καθαρό, μιὰ γραμμὴ εὐθεία καὶ προσδιορισμένη. Σὰν περάσουν πιὰ ἀρχίζει ὁ λαβύρινθος καὶ τὰ ζὶγκ-ζὰγκ τῆς ἀγωνιώδους καὶ ἀπαιτητικῆς ὑπόστασής μας. Εἴμαστε μεγάλοι. Θέλουμε, θέλουμε, χωρὶς νὰ ξέρουμε τί θέλουμε. Τὸ χαρακτηριστικὸ τῆς ζωῆς εἶναι ἡ ἀγωνιώδης προσμονή, ὅσο εἴμαστε παιδιά, κάποιου καλοῦ, καὶ ὅταν μεγαλώσουμε κάποιου κακοῦ.</div><div style="text-align: justify;"><br />Ψάξτε καλὰ στὶς ἀναμνήσεις σας. Θὰ βρεῖτε ἕναν ἄλλον ἄνθρωπο, ἀλλιώτικο ἀπὸ σᾶς, ξένο, ἕνα φίλο ἴσως καὶ ἐχθρό. Σεῖς δὲν εἶστε ἐκεῖνος. Ὁ Ἀνατὸλ Φρὰνς δὲν εἶναι ὁ «Μικρὸς Πέτρος». Εἶναι ὁ λεπτὸς νοσταλγός, ὁ πατρικὸς διάδοχος τοῦ παιδιοῦ ποὺ εἶχε τ᾿ ὄνομά του. Εἶναι σὰν μιὰ πνοὴ καθαροῦ ἀέρα, ἢ σὰν μία πρέζα κοκαΐνης.</div><div style="text-align: justify;"><br />Τὸ μάθημα τῆς κυρίας Νίτσας εἶναι ἱεροτελεστία.<br />Ἡ ἀδυναμία τοῦ εὔθραστου αὐτοῦ ἀναιμικοῦ κοριτσιοῦ εἶχε πάνω μας μίαν ἐπιβολὴ μεγαλύτερη ἀπὸ μία πελώρια μυϊκὴ δύναμη. Νὰ μία περίεργη ἀπόδειξη τῶν δυὸ ἀκροτήτων. Ἡ ἁπαλὴ καὶ γλυκιὰ φωνή της μιλοῦσε μέσα στὶς ἄγουρες ψυχές μας. Τὸ μάθημα τὸ ρουφούσαμε σὰν μέλι ἀπὸ τὸ στόμα της.</div><div style="text-align: justify;"><br />Ὅταν συλλογιέμαι τὶς παλιὲς αὐτὲς ὧρες, προσπαθώντας νὰ ξεδιαλύνω λίγο ἀπὸ τὸ μυστήριο τῆς παιδικῆς ψυχῆς μου, βγάνω τὸ συμπέρασμα ὅτι μᾶλλον ὑποβολή, παρὰ ἐπιβολή, χαρακτήριζε αὐτὴ τὴ γυναίκα. Τὸ κέρινο ὡραῖο πρόσωπό της, ποὺ τὸ κόβουν κόκκινα χείλια, σκοτωμένα βλέφαρα μὲ πελώρια μαῦρα τσίνορα, πάνω ἀπὸ μενεξεδένια καθαρὰ μάτια, ἦταν ἕνα μεῖγμα ἀθώου κοριτσιοῦ καὶ femme fatale. Εἴτε μέσα στὸ μισοσκόταδο ἑνὸς συννεφιασμένου πρωινοῦ, εἴτε στὸ φῶς ἑνὸς καλοκαιριάτικου δειλινοῦ, εἶχε μία πελώρια χάρη καὶ μία ἄδολη, ἄθελη γοητεία.</div><div style="text-align: justify;"><br />Βέβαια, ἐκεῖνο τὸν καιρὸ δὲν ἦμουν σὲ θέση νὰ κάνω τέτοιες κρίσεις. Μόνο εἰκόνες σώζονται μέσα μου, εἰκόνες ποὺ ξαναζωντανεύουν κάτω ἀπὸ τὴν πίεση τῆς νοσταλγίας. Καὶ εἴτε τότε τὶς ἔζησα, εἴτε τώρα τὶς ζῶ εἶναι τὸ ἴδιο.</div><div style="text-align: justify;"><br />Τὰ ἄμαθα χέρια μας γλιστροῦσαν ἀδέξια στὸ ριγωμένο χαρτί. Ἡ καρδιά μας χτυποῦσε μήπως δὲν κάνουμε τὰ γράμματα καλά. Τόσα κεφαλάκια, σκυμμένα μὲ ἄφατη προσοχή, τραβοῦσαν γραμμὲς στὸ ἀνοιχτὸ μπλὲ τετράδιο. Ἕνας ἐλαφρὸς μονάχα κρότος τριβῆς ἀκουγόταν στὸ ἄσπρο δωμάτιο. Ἡ κυρία Νίτσα πάνω στὴν ἕδρα φάνταζε πιὸ ἄσπρη παρὰ ποτὲ κάτω ἀπὸ τὸν ὄγκο τῶν καστανῶν μαλλιῶν της.</div><div style="text-align: justify;"><br />Ἡ ἀγωνία φώλιαζε μέσα στὸ στῆθος μου. Τὰ γράμματα, παρ᾿ ὅλη τὴν χτηνωδῶς παιδικὴ ἐπιμονή μου, ἀραδιαζόσαντε ἄτακτα καὶ χοντρὰ πάνω στὸ χαρτί. Ἡ ἀπελπισία μου ἔφτανε στὸ κατακόρυφο. Σήκωνα τὰ μάτια μου γιομάτα τρόμο καὶ ἱκεσία πρὸς τὴν ἕδρα. Τί συλλογιζότανε; Ποῦ ταξίδευαν τὰ διαφανῆ μενεξεδένια μάτια κάτω ἀπὸ τὰ μαυρισμένα βλέφαρα; Γιατί ἀναστενάζει; Μήπως εἶναι ἄρρωστη; Γιατί δὲν μᾶς κοιτάει; Μᾶς ξέχασε;</div><div style="text-align: justify;"><br />Τὸ λευκὸ κεφάλι σηκώνεται. Μὲ εἶδε, μὲ κοιτάει. Τὰ μαλλιά της εἶναι πιὸ κοντὰ παρὰ ποτέ.</div><div style="text-align: justify;"><br />-Τί εἶναι, Γιαννάκη;</div><div style="text-align: justify;"><br />Τί εἶναι; Μὰ εἶναι τόσο πολλὰ πράματα μυστηριώδη γιὰ τὴ μικρὴ ψυχή μας, ποὺ ἔπρεπε νὰ τὰ εἶχες καταλάβει, ἀέρινη μικρὴ δασκάλα. Μέσα στὸ κάθε παιδὶ κρύβεται ἕνας ἄντρας, ἕνας ἄντρας ὅπως ὅλοι οἱ ἄλλοι, ὅπως ὁ ὄμορφος λοχαγός, παραδείγματος χάριν, ποὺ περνάει μὲ τ᾿ ἄλογό του τέσσερις φορὲς τὴν ἡμέρα, κάτω ἀπὸ τὸ παράθυρο τῆς τάξης. Αὐτὸν τὸν κρυμμένο παιδικὸν ἄντρα, ἔπρεπε νὰ τὸν εἶχες ἀνακαλύψει, ἔπρεπε νὰ τὸν εἶχες δαμάσει μὲ τὴν γυναικεία τέχνη σου. Μὰ δὲν εἶχες καιρό. Τὸν δικό σου ἄντρα, τὸν ὥριμο ἄντρα, τὸν ἀνακάλυψες, καὶ ἂν δὲν δάμασες αὐτόν, δάμασες χωρὶς ἄλλο τὸ ἄλογό του, γιατὶ δὲν ἐξηγιέται ἀλλιῶς πῶς στεκόταν πάντα κάτω ἀπὸ τὸ ἀνοιχτὸ παράθυρο, σκάβοντας μὲ τὸ πόδι τὴ γῆ καὶ χλιμιντρώντας.</div><div style="text-align: justify;"><br />Ἐξέχασες τελείως τὰ παιδιά σου, κακὴ κυρία Νίτσα.</div><div style="text-align: justify;"><br />Ἡ φωνή μου ὅταν τῆς ἀπαντοῦσα ἦταν κλαψιάρικη.</div><div style="text-align: justify;"><br />- Δὲν μπορῶ νὰ κάνω τὸ ψί...</div><div style="text-align: justify;"><br />Τὸ ψί. Ὁ τύραννος τοῦ νεοφώτιστου μαθητῆ. Ὁ τρόμος τῆς καλλιγραφίας. Τὸ χεράκι μπερδεύεται καὶ τρέμει ὅταν ἀρχίζει νὰ χαράζει τὸ μεγάλο κόμπο, τὸ γόρδιο αὐτὸ δεσμὸ τοῦ ἑλληνικοῦ ἀλφαβήτου.</div><div style="text-align: justify;"><br />Ἕνα χαμόγελο γιομάτο καλοσύνη ζωγραφίζεται στὸ πρόσωπό της. Τὰ μεναξεδένια μάτια στάζουν μέλι. Κατεβαίνει ἀπὸ τὴν ἕδρα. Κάθεται κοντά μου στὴν ἄκρη τοῦ θρανίου. Ἀπὸ τὸ κλειστὸ γιακά της βγαίνει μία μυρουδιὰ γυναίκας, ἀπροσδιόριστη ἀκόμη γιὰ τὴν ἀναίσθητη ὄσφρησή μου, μὰ ἀρκετὰ μυστηριώδης καὶ εὐχάριστη ἀπὸ τότε. Τὸ μακρὺ κορμί της ἀκουμπάει ἀπάνω μου. Ἡ ἐλαστική της σάρκα ἀποτυπώνεται καλὰ στὴ μνήμη μου, μ᾿ ἕνα αἴσθημα περίεργο, συγγενὲς πρὸς τὴν ἡδονή. Ἔχω λόγους νὰ νομίζω ὅτι αὐτὴ εἶναι ἡ ἡδονὴ σὲ ἐμβρυώδη κατάσταση.</div><div style="text-align: justify;"><br />Τὰ μακριὰ κέρινα δάχτυλά της παίρνουν στὴ θερμὴ μυρωμένη λαβή τους τὸ ἀνήξερο παιδικό μου χέρι. Καὶ μὲ ὁδηγοῦσε στὸ δαίδαλο τοῦ ψί, σωστὴ διανόηση αὐτή, ἐμένα ἀγράμματο παιδί, ὅπως μιὰ μεστὴ γυναίκα τὸν ἀνήξερο ἔφηβο στὸ λαβύρινθο τοῦ ἔρωτα.</div><div style="text-align: justify;"><br />Συλλογιέμαι καμιὰ φορὰ ἐκείνη τὴ γυναίκα πού, ἐδῶ καὶ χρόνια τώρα, γιὰ λίγες δραχμές, ἀνέλαβε νὰ μοῦ δείξει τὸ ἀσανσὲρ ποὺ ἀνεβαίνει στὸν ἕβδομο οὐρανὸ τῆς ἀγάπης. Κανένα καινούργιο συναίσθημα. Εἶμαι βέβαιος πὼς τὸ ρόλο ποὺ ἔπαιξε αὐτὴ ρεαλιστικότερα, τὸν ντεμπουτάρισε σὲ μένα ἡ κυρία Νίτσα, μὲ ἕναν ἀσυναίσθητο ρομαντισμό, γιὰ νὰ λέμε τὴν ἀλήθεια. Γιατὶ τὸ φτωχὸ κορίτσι δὲν μποροῦσε νὰ ξέρει τὶς ἀπόκρυφες γωνιὲς τῆς ψυχῆς τῶν μαθητῶν της.</div><div style="text-align: justify;"><br />Κάθε γνωστοῦ πράματος τὴν πρώτη γνώση πρέπει νὰ τὴν ζητᾶμε πίσω, στὶς πιὸ μακρινὲς ἐποχὲς τῆς ζωῆς μας. Ἐκεῖνο ποὺ μόλις σήμερα γνωρίσαμε, τὸ εἴχαμε δεῖ καὶ ἄλλοτε. Πότε; Αὐτὸ εἶναι μυστήριο. Κάτω ἀπὸ μία ἀπὸ τὶς ἄπειρες μορφές του, κάποτε θὰ ἔπεσε στὴν ἀχτίνα τῶν αἰσθήσεών μας. Ἴσως σὲ κάποια ἐποχὴ τόσο περασμένη καὶ ξεχασμένη, ὥστε ἡ φαντασία μας νὰ τὴν βάζει σὲ μία χρονολογία πιὸ μακρινὴ ἀπὸ τὴ γεννησή μας. Καὶ λέω ἡ φαντασία μας, γιὰ νὰ μὴν πάρουν ἐπιχείρημα οἱ ὀπαδοὶ τῆς μετεμψυχώσεως γιὰ νὰ στηρίξουν τὶς ἀβέβαιες ἐπιστῆμες τους. Ὄχι, δὲν τοὺς τὸ ἐπιτρέπω.</div><div style="text-align: justify;"><br />Τὸ τέλος τὸ εἰδυλλίου ἦταν οἰχτρό. Ἡ κυρία Νίτσα μὲ προβίβασε. Καὶ τὴν ἄλλη χρονιὰ στὴν μεγαλύτερη τάξη παρακολουθοῦσα τὸ ἄχαρο μάθημα μιᾶς ἄσκημης γεροντοκόρης, ποὺ τὸ μαραμένο της μοῦτρο ἦταν γεμάτο κακόχρωμα σπυριά, ἐκδήλωση μιᾶς ἀργοπορημένης καὶ ἀνικανοποίητης νιότης. Τὸ ὄνειρο ἔσβησε ἀπὸ τὰ μάτια μου καὶ σιγὰ σιγὰ ἀπὸ τὴν καρδιά μου.</div><div style="text-align: justify;"><br />Ἡ κυρία Νίτσα παντρεύτηκε τὸ λοχαγό. Ἤμουν παρὼν στοὺς γάμους της. Καμιὰ ζήλεια δὲν τάραξε τὴν ψυχή μου. Ἤμουν ἀπὸ τότε πολιτισμένος. Τὴν βλέπω σήμερα συχνά. Τὰ δέκα χρόνια ποὺ μᾶς χωρίζουν δὲν ἀποτελοῦν πιὰ ἀνυπέρβλητο διανοητικὸ καὶ κοινωνικὸ ἐμπόδιο. Ὁ κοσμοπολιτισμὸς μᾶς ἔχει φέρει σὲ ἴση μοίρα. Εἶναι ἀκόμα ὡραία, μολονότι ἔχει χάσει τὸ θέλγητρο τῆς μισοσκότεινης τάξης. Εἶναι μία γυναίκα, καὶ ὄχι ὀπτασία. Ὁ ἄντρας της εἶναι πιὰ συνταγματάρχης ποὺ ἔχει λάβει μέρος σὲ τρία κινήματα. Ζεῖ εὐτυχισμένη, καὶ ἔχει μία κόρη ποὺ τῆς μοιάζει πολύ. Δὲν μᾶς χωρίζουν παρὰ δέκα χρόνια, μὰ αὐτὴ τὴ φορὰ ἐγὼ εἶμαι ὁ μεγαλύτερος. Τὸ μυαλό σας ἴσως πάει μακριά. Αὐτὸ εἶναι ἄλλο ζήτημα. Ἤθελα μόνο νὰ σᾶς πῶ γιὰ τὴν πρώτη μου ἀγάπη...</div><div style="text-align: justify;"><br />Περιττὸ νὰ προσθέσω ὅτι δὲν τὴν ἀγαπῶ πιά.</div><div style="text-align: justify;"><br /><i><b>Σημείωση:</b></i><br /><span style="font-size: small;"><i>Ο Μ. Καραγάτσης έγραψε αυτό το διήγημα το 1928. Στα είκοσί του χρόνια ξεκινούσε με αυτό τη συγγραφική του σταδιοδρομία με συμμετοχή στον Α'λογοτεχνικό διαγωνισμό του περιοδικού Νέα Εστία. Βραβεύτηκε με Α' έπαινο και δημοσιεύτηκε στο βιβλίο Οι Θεότητες του Κοτύλου (έκδοση της "Νέας Εστίας", Ι.Δ. Κολλάρος 1929)</i></span><br /><br /></div></div><hr><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4323189213912086128-4507151636649507305?l=servouvillage.blogspot.com' alt='' /></div>adminnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4323189213912086128.post-81218280703226894662012-02-05T12:07:00.001+02:002012-02-05T12:07:48.593+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><span class="blue_title"><i>Θ</i></span>έλω να πα στην ξενιτιά να κάμω τριάντα ημέρες<br />και η ξενιτιά με γέλασε και κάνω τριάντα χρόνους.<br />Περικαλώ σε, ξενιτιά, αρρώστια μη μου δώσεις.<br />Η αρρώστια θέλει πάπλωμα, θέλει παχύ στρωσίδι,<br />θέλει μανούλας γόνατα, θέλ' αδερφής αγκάλες,<br />θέλει πρώτες ξαδέρφισσες να κάθονται κοντά σου,<br />θέλει και σπίτι να είν' πλατύ, να στρώνει, να ξιστρώνει.<br />Όσο 'χει ο ξένος την υγειά, ούλοι τον αγαπάνε.<br />Μα 'ρθε καιρός κι αρρώστησε βαριά για να πεθάνει· <br />κι ο ξένος αναστέναξε και η γης αναταράχτη:<br />— Να είχα νερ' απ' τον τόπο μου και μήλ' απ' τη μηλιά μου,<br />σταφύλι ροδοστάφυλο απ' την κληματαριά μου.<br /><br /></div><hr /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4323189213912086128-8121828070322689466?l=servouvillage.blogspot.com' alt='' /></div>adminnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4323189213912086128.post-71614850985753050352012-02-01T14:33:00.003+02:002012-02-03T22:36:26.123+02:00<p align="justify">Σε αυτή ειδικά τη χρονική περίδο της οικονομικής και κοινωνικής κρίσης που διέρχεται η χώρα μας κατά την οποία όλοι ή επί το ορθότερο σχεδόν όλοι ζούμε τις δυσάρεστες συνέπειες, τα ταξίδια και ο τουρισμός ακόμη και σε γειτονικές χώρες είναι μια απαγορευμένη πολυτέλεια.Αρκεστείτε λοιπόν στις εικονικές περιηγήσεις που ενσωματώνονται στα άρθρα του ιστολογίου μας, οι οποίες έχουν επιλεγεί με ποιοτικά κριτήρια και μάλλον προσφέρουν το ίδιο σχεδόν θέαμα με τις πραγματικές περιηγήσεις.Ειδικά για τη συγκεκριμένη εικονική περιήγηση έχουμε τη γνώμη ότι είναι εξαιρετικά ποιοτική και προσφέρει ένα πραγματικό υπερθέαμα.Αρκεί να έχετε την υπομονή να περιμένετε να κατεβαίνουν κανονικά οι φωτογραφίες. (Σε όλες τις περιπτώσεις εμφανίζεται λεπτή οριζόντια μπάρα που δείχνει την πρόοδο της φόρτωσης).Για την κίνηση εκτός από τη χρήση των ειδικών κουμπιών, μπορείτε να κινηθείτε προς κάποια κατεύθυνση πιέζοντας και κρατώντας πατημένο το αριστερό πλήκτρο του ποντικού και σέρνοντας το δείκτη (που αλλάζει σχήμα) προς αυτή την κατεύθυνση.</p><a href="http://www.360tr.com/34_istanbul/ayasofya/english/" onclick="return hs.htmlExpand(this, { objectType: 'iframe', width: '920', height: '800', creditsPosition: 'bottom left', headingText: 'Αγία Σοφιά - Εικονική περιήγηση - Παρακαλούμε αναμείνατε την ολοκλήρωση της φόρτωσης των φωτογραφιών... Για να το δείτε σε μοντέλο πλήρους οθόνης (συνιστάται) κλίκ στο τελευταίο εικονίδιο με τα τέσσερα βέλη.', wrapperClassName: 'titlebar' } )"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/-MuN6bCKvHJ4/TykjaNjfFcI/AAAAAAAACf0/EDOri5f0SPM/s1600/poli_314_235_play.jpg" /></a><br><br><hr><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4323189213912086128-7161485098575305035?l=servouvillage.blogspot.com' alt='' /></div>adminnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4323189213912086128.post-25736648940226469552012-01-27T09:44:00.002+02:002012-02-09T17:04:59.878+02:00<div> <a href="#" onclick="return hs.htmlExpand(this, { width: '800', creditsPosition: 'bottom left', headingText: 'Γιά μετακίνηση από αυτή τη θέση σε άλλο σημείο: -- Αγκυρώστε και σύρατε.', wrapperClassName: 'titlebar' } )"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/-1Spi_QPjCt4/TyJSQM4j3kI/AAAAAAAACfs/qx1HucMSfWo/s1600/Servou_eik_per_300_play.jpg" /></a><div class="highslide-maincontent"><object id="presentation" width="722" height="577" classid="clsid:d27cdb6e-ae6d-11cf-96b8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=8,0,0,0" align="middle"><param name="allowScriptAccess" value="sameDomain" /><param name="movie" value="http://homepages.pathfinder.gr/chrisdimitrop/servou_eikoniki.swf" /><param name="quality" value="high" /><param name="bgcolor" value="#ffffff" /><param name="allowFullScreen" value="true" /><embed src="http://homepages.pathfinder.gr/chrisdimitrop/servou_eikoniki.swf" quality="high" bgcolor="#ffffff" width="722" height="577" name="presentation" align="middle" allowScriptAccess="sameDomain" type="application/x-shockwave-flash" pluginspage="http://www.adobe.com/go/getflashplayer" allowFullScreen="true" /></object><script type="text/javascript" src="http://homepages.pathfinder.gr/chrisdimitrop/fixprompt.js"></script>Παρακαλούμε αναμείνατε μέχρι να ολοκληρωθεί η φόρτωση...<br />Για να δείτε το Slide σε μοντέλο πλήρους οθόνης, κλικ στο τελευταίο εικονίδιο κάτω δεξιά.<br /></div></div><br /><hr><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4323189213912086128-2573664894022646955?l=servouvillage.blogspot.com' alt='' /></div>adminnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4323189213912086128.post-85638718753645894362012-01-24T11:31:00.005+02:002012-01-27T10:21:33.271+02:00<div> <a href="#" onclick="return hs.htmlExpand(this, { width: '700', creditsPosition: 'bottom left', headingText: 'Γιά μετακίνηση από αυτή τη θέση σε άλλο σημείο: -- Αγκυρώστε και σύρατε.', wrapperClassName: 'titlebar' } )"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/-CyN24N3UhFQ/Tx5vSpTq5AI/AAAAAAAACfM/n6LdoOiT48k/s1600/acropolis_300_play.jpg" /></a><div class="highslide-maincontent"><iframe width="640" height="480" src="http://www.youtube.com/embed/QNjKZNLnpVU?rel=0" frameborder="0" allowfullscreen></iframe><br /></div></div><br /><br /><hr><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4323189213912086128-8563871875364589436?l=servouvillage.blogspot.com' alt='' /></div>adminnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4323189213912086128.post-52287991624665411492012-01-16T16:17:00.008+02:002012-01-19T15:30:14.367+02:00<p align="justify">Εικονική περιήγηση στις Μυκήνες.<br />Ο αρχαιολογικός χώρος των Μυκηνών συμπεριλαμβάνεται στον κατάλογο των μνημείων της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς της UNESCO.<br />Στο Slideshow περιέχονται 431 φωτογραφίες.<br />Ο αριθμός των φωτογραφιών αναμένεται να αυξηθεί περαιτέρω γιατί θα συμπεριλαμβάνονται αυτόματα και οι φωτογραφίες που θα αναρτηθούν μελλοντικά στο Flickr, κάτω από τη συγκεκριμένη ετικέτα.</p><br /><div> <a href="#" onclick="return hs.htmlExpand(this, { width: '750', creditsPosition: 'bottom left', headingText: 'Γιά μετακίνηση από αυτή τη θέση σε άλλο σημείο: -- Αγκυρώστε και σύρατε.', wrapperClassName: 'titlebar' } )"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/-Qxk3LpegLNc/TxQcKFs9abI/AAAAAAAACe8/rI_UJDV8ZpY/s1600/mykines_fst_300_play.png" /></a><div class="highslide-maincontent"> <object width="700" height="525"> <param name="flashvars" value="offsite=true&lang=en-us&page_show_url=%2Fphotos%2Ftags%2Fmykene%2Finteresting%2Fshow%2Fwith%2F5750732340%2F%3Fpage%3D2&page_show_back_url=%2Fphotos%2Ftags%2Fmykene%2Finteresting%2F%3Fpage%3D2&tags=mykene&sort=interestingness-desc&jump_to=5750732340&start_index=24"></param> <param name="movie" value="http://www.flickr.com/apps/slideshow/show.swf?v=109615"></param> <param name="allowFullScreen" value="true"></param><embed type="application/x-shockwave-flash" src="http://www.flickr.com/apps/slideshow/show.swf?v=109615" allowFullScreen="true" flashvars="offsite=true&lang=en-us&page_show_url=%2Fphotos%2Ftags%2Fmykene%2Finteresting%2Fshow%2Fwith%2F5750732340%2F%3Fpage%3D2&page_show_back_url=%2Fphotos%2Ftags%2Fmykene%2Finteresting%2F%3Fpage%3D2&tags=mykene&sort=interestingness-desc&jump_to=5750732340&start_index=24" width="700" height="525"> </embed></object><br />Παρακαλούμε αναμείνατε μέχρι να ολοκληρωθεί η φόρτωση...<br />Η φόρτωση έχει ολοκληρωθεί όταν δείτε να εμφανίζεται στο ανωτέρω πλαίσιο η πρώτη φωτογραφία.<br />Για να δείτε το Slide σε μοντέλο πλήρους οθόνης, κλικ στο εικονίδιο με τα 4 βέλη που είναι κάτω δεξιά..<br /> </div></div><br /><hr><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4323189213912086128-5228799162466541149?l=servouvillage.blogspot.com' alt='' /></div>adminnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4323189213912086128.post-42495204643417373782012-01-07T18:27:00.003+02:002012-01-12T09:49:34.287+02:00Ποίηση Οδυσσέα Ελύτη. Ο πλανήτης Γη «Μαρία Νεφέλη»<br><div><h3 style="padding: 0px; margin: 3px;"><a href="http://www.authorstream.com/Presentation/xridim-1296481-elytis-earth-4a/" target="_blank" style="font:normal 18px,arial;">elytis_earth_4a</a></h3><object width="601" height="492" id="player"><param name="movie" value="http://www.authorstream.com/player.swf?r=0&p=1296481_634613707611066250&pt=3" /><param name="allowfullscreen" value="true" /><param name="wmode" value="transparent" /><param name="allowScriptAccess" value="always"/><embed src="http://www.authorstream.com/player.swf?r=0&p=1296481_634613707611066250&pt=3" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" wmode="transparent" allowfullscreen="true" width="601" height="492"></embed></object><div style="font-family: arial; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal;font-size: 11px; line-height: normal; font-size-adjust: none; font-stretch: normal;">More <a href="http://www.authorstream.com/" target="_blank">PowerPoint presentations</a> from <a href="http://www.authorstream.com/xridim/" target="_blank">Chris </a></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4323189213912086128-4249520464341737378?l=servouvillage.blogspot.com' alt='' /></div>adminnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4323189213912086128.post-350611070579590102012-01-04T13:22:00.003+02:002012-01-19T19:32:06.977+02:00<p align="justify">Εικονική περιήγηση στα Μετέωρα.<br />Τα Μετέωρα είναι ένα σύμπλεγμα από τεράστιους σκοτεινόχρωμους βράχους που υψώνονται έξω από την Καλαμπάκα, κοντά στα πρώτα υψώματα της Πίνδου και των Χασίων. Τα μοναστήρια των Μετεώρων, που είναι χτισμένα στις κορυφές κάποιων από τους βράχους, είναι σήμερα το δεύτερο πλέον σημαντικό μοναστικό συγκρότημα στην Ελλάδα, ύστερα από το Άγιο Όρος. Από τα τριάντα που υπήρξαν ιστορικά, σήμερα λειτουργούν μόνο έξι και τα οποία από το 1988 περιλαμβάνονται στον κατάλογο μνημείων παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO.<br />Στο Slideshow συμπεριλαμβάνονται 703 φωτογραφίες.</p><br /><div> <a href="#" onclick="return hs.htmlExpand(this, { width: '750', creditsPosition: 'bottom left', headingText: 'Γιά μετακίνηση από αυτή τη θέση σε άλλο σημείο: -- Αγκυρώστε και σύρατε.', wrapperClassName: 'titlebar' } )"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/-XrzUMLLanx8/TwQnrvWbSNI/AAAAAAAACeo/S4oZ3vsvguQ/s1600/meteora_300_play.jpg" /></a><br /><p>&nbsp;</p> <div class="highslide-maincontent"> <p><object width="700" height="525"> <param name="flashvars" value="offsite=true&lang=en-us&page_show_url=%2Fgroups%2F68752661%40N00%2Fpool%2Fshow%2F&page_show_back_url=%2Fgroups%2F68752661%40N00%2Fpool%2F&group_id=68752661@N00&jump_to=&start_index="></param> <param name="movie" value="http://www.flickr.com/apps/slideshow/show.swf?v=109615"></param> <param name="allowFullScreen" value="true"></param> <embed type="application/x-shockwave-flash" src="http://www.flickr.com/apps/slideshow/show.swf?v=109615" allowFullScreen="true" flashvars="offsite=true&lang=en-us&page_show_url=%2Fgroups%2F68752661%40N00%2Fpool%2Fshow%2F&page_show_back_url=%2Fgroups%2F68752661%40N00%2Fpool%2F&group_id=68752661@N00&jump_to=&start_index=" width="700" height="525"></embed></object><br />Παρακαλούμε αναμείνατε μέχρι να ολοκληρωθεί η φόρτωση...<br />Η φόρτωση έχει ολοκληρωθεί όταν δείτε να εμφανίζεται στο ανωτέρω πλαίσιο η πρώτη φωτογραφία.<br />Για να δείτε το Slide σε μοντέλο πλήρους οθόνης, κλικ στο εικονίδιο με τα 4 βέλη που είναι κάτω δεξιά..<br /></div></div><hr><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4323189213912086128-35061107057959010?l=servouvillage.blogspot.com' alt='' /></div>adminnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4323189213912086128.post-28995655063084299722011-12-30T20:15:00.000+02:002011-12-30T20:15:11.437+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><p align="justify">Χρόνια Πολλά και Καλή χρονιά.<br />Με την άφιξη του νέου χρόνου συνηθίζουμε να ανταλλάσσουμε ευχές και προσπαθούμε να μεταδώσουμε ένα κλίμα αισιοδοξίας, που θα μπορούσε να αποτελέσει βοήθημα για να πορευτούμε και αυτή τη χρονιά, που όλοι γνωρίζουμε ότι θα είναι δυσκολότερη από την προηγούμενη. <br />Μέσα στο χρόνο αυτό θα γίνουν εκλογές και θα κληθούμε να εκλέξουμε και πάλι εκείνους που θα θελήσουν να θυσιαστούν - για μια ακόμη φορά - για να μας σώσουν.<br />Όλοι μας έχουμε πάρει το μάθημα που μας αξίζει και σίγουρα έχουμε καταλάβει ποιοί είναι εκείνοι που οδήγησαν την πατρίδα μας σε αυτή τη δύσκολη κατάσταση και μας έχουν κάνει περίγελο και παράδειγμα προς αποφυγή σε όλο τον κόσμο.<br />Θα μας δοθεί η ευκαιρία να εκφραστούμε και να δώσουμε στους υποψήφιους σωτήρες μας να καταλάβουν ότι δεν μπορούν να παραπλανούν και να ξεγελούν τόσους πολλούς για τόσον καιρό.<br />Αυτό σίγουρα δεν είναι αρκετό για να ικανοποιήσει το περί δικαίου αίσθημα αλλά δυστυχώς δεν έχουμε και πολλές επιλογές, αφού φρόντισαν να δημιουργήσουν το κατάλληλο νομικό πλαίσιο της ατιμωρησίας και και των παραγραφών επιβεβαιώνοντας στην πράξη την αλήθεια των παροιμιών που λένε: <br />«Κόρακας κοράκου μάτι δεν βγάζει» και «Βόηθα με φτωχέ να μην σου μοιάσω»<br />Ειδικά λοιπόν για αυτόν τον χρόνο σας ευχόμαστε, εκτός από τα συνηθισμένα και καθιερωμένα, καλή μνήμη και σωστή κρίση για να εντάξουμε τους ανωτέρω στη θέση που τους αξίζει.<br />Ας γιορτάσουμε τον καινούργιο χρόνο και με πυροτεχνήματα.<br />Σε επίπεδο εικονικής πραγματικότητας βέβαια για να μην αυξηθεί το έλλειμμα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών και κατηγορηθούμε ότι εμποδίζουμε τη δημιουργία του πρωτογενούς πλεονάσματος !<br />Κλικ στην κατωτέρω εικόνα για έναρξη.<br /></p><div><a href="#" onclick="return hs.htmlExpand(this, { width: '800', creditsPosition: 'bottom left', headingText: 'Γιά μετακίνηση από αυτή τη θέση σε άλλο σημείο: -- Αγκυρώστε και σύρατε.', wrapperClassName: 'titlebar' } )"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/-gD_ydAaIsi4/TvzU9-NlJVI/AAAAAAAACec/EKQRqF9xHbs/s1600/fireworks_300_play.jpg" /></a><br /><br /><div class="highslide-maincontent"><div id="__ss_10235300" style="width: 800px;"><div align="center"> <center> <table border="1" cellpadding="0" cellspacing="0" style="border-collapse: collapse" width="750"> <tr> <td width="100%" bgcolor="#000000"><p align="center"><object width="480" height="303" type="application/x-shockwave-flash" id="embid373849" data="pond5FlashPlayer2.swf"><param name="movie" value="http://www.pond5.com/pond5FlashPlayer2.swf" /><param name="wmode" value="opaque"/><param name="allowscriptaccess" value="always"/><param name="allowfullscreen" value="true"/><param name="flashvars" value="hideController=no&amp;itemid=373848&amp;orgClipWidth=1920&amp;orgClipHeight=1080&amp;debug=no&amp;hqFLV=yes&amp;filetype=flv&amp;server=prod&amp;cj=yes" /> <embed src="http://www.pond5.com/pond5FlashPlayer2.swf" width="480" height="303" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" wmode="opaque" flashvars="hideController=no&amp;itemid=373848&amp;orgClipWidth=1920&amp;orgClipHeight=1080&amp;debug=no&amp;hqFLV=yes&amp;filetype=flv&amp;server=prod&amp;cj=yes"></embed></object></p><div align="center"> <center> <table border="0" cellpadding="0" cellspacing="0" style="border-collapse: collapse" width="750"> <tr> <td width="100%"> <p align="center"> <span style="font-family: Palatino Linotype; color: white"><font size="2"> &#7960;με&#8150;ς ε&#7988;μαστε σάν τούς δυστυχισμένους κατάδικους πού καλοπιάνουνε τόν δήμιό τους, σάν τούς μονομάχους τ&#8134;ς Ρώμης πού χαιρετούσανε τόν Καίσαρα, πρίν νά σφάξει &#8001; &#7957;νας τόν &#7940;λλον, κράζοντάς του: “Χα&#8150;ρε, &#8038; Κα&#8150;σαρ, ο&#7985; μελλοθάνατοι σέ χαιρετο&#8166;νε”! &#7964;τσι, κ’ &#7952;με&#8150;ς, χαιρετ&#8118;με τόν καινούριο Χρόνο πού θά μ&#8118;ς πάει πιό κοντά στό στόμα του γιά νά μ&#8118;ς φάγει, καί χοροπηδ&#8118;με καί τραγουδ&#8118;με ο&#7985; δύστυχοι, σάν τά σαλιγκάρια το&#8166; Α&#7984;σώπου, τήν &#8037;ρα πού ψηνόντανε.<br></font></span><span style="font-family: Palatino Linotype; color: #FFCC99; font-style: italic">Απόσπασμα από το άρθρο του Φώτη Κόντογλου &quot;Ο Χρόνος και ο κόσμος της φθοράς<span lang="en-us">&quot;</span></span></p> </td> </tr> </table> </center></div> </td> </tr> </table> </center></div><br /></div></div></div><hr /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4323189213912086128-2899565506308429972?l=servouvillage.blogspot.com' alt='' /></div>adminnoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4323189213912086128.post-70420632085613803632011-12-28T14:56:00.006+02:002011-12-29T14:34:54.300+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><i><b><span style="font-family: Georgia,Times New Roman,Times,serif;">της Πηνελόπης Δέλτα</span></b></i><br /><span style="font-family: Georgia,Times New Roman,Times,serif;"><br /></span><br /><div style="text-align: justify;"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-5wCjdNvrF9E/TvsRhh9JkSI/AAAAAAAACeQ/3K7TCBy6gtY/s1600/snow_pp.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="150" src="http://1.bp.blogspot.com/-5wCjdNvrF9E/TvsRhh9JkSI/AAAAAAAACeQ/3K7TCBy6gtY/s200/snow_pp.jpg" width="200" /></a></div>Μια παραμονή Πρωτοχρονιάς, χωμένο στη γωνία μιας εξώπορτας, κάθουνταν ένα αγοράκι και κοίταζε το αντικρινό φωτισμένο παράθυρο. Είχε νυχτώσει νωρίς, και το χιόνι σκέπαζε τις πλάκες του δρόμου, τα φανάρια, τα δέντρα και τις στέγες των σπιτιών, πράμα σπάνιο στην Αθήνα.<br />Το κρύο ήταν δυνατό, και τυλιγμένος στο παλιωμένο και σκισμένο ρουχάκι του, όλο και περισσότερο χώνουνταν ο Βασίλης στη γωνιά της εξώπορτας, για να ξεφύγει από το βοριά που τον πάγωνε ως τα κόκαλα. Μα τα μάτια του έμεναν καρφωμένα στο φωτισμένο παράθυρο του αρχοντόσπιτου, αντίκρυ του.<br />-"Πρωτοχρονιά αύριο", μουρμούρισε, "διασκεδάζουν εκεί μέσα".<br /><br />Εκεί μέσα κείτουνταν ένα παιδί, με λιωμένο αχνό πρόσωπο. Κουτιά γεμάτα μπογιές, μολυβένια στρατιωτάκια, ζώα ξύλινα, σιδηρόδρομοι και καραβάκια, που σκέπαζαν το κρεβάτι του, έστεκαν άγγιχτα. Τ' αδύνατα χεράκια του μέναν ακίνητα στο σεντόνι πάνω, δεν κοίταζε καν τα πλούσια δώρα γύρω του. Το κουρασμένο βλέμμα του ήτανε καρφωμένο στο παράθυρο όπου, στα σκοτεινά, άσπριζαν τα χιόνια της αντικρινής στέγης.<br /><a name='more'></a>-"Τί συλλογίζεσαι, Βασιλάκη;" ρώτησε η μητέρα του.<br />-"Κοίταζα τα χιόνια", αποκρίθηκε ο μικρός "και συλλογίζουμουν τη χαρά να τρέχεις στους δρόμους, να βουτάς στα χιόνια, να τα μαζεύεις και να φτιάνεις μπάλες, και να τις τινάζεις στους περαστικούς, όπως στη ζωγραφιά του βιβλίου μου, εκεί που είδα και το χριστουγεννιάτικο δέντρο με τα πολλά κεράκια... Αλήθεια, μητέρα, λες να βρήκε ο Νικόλας δέντρο τέτοιο εδώ";<br />-"Ναι, παιδί μου, βρήκε και θα στο φέρει τώρα στολισμένο. Δεν είναι πολύ μεγάλο όπως στη ζωγραφιά του βιβλίου σου, μα το στόλισε ο πατέρας σου... κι είναι πολύ όμορφο... Είσαι ευχαριστημένος";<br />-"Ναι", είπε ο Βασιλάκης χωρίς ενθουσιασμό.<br />Εκείνη την ώρα άνοιξε η πόρτα. Δυο υπηρέτες έφεραν μέσα ένα μικρό έλατο ολοφώτιστο και το στήσανε πάνω στο τραπέζι. Τα κλαδιά ήτανε φορτωμένα χρυσά κι ασημένια στολίδια, φαναράκια και μπρίλες. Παντού στέκουνταν όρθια τ' αναμμένα χρωματιστά κεράκια, και τα μεγαλύτερα κλαδιά λύγιζαν από το βάρος των παιχνιδιών που κρέμουνταν δεμένα με κορδέλες.<br />-"Ε, Βασιλάκη, σ' αρέσει το δέντρο σου;" ρώτησε ζωηρά ο πατέρας του.<br />Ο μικρός το κοίταξε μια στιγμή με σβησμένα αγέλαστα μάτια.<br />-"Το φαντάζουμουν ωραιότερο", είπε με τη βαρεμένη του φωνή. Και το βλέμμα του γύρισε πάλι στο παράθυρο και στα χιόνια του αντικρυνού σπιτιού. "Πατέρα, λες του χρόνου τη Πρωτοχρονιά να είμαι πια καλά και να βγω κι εγώ στα χιόνια";<br />-"Ναι, παιδί μου", είπε ο πατέρας κι η μητέρα βγήκε από το δωμάτιο για να κρύψει τα κλάματα που την έπνιγαν.<br />-"Τί όμορφα που θα είναι να τρέχεις στα χιόνια..." είπε συλλογισμένα ο Βασιλάκης. "Τί δε θα 'δινα για να δω τί γίνεται έξω..."<br /><br />Έξω, ο Βασίλης είχε δει πίσω από το φωτισμένο παράθυρο το δέντρο του Βασιλάκη, με τα φώτα και τα χρυσά στολίδια και τα παιχνιδάκια που γεμιζανε τα κλαδιά από πάνω ως κάτω.<br />-"Αχ, τί ωραίο!" είπε το φτωχό, "πρέπει να το 'φερε ο 'Αη-Βασίλης" και τα μάτια του τρώγανε το δέντρο και, τρέμοντας από το κρύο, ολοένα χώνουνταν βαθύτερα στη γωνιά του και γύρευε να τυλίξει στο κορμάκι του τα κουρέλια του, μήπως και το ζεστάνουνε λίγο.<br />"Ο 'Αη-Βασίλης..." μουρμούρισε, "γιατί δεν έρχεται κάποτε και σε μας";<br />Θυμήθηκε το φτωχικό σπιτάκι στο χωριό του, όπου τον είχε μεγαλώσει η μάνα του. Όλα τα 'χε στερηθεί αφότου γεννήθηκε, εκτός μόνο τα χάδια της μάνας του. Ξενοδούλευε η κακομοίρα για να κερδίσει το ψωμί τους, μ' άλλο από ψωμί δε πρόφθαινε να βγάλει, μόνο την αγάπη της μπορούσε χάρισμα να του δίνει κι αυτή του την έδινε μπόλικη. Μα ήλθανε κακοί καιροί, αρρώστια, μαύρη φτώχεια και πέθανε η μάνα του και τη βάλανε σε σανιδένια κάσα και τη πήγανε στο νεκροταφείο και την είδε που τη σκεπάσανε τα χώματα. Και τον έβγαλαν από το φτωχικό του καλυβάκι κι έφυγε το έρμο ορφανό κι ήλθε κι έπεσε στην Αθήνα, παραμονή του 'Αη-Βασίλη, πεινασμένο, παγωμένο, μακαρίζοντας τους ευτυχισμένους που διασκεδάζανε πίσω από το φωτισμένο παράθυρο, αντίκρυ του.<br />Από νωρίς είχε δει κίνηση μεγάλη στους δρόμους, παιδιά μεγάλα και μικρά, που σταματούσανε στις πόρτες των αρχοντόσπιτων και λέγανε τον 'Αγιο Βασίλη. Μα τ' ορφανό δεν τόλμησε να χτυπήσει κι αυτό σε καμμιά πόρτα, ούτε ήταν μαθημένο στη ταραχή της μεγάλης πολιτείας. Και λίγο-λίγο, τράβηξε στους ήσυχους μεγαλόπρεπους δρόμους, μακριά από το κέντρο κι ήλθε και ζάρωσε σε μιαν εξώπορτα, χωρίς ψωμί, χωρίς σκοπό, χωρίς καμιάν ελπίδα.<br />Πίσω από το φωτισμένο παράθυρο πήγαιναν κι έρχουνταν σκιές. Πέρασε κι ένας υπηρέτης με βελάδα, βαστώντας ένα πιάτο με μια μεγάλη πίτα! Ο Βασίλης θυμήθηκε πως τη τελευταία βούκα ψωμί την είχε φάει το πρωί. Και μέσα κει θα τρώγανε τώρα πίτα! Αχ και να είχε κι αυτός μια βουκίτσα να γελάσει τη πείνα του! Του φάνηκε τόσο ορεκτική η πίτα, τόσο αφράτη, καθώς τη πέρασε ο υπηρέτης εμπρός στο παράθυρο. 'Αραγε, αν ζητούσε λίγη, θα του 'δινε κανένα κομματάκι; Κι έξαφνα, χωρίς να ξέρει κι αυτός πώς το 'κανε, άρχισε να τραγουδά:<br /><br />'Αγιος Βασίλης έρχεται<br />α-α-από, από την Καισαρεία...<br />βαστά καλάμι και χαρτί,<br />χα-α-ρτί, χαρτί και καλαμάρι.<br /><br />Πίσω από το φωτισμένο παράθυρο, διάφορες σκιές πήγαν κι ήλθαν κοιτάζοντας έξω. Σώπασε τρομαγμένος ο Βασιλάκης και ζάρωσε στη γωνίτσα του όσο μπορούσε περισσότερο.<br />-"Παναγιά μου!" ψιθύρισε, "λένε πως οι πλούσιοι δεν έχουν καλή ψυχή και περιφρονούνε τους φτωχούς..." Και με τρομαγμένα μάτια ακολουθούσε το πηγαινέλα των ανθρώπων μες στη κάμαρα.<br /><br />Μες στη καμάρα είχαν κόψει την πίτα. Ακουμπισμένος στα μαξιλάρια, ο Βασιλάκης βαστούσε το πιάτο του στα χέρια, κοιτάζοντας μ' αδιαφορία το κομμάτι του, χωρίς καν να το γευθεί.<br />-"Δεν το κόβεις να δεις αν σου έπεσε το φλουρί, Βασιλάκη μου;" ρώτησε τρυφερά η μητέρα του.<br />-"Ναι, μητέρα, θα το γυρέψω", αποκρίθηκε, αλλά δεν κούνησε, ούτε άλλαξε η κουρασμένη όψη του. Έξαφνα ανέβηκε ως το δωμάτιο του άρρωστου αγοριού μια φωνή παιδιάτικη, τρεμουλιαστή, σα φοβισμένη:<br /><br />'Αγιος Βασίλης έρχεται<br />α-α-από, από την Καισαρεία...<br />βαστά καλάμι και χαρτί,<br />χα-αρτί, χαρτί και καλαμάρι.<br /><br />Ο Βασιλάκης ξαφνίστηκε. Ανάψαν μια στιγμή τα μάτια του, ζωήρεψε το μελαγχολικό του πρόσωπο.<br />-"Πατέρα, πατέρα!" φώναξε, "τ' ακούς; Τραγουδά απ' έξω... Θα ναι κανένα αγοράκι... φώναξε το! Πολύ σε παρακαλώ"!<br />Η μητέρα του είχε πάγει κιόλα στο παράθυρο, μα δεν είδε τίποτε.<br />-"Δε βλέπω κανένα παιδί", είπε.<br />-"Πατέρα, κοίταξε συ, άνοιξε το παράθυρο, φώναξε το παιδί να έλθει να πάρει από τη πίτα, το κομμάτι του φτωχού... και να μας πει τί γίνεται έξω..."<br />Πήγε ο πατέρας στο παράθυρο, το άνοιξε, έσκυψε έξω, κοίταξε δεξιά, αριστερά, μα δεν είδε τίποτε· έκλεισε το παράθυρο και γύρισε στο κρεβάτι του Βασιλάκη.<br />-"Πέρασε το παιδί και πάει", είπε ζωηρά, "μα δε πειράζει, θα περάσει κι άλλο και τότε το φωνάζομε· δοκίμασε την πίτα σου ωστόσο".<br />Μα ο Βασιλάκης δεν πεινούσε· έσπρωξε το πιάτο του, ακούμπησε στα μαξιλάρια κι έκλεισε τα μάτια. Η ζωηράδα του προσώπου του είχε σβήσει· το φλουρί της πίτας δεν τον ενδιέφερε, ούτε το δέντρο όπου είχαν σβήσει πια τα κεράκια, ούτε τα δώρα του. Το δρόμο μόνο συλλογίζουνταν... Και το παιδάκι, που μπορούσε να πει την ομορφιά της ελευθερίας, τη χαρά να τρέχεις και να βουτάς στα χιόνια, είχε περάσει και πάει!-<br />-"Θέλεις, παιδί μου, να φας την πίτα σου αύριο;" ρώτησε η μητέρα χαϊδεύοντας γλυκά το μέτωπο του.<br />-"Ναι, μητέρα, αύριο".<br />Η μητέρα έκανε νόημα σ' όλους να βγουν από το δωμάτιο. Ο Βασιλάκης ήτανε κουρασμένος... Ο Βασιλάκης ήθελε να κοιμηθεί... Πήρε το πιάτο με τη πίτα και το ακούμπησε στο τραπέζι, κοντά στο κομμάτι του φτωχού· έσβησε τα φώτα, άναψε την καντήλα, φίλησε γλυκά το αγόρι της και βγήκε από το δωμάτιο. Μα ο Βασιλάκης δε νύσταζε. Ο νους του έμενε στο δρόμο και στη χαρά που θα 'χε αν μπορούσε να τρέξει στα χιόνια... Κοίταξε γύρω του, είδε πως ήταν μόνος. Με κόπο κατέβηκε από το κρεβάτι, και σιγά-σιγά σύρθηκε ως το παράθυρο. Αχ! και να έβλεπε λιγάκι απ' έξω το χιονισμένο δρόμο, τα φανάρια, τ' άσπρα δέντρα... Με δυσκολία γύρισε το πόμολο, άνοιξε το παράθυρο κι έσκυψε έξω. Το κρύο τον ξάφνισε, του 'κοψε την αναπνοή, ζήτησε να στηριχθεί στο πεζούλι του παραθύρου μα όλα γυρίζανε, του φάνηκε πως πέφτει...<br />Έξαφνα, από το παράθυρο πήδησε μέσα ένας άνθρωπος κι ο Βασιλάκης από το σάστισμά του ξέχασε τη ζάλη του. Ήτανε γέρος, χιονοσκεπασμένος, με μακριά καλογερικά ρούχα και μεγάλα άσπρα γένια. Τον κοίταξε ο Βασιλάκης και τον ανεγνώρισε:<br />-"Ο 'Αη-Βασίλης..." ψιθύρισε.<br />-"Ναι, εγώ είμαι", είπε ο 'Αη-Βασίλης με το ανοιχτόκαρδο χαμόγελο του. "Ήλθα να σε ρωτήσω, τί θέλεις να σου δώσω για την εορτή μου που ξημερώνει αύριο και που 'ναι και δική σου εορτή";<br />-"Αχ, Άη-Βασίλη μου, να μη μου δώσεις πια τίποτα!" φώναξε ο Βασιλάκης σταυρώνοντας παρακλητικά τα χέρια του. "Δες πόσα πράγματα μου δώσανε και τα 'χω τόσο βαρεθεί! Μα πάρε με έξω μαζί σου! Πάρε με στα χιόνια! Θέλω τόσο να τρέξω ελεύθερα"!<br />-"Θέλεις;" είπε ο 'Αη-Βασίλης. "Μα έξω κάνει κρύο! Κι εσύ έχεις όλα τα καλά του κόσμου! Τόσα παιχνίδια, τόσα χάδια, και ζεστασιά και πίτα που ούτε τη δοκίμασες ακόμα... Και θέλεις να φύγεις";<br />-"Ναι! Να βγω στα χιόνια, να τρέξω ελεύθερα, αχ, πάρε με, πάρε με, καλέ μου 'Αη-Βασίλη!" παρακάλεσε ο Βασιλάκης. "Πάρε με στα χιόνια"!<br />Ο 'Αη-Βασίλης χαμογέλασε πάλι.<br />-"Καλά!" είπε. "Εγώ σήμερα δε χαλώ χατήρι κανενός. Έλα μαζί μου αφού το θες".<br />Και πήρε το Βασιλάκη στην αγκαλιά του και πέταξε από το παράθυρο που 'μεινε ανοιχτό...<br /><br />Στα χιόνια κάθουνταν ο Βασίλης με τα μάτια καρφωμένα στο παράθυρο. Με τρομάρα είχε δει έναν κύριο που άνοιξε τα γυαλιά και κοίταζε στο δρόμο· μα έτσι μικρός που ήταν και ζαρωμένος στη γωνίτσα του, δεν τον είδε ο κύριος. Και το παράθυρο έκλεισε πάλι.<br />Τα κεράκια του δέντρου είχαν σβήσει, οι σκιές πήγαιναν κι έρχονταν ακόμα· ύστερα σβήσανε και τα φώτα και μόνο μια καντήλα τρεμόφεγγε, στημένη σε κάποιο έπιπλο πάνω. Κι ο Βασίλης ακόμα κοίταζε, σα μαγνητισμένος από τη θαμπερή λάμψη της. Το κρύο όλο δυνάμωνε· τα βλέφαρα του Βασίλη βάραιναν. Θυμήθηκε τη μάνα του και τη ζεστή της αγκαλιά. Έριξε μια ματιά στο παράθυρο και συλλογίστηκε πως εκεί μέσα θα έκαμνε ζέστη... Αχ! λίγη ζέστη...<br />Λαφρύς κρότος τον ξάφνιασε. Σήκωσε τα μάτια του τρομαγμένος. Το παράθυρο είχε ανοίξει πάλι, μα δεν ήταν πια εκεί ο ίδιος κύριος· ένα παιδάκι, στα νυχτικά του, έσκυβε να δει το δρόμο. Μια στιγμή το κοίταξε με απορία ο Βασίλης, μα τόσο βαριά ήτανε τα βλέφαρα του, που δε μπορούσε να τα βαστάξει ανοιχτά. Έκανε πάλι να δει το αντικρυνό παιδί και του φάνηκε πως σωριάζουνταν στο πάτωμα το άσπρο κορμάκι, μα δεν πρόφθασε να βεβαιωθεί. Ακούμπησε το κεφάλι του στον τοίχο και τα μάτια του κλείσαν<br />μονάχα τους.<br />Έξαφνα, μια λάμψη τον ξύπνησε· μπρος του στέκουνταν ένας γέρος ντυμένος στα κόκκινα και στα χρυσά. Τα γένια του ήταν μακριά και κάτασπρα και γύρω του χύνουνταν τόση ζέστη, που ο Βασίλης ξέχασε τα χιόνια και το βοριά. Κοίταξε το γέρο και τον ανεγνώρισε.<br />-"Ο 'Αη Βασίλης!" έκανε μαγεμένος.<br />-"Ναι, ο 'Αη-Βασίλης", είπε ο γέρος, "σ' άκουσα που 'λεγες πως δεν έρχομαι ποτέ σε σας και, βλέπεις, τώρα ήλθα". Τ' ορφανό τον κοίταξε μ' έκσταση. Ο 'Αη-Βασίλης γέλασε. "Λοιπόν πες μου", του είπε· "αύριο ξημερώνει Πρωτοχρονιά, που 'ναι εορτή μου και δική σου εορτή. Τί θες να σου χαρίσω";<br />Ο Βασίλης έριξε μια ματιά στο αντικρινό παράθυρο. Η καντήλα είχε σβήσει κι αυτή· τόσο κρύο θα ήτανε τώρα κι εκεί μέσα...<br />-"Θέλω, παρακαλώ, λίγη πίτα", είπε δειλά "και θέλω πάλι τη μάνα μου... Μα ίσως αυτό να είναι αδύνατο;" ρώτησε φοβισμένος λίγο για τη μεγάλη του απαίτηση.<br />-"Τίποτα δεν είναι αδύνατο σήμερα", είπε ο 'Αη-Βασίλης "κι ό,τι ζητήσεις θα στο κάνω. Πίτες όσες θέλεις θα σου δώσω και τη μάνα σου θα τη ξαναδείς οπόταν θέλεις. Μα σκέψου, είναι και μερικά παιδιά που λαχταρούν την ελευθερία σου. Εσύ μπορείς τον κόσμον όλο να γυρίσεις, να ζήσεις όπως θες. Είσαι ακόμα μικρός κι ο κόσμος όλος είναι ανοιχτός μπροστά σου..."<br />-"Αχ όχι, καλέ μου 'Αη-Βασίλη!" παρεκάλεσε ο μικρός. "Μόνο πάρε με στη μάνα μου! Και δωσ' μου λίγη πίτα και για κείνη, που δεν έχει φάγει τώρα τόσα χρόνια"!<br />-"Καλά!" είπε ο 'Αη-Βασίλης με το καλό του χαμόγελο. "Σήμερα δε χαλώ κανενός χατήρι. Έλα να σε πάγω στη μάνα σου".<br />Και τον πήρε ο 'Αη-Βασίλης στην αγκαλιά του και πέταξε ψηλά ψηλά, τόσο που περνούσε πάνω από τα ψηλότερα σπίτια κι έφυγαν.<br />Το πρωί της Πρωτοχρονιάς, την ώρα που χαρούμενες χτυπούσαν οι καμπάνες σ' όλες τις εκκλησιές της χώρας, βγήκε ο Νικόλας ο υπηρέτης, με μάτια κοκκινισμένα από τα κλάματα, στο χιονισμένο δρόμο.<br />Χωμένο σε μια γωνιά της εξώπορτας του αντικρινού σπιτιού, είδε ένα παιδάκι που φαίνονταν να κοιμάται. Το σίμωσε, το άγγιξε το βρήκε παγωμένο. Το πήρε στην αγκαλιά του και το ανέβασε στο αρχοντόσπιτο, όπου μητέρα και πατέρας, πλάγι στο κρεβάτι του Βασιλάκη, κλαίγανε το πεθαμένο τους αγόρι.<br />Μαζί τα ξάπλωσαν πλάγι-πλάγι, το χαδεμένο μονοπαίδι και το έρημο ορφανό.<br />Πάνω στο τραπέζι, δυο κομμάτια πίτας ξηραίνονταν άγγιχτα, το κομμάτι του Βασιλάκη και το κομμάτι του Βασίλη.<br />Πλάγι-πλάγι έθαψαν τα δυο παιδιά. Στον ένα τάφο είναι γραμμένο με χρυσά γράμματα τ' όνομα του Βασιλάκη· ο άλλος τάφος δεν έχει όνομα.<br />Κανένας δε γνώριζε το έρημο ορφανό.</div></div><br /><hr /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4323189213912086128-7042063208561380363?l=servouvillage.blogspot.com' alt='' /></div>adminnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4323189213912086128.post-9179200026428575012011-12-26T10:13:00.002+02:002011-12-26T10:18:58.151+02:00<div><a href="#" onclick="return hs.htmlExpand(this, { width: '1000', creditsPosition: 'bottom left', headingText: 'Γιά μετακίνηση σε άλλο σημείο: Από αυτή τη θέση. -- Αγκυρώστε και σύρατε.', wrapperClassName: 'titlebar' } )"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/-dIv-9PnoNHU/TvCb3Be7AsI/AAAAAAAACeE/z6-ALTHyVmw/s1600/koritsaki_me_spirta_300_play.jpg" /></a><div class="highslide-maincontent"><div style="width: 1000px;"><div><b>Το κορίτσι με τα σπίρτα</b></div><br /><center><table bgcolor="#000000" bordercolor="#111111" cellpadding="0" cellspacing="0" class="sites-layout-name-one-column sites-layout-hbox" style="border-collapse: collapse;" xmlns="http://www.w3.org/1999/xhtml"><tbody><tr><td class="sites-layout-tile sites-tile-name-content-1"><div dir="ltr"><table bgcolor="#FFFFFF" border="1" bordercolordark="#000000" bordercolorlight="#000000" cellpadding="0" cellspacing="0" style="border-collapse: collapse; height: 145px;"><tbody><tr><td align="center" style="height: 426px; width: 450px;"><iframe width="420" height="315" src="http://www.youtube.com/embed/LbmvIOeZkkU?rel=0" frameborder="0" allowfullscreen></iframe></td> <td style="height: 426px; width: 450px;"><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; height: 400px; margin: 0pt; overflow: auto; padding-bottom: 10pt; padding-left: 10pt; padding-right: 10pt; padding-top: 10pt; width: 450px;">Το κορίτσι με τα σπίρτα<br /><br />Μουσική/Στίχοι: Αδελφοί Κατσιμίχα<br />&nbsp;<br /><br />Παραμονή Πρωτοχρονιάς απόψε μες το χιόνι<br />Σπίρτα στο δρόμο εσύ πουλάς<br />Και είσαι τόσο μόνη<br /><br />Χρόνια πολλά χρόνια καλά χρόνια ευτυχισμένα<br />Κι αν περισσεύει μια δραχμή σκεφτείτε με κι εμένα<br />Κι αν περισσεύει μια δραχμή σκεφτείτε με κι εμέ-να<br /><br />Μα ποιος να σταθεί να κοιτάξει τα σπίρτα σου ποιος να σκεφτεί<br />Νυχτώνει σε λίγο νυχτώνει διαβάτες περνούν βιαστικοί<br /><br />Ένα σπιρτάκι άναψε μέσα στ’ άσπρα δάχτυλα της<br />Πορτοκαλένιο άστραψε το χιόνι ολόγυρα της<br />Και ξάφνου μπρος στα πόδια της μια σόμπα ασημένια<br />Είδε να καίει με φωτιά ζεστή μαλαματένια<br /><br />Και το ποτάμι το βαθύ που ήταν παγωμένο<br />Έλαμψε σαν παράθυρο τη νύχτα φωτισμένο<br />Και μες το βυθό εκεί κάτω νεράιδες αρχίσαν χορό<br /><br />Μα σβήνει το σπίρτο και πέφτει σιωπή και σκοτάδι λευκό<br />Ανάβει ολόκληρο κουτί κι ακούστηκε κιθάρα<br />Κι έσταζε φως του γεφυριού η πέτρινη καμάρα<br /><br />Και ήρθε μέσα από το φως όπως στα όνειρα της<br />Η μάνα της με τα φιλιά και τη ζεστή αγκαλιά της<br /><br />Μανούλα κι εσύ μη μ’ αφήνεις μονάχη τη νύχτα αυτή<br />Φοβάμαι κρυώνω εδώ πέρα, αχ πάρε με τώρα μαζί<br />Παραμονή πρωτοχρονιάς τώρα ποιος τη θυμάται<br />Αχ, δε τη σκέφτηκε κανείς μοιάζει σα να κοιμάται<br /><br /></div></td></tr></tbody></table></div></td></tr></tbody></table></center></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4323189213912086128-917920002642857501?l=servouvillage.blogspot.com' alt='' /></div>adminnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4323189213912086128.post-48345498098142566902011-12-19T13:32:00.013+02:002011-12-19T20:51:02.214+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div><a href="#" onclick="return hs.htmlExpand(this, { width: '725', creditsPosition: 'bottom left', headingText: 'Γιά μετακίνηση σε άλλο σημείο της οθόνης: Αγκυρώστε εδώ και σύρατε.', wrapperClassName: 'titlebar' } )"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/-d6KRc2oRdsU/TundNLp7fbI/AAAAAAAACd0/C1hRE9KgkF8/s320/carols_lytras_play.jpg" /></a><br /><div class="highslide-maincontent"><div id="__ss_469789" style="width: 718px;"><div align="center"><span lang="el"><b>Κάλαντα σε διάφορες παραλλαγές, <br />Χριστουγεννιάτικα τραγούδια και ύμνοι.</b></span></div><center><br /><table border="0" bordercolor="#111111" cellpadding="0" cellspacing="0" height="228" style="border-collapse: collapse;"><tbody><tr> <td height="228" width="100%"><br /><div align="center"><img border="0" height="0" src="https://sites.google.com/site/servoublog/icons/spacer.gif" style="height: 0px; visibility: hidden; width: 0px;" width="0" /><br /><embed bgcolor="222222" border="0" flashvars="mycolor=222222&amp;mycolor2=77ADD1&amp;mycolor3=FFFFFF&amp;autoplay=false&amp;rand=0&amp;f=4&amp;vol=100&amp;pat=0&amp;grad=false" height="311" name="myflashfetish" pluginspage="http://www.macromedia.com/go/getflashplayer" quality="high" salign="TL" src="http://assets.mixpod.com/swf/mp3/mixpod.swf?myid=87123503&amp;path=2011/12/07" style="height: 311px; visibility: visible; width: 410px;" type="application/x-shockwave-flash" width="410" wmode="window"></embed></div></td> </tr></tbody></table></center><br /><div align="center"><span lang="el">Παρακαλούμε αναμείνατε ..... μέχρι να ολοκληρωθεί η διαδιακασία της φόρτωσης </div>(όταν ολοκληρωθεί αυτή η διαδικασία θα δείτε στο ανωτέρω πλαίσιο τον </span> Player <span lang="el">και τη λίστα).</span><br /><div align="center"><span lang="el">Αν βλέπετε στο πάνω αριστερό μέρος του </span>Player <span lang="el">κάποια εικόνα και η λέξη </span>video<span lang="el"> αυτό σημαίνει ότι ο ήχος είναι ενσωματωμένος μέσα σε κάποιο </span>video.<br /><span lang="el"> Κλικάρετε το τριγωνικό εικονίδιο (</span>Show video) <span lang="el">&nbsp;για να εμφανιστεί το </span>Video.<span lang="el"><br /><div align="center">Για να επιστρέψετε και πάλι στο μοντέλο της λίστας και να κάνετε άλλη επιλογή θα πρέπει να κλικάρετε και πάλι το τριγωνικό εικονίδιο </span>(Show Playlist)<span lang="el"> που εμφανίζεται στο κάτω δεξιό μέρος του </span>player <span lang="el"> (δεξιά του αριθμού που δείχνει τη διάρκεια του </span>Video<span lang="el">)</span>.</div><hr></div></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4323189213912086128-4834549809814256690?l=servouvillage.blogspot.com' alt='' /></div>adminnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4323189213912086128.post-51063909090972903702011-12-17T11:59:00.017+02:002011-12-18T19:46:29.476+02:00<div><a href="#" onclick="return hs.htmlExpand(this, { width: '1000', creditsPosition: 'bottom left', headingText: 'Γιά μετακίνηση σε άλλο σημείο: Από αυτή τη θέση. -- Αγκυρώστε και σύρατε.', wrapperClassName: 'titlebar' } )"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/-ltlghOQ6kUY/TuxZQfBCFgI/AAAAAAAACd8/r1qFlE_Cw2I/s1600/elytis_arxiki_eikona_play.jpg" /></a><br /><div class="highslide-maincontent"><div style="width:1000px" ><div><b>Πολλά δε θέλει ο άνθρωπος.... (του Ελύτη)</b></div>Προφητικό, επίκαιρο και διαχρονικό !<br /><center><br /><table bgcolor="#000000" bordercolor="#111111" cellpadding="0" cellspacing="0" class="sites-layout-name-one-column sites-layout-hbox" style="border-collapse: collapse;" xmlns="http://www.w3.org/1999/xhtml"><tbody><tr><td class="sites-layout-tile sites-tile-name-content-1"><br /><div dir="ltr"><table border="1" cellpadding="0" cellspacing="0" style="border-collapse: collapse; height: 145px;" bgcolor="#FFFFFF" bordercolorlight="#000000" bordercolordark="#000000"><tbody><tr><td align="center" style="height: 426px; width: 450px;"><span style="color: white;"><br /><iframe width="420" height="315" src="http://www.youtube.com/embed/7MCGB0LRGk4?rel=0" frameborder="0" allowfullscreen></iframe><br /></span></td><td style="height: 426px; width: 450px;"><br /><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; height: 400px; margin: 0pt; overflow: auto; padding-bottom: 10pt; padding-left: 10pt; padding-right: 10pt; padding-top: 10pt; width: 450px;"><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Palatino Linotype; font-size: 14pt; ">Στίχοι: Οδυσσέας Ελύτης<br />&nbsp;Μουσική: Δημήτρης Λάγιος<br />&nbsp;Πρώτη εκτέλεση: Νίκος Δημητράτος</span></div><div style="text-align: justify;">&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Palatino Linotype; font-size: 14pt; ">&nbsp;Πολλά δε θέλει ο άνθρωπος</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Palatino Linotype; font-size: 14pt; ">&nbsp;να 'ν' ήμερος να 'ναι άκακος</span></div><div style="text-align: justify;">&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Palatino Linotype; font-size: 14pt; ">&nbsp;λίγο φαΐ λίγο κρασί<br />&nbsp;Χριστούγεννα κι Ανάσταση</span></div><div style="text-align: justify;">&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Palatino Linotype; font-size: 14pt; ">&nbsp;κι όπου φωλιάσει και σταθεί</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Palatino Linotype; font-size: 14pt; ">&nbsp;κανείς να μην του φτάνει εκεί</span></div><div style="text-align: justify;">&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Palatino Linotype; font-size: 14pt; ">&nbsp;Μα ήρθαν αλλιώς τα πράματα</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Palatino Linotype; font-size: 14pt; ">&nbsp;τονε ξυπνάν χαράματα</span></div><div style="text-align: justify;">&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Palatino Linotype; font-size: 14pt; ">&nbsp;τον παν τον φέρνουν πίσω μπρος<br />&nbsp;του τρώνε και το λίγο βιος</span></div><div style="text-align: justify;">&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Palatino Linotype; font-size: 14pt; ">&nbsp;κι από το στόμα την μπουκιά</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Palatino Linotype; font-size: 14pt; ">&nbsp;πάνω στην ώρα τη γλυκιά</span></div><div style="text-align: justify;">&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Palatino Linotype; font-size: 14pt; ">&nbsp;του τηνεπαίρνουνε κι αυτή</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Palatino Linotype; font-size: 14pt; ">&nbsp;χαρά στους που 'ναι οι δυνατοί!</span></div><div style="text-align: justify;">&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Palatino Linotype; font-size: 14pt; ">&nbsp;Χαρά στους που 'ναι οι Δυνατοί</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Palatino Linotype; font-size: 14pt; ">&nbsp;γι' αυτούς δεν έχει χόρταση. <br /><br />&nbsp;</span></div></div></td></tr></tbody></table></div></td></tr></tbody></table></center><br /></div></div></div><br /><br /><hr><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4323189213912086128-5106390909097290370?l=servouvillage.blogspot.com' alt='' /></div>adminnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4323189213912086128.post-70597953246271426222011-12-14T10:30:00.000+02:002011-12-14T10:30:20.241+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">&nbsp;<b><i>του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη</i></b><br /><br /><div style="text-align: justify;">Στὴν ταβέρνα τοῦ Πατσοπούλου, ἐνῶ ὁ βορρᾶς ἐφύσα, καὶ ὑψηλὰ εἰς τὰ βουνὰ ἐχιόνιζεν, ἕνα πρωί, ἐμβῆκε νὰ πίη ἕνα ρώμι νὰ ζεσταθῇ ὁ μαστρο-Παῦλος ὁ Πισκολέτος, διωγμένος ἀπὸ τὴν γυναίκα του, ὑβρισμένος ἀπὸ τὴν πενθεράν του, δαρμένος ἀπὸ τὸν κουνιάδον του, ξορκισμένος ἀπὸ τὴν κυρὰ-Στρατίναν τὴν σπιτονοικοκυράν του, καὶ φασκελωμένος ἀπὸ τὸν μικρὸν τριετῆ υἱόν του, τὸν ὁποῖον ὁ προκομμένος ὁ θεῖος του ἐδίδασκεν ἐπιμελῶς, ὅπως καὶ οἱ γονεῖς ἀκόμη πράττουν εἰς τὰ "κατώτερα στρώματα", πὼς νὰ μουντζώνη, νὰ βρίζῃ, νὰ βλασφημῇ καὶ νὰ κατεβάζῃ κάτω Σταυρούς, Παναγιές, κανδήλια, θυμιατὰ καὶ κόλλυβα. Κι ἔπειτα, γράψε ἀθηναϊκὰ διηγήματα!<br /><br />Ὁ προβλεπτικὸς ὁ κάπηλος, διὰ νὰ ἔρχωνται ἀσκανδαλίστως νὰ ψωνίζουν αἳ καλαὶ οἰκοκυράδες, αἳ γειτόνισσαι, εἶχε σιμὰ εἰς τὰ βαρέλια καὶ τὰς φιάλας, πρὸς ἐπίδειξιν μᾶλλον, ὀλίγον σάπωνα, κόλλαν, ὀρύζιον καὶ ζάχαριν, εἶχε δὲ καὶ μύλον, διὰ νὰ κόπτῃ καφέν. Ἀλλ' ἔβλεπες, πρωὶ καὶ βράδυ, νὰ ἐξέρχωνται ἀτημέλητοι καὶ μισοκτενισμένοι γυναῖκες, φέρουσαι τὴν μίαν χεῖρα ὑπὸ τὴν πτυχὴν τῆς ἐσθῆτος, παρὰ τὸ ἰσχίον, καὶ τοῦτο ἐσήμαινεν, ὅτι τὸ ὀψώνιον δὲν ἦτο σάπων, οὔτε ὀρύζιον ἢ ζάχαρις.<a name='more'></a><br />&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">Ἤρχετο πολλάκις τῆς ἡμέρας ἡ γριὰ - Βασίλω, πτωχή, ἔρημη καὶ ξένη στὰ ξένα, ἤτις δὲν εἶχε προλήψεις κ’ ἔπινε φανερὰ τὸ ρούμι της. Ἤρχετο καὶ ἡ κυρὰ-Κώσταινα ἡ Κλησιάρισσα, ἤτις ἐβοηθοῦσε τὸ κατὰ δύναμιν εἰς τὴν ἐκκλησίαν, ἱσταμένη πλησίον τοῦ μανουαλίου, διὰ νὰ κολλᾷ τὰ κεριά, καὶ ὄσας πεντάρας ἔπαιρνε τὴν Κυριακήν, ὄλας τὰς ἔπινε, μετ' εὐσυνειδήτου ἀκριβείας, τὴν Δευτέραν, Τρίτην καὶ Τετάρτην.<br /><br />Ἤρχετο κ’ ἡ Στρατίνα, νοικοκυρὰ μὲ δύο σπίτια, ὁπού ἐφώναζεν εἰς τὴν αὐλόπορταν, εἰς τὸν δρόμον καὶ εἰς τὸ καπηλεῖον ὅλα τὰ μυστικά της, δηλ. τὰ μυστικὰ τῶν ἄλλων, καὶ μέρος μὲν αὐτῶν ἔμενον εἰς τὴν αὐλήν, μέρος δὲ ἔπιπτον εἰς τὸ καπηλεῖον, καὶ τὰ περισσότερα ἐχύνοντο εἰς τὸν δρόμον, κ’ ἐξωνομάτιζε τὸν κόσμον, ποία νοικάρισσα τῆς καθυστερεῖ δύο νοίκια, ποῖος ὀφειλέτης τῆς χρεωστεῖ τὸν τόκον, ποία γειτόνισσα τῆς ἐπῆρεν ἕνα εἶδος, δανεικὸν κι ἀγύριστον. Ὁ μαστρο-Δημήτρης ὁ φραγκορράφτης τῆς ἐχρωστοῦσε τρία νοίκια, ὁ μαστρο-Παῦλος ὁ Πισκολέτος πέντε, καὶ τὸν μῆνα ποὺ ἔτρεχεν, ἕξ. Ἡ Λενιώ ἡ κουμπάρα της τῆς πέρασε δευτέραν ὑποθήκην μὲ δόλον εἰς τὸ σπίτι, καὶ τώρα ἦτον ἀνάγκη νὰ τρέχῃ εἰς δικηγόρους καὶ συμβολαιογράφους, διὰ νὰ ἐξασφαλίςῃ τὰ δίκαιά της. Ἡ Κατίνα, ἡ ἀνεψιά της ἀπὸ τὸν πρῶτον ἄνδρα της, τῆς εἶχεν ἀφήσει ἕνα ἀμανάτι διὰ νὰ τὴν δανείσῃ δέκα δραχμάς, καὶ τώρα κατὰ τὴν ἐκτίμησιν δύο χρυσοχόων ἀπεδείχθη ὅτι τὸ ἀσημικὸν ἦτο κάλπικον καὶ δὲν ἤξιζεν οὔτε ὅσα ἤξιζαν τὰ δύο φυσέκια μὲ τὲς σκουριασμένες μπακίρες – τάς ὁποίας, ἀφοῦ, κατὰ τὴν συνήθειάν της (αὐτὸ δὲν τὸ ἔλεγεν, ἀλλ’ ἦτο γνωστόν), ἔβγαλεν ἔξω τὸν γερο-Στρατήν, τὸν ἄνδρα της, τὴν κόρην της, τὴν Μαργαρίταν, καὶ τὴν ἐγγονήν της, τὴν Λενούλαν, ἤνοιξε τὴν κρύπτην, ἀπέθεσεν ἐκεῖ τὸ ἐνέχυρον, ἔβγαλε τὸ κομπόδεμα, ἔλαβε τὰ φυσέκια, καὶ τὰ ἐνεχείρισε μὲ τρόπον, ὁπού ἐσήμαινε νὰ τὰ δώσῃ καὶ νὰ μὴν τὰ δώῃη, κι ἐφαίνετο ὡς νὰ ἐκολλοῦσαν τὰ χέρια της, εἰς τὴν πτωχὴν τὴν Κατίναν.<br /><br />Ἡ Ἀσημίνα, ἡ παλαιὰ νοικάρισσά της, τραγουδίστρα τὸ ἐπάγγελμα, ὅταν ἐξεκουμπίσθη κ’ ἔφυγε, τῆς ἐχρωστοῦσε τρία μηνιάτικα καὶ ἐννέα ἡμέρας. Καὶ τὰ μὲν ἔπιπλα, ὁπού ἔπρεπε κατὰ δίκαιον τρόπον νὰ τὰ ἐκχωρήση εἰς τὴν σπιτονοικοκυράν, τὰ παρέδωκεν εἰς τὸν καῦκόν της, τὸν τελευταῖον ἀγαπητικόν της, ποὺ νὰ τσάκιζε τὸ πόδι της, νὰ μὴν εἶχε σώσει ποτέ... καὶ εἰς αὐτὴν δὲν ἔδωκεν ἄλλο τίποτε, παρὰ ἕνα παλιοφυλαχτὸν ἐκεῖ, λιγδιασμένον, καὶ τῆς εἶπε μυστηριωδῶς, ὅτι αὐτὸ περιεῖχε τίμιον ξύλον... Σὰν ἐγκρεμοτσακίσθη κ’ ἔφυγε, τὸ ἀνοίγει καὶ αὐτὴ ἐκ περιεργείας, καὶ ἀντὶ τιμίου ξύλου, τί βλέπει;... κάτι κουρέλια, τρίχες, τούρκικα γράμματα, σκοντάμματα, μαγικά, χαμένα πράματα... Τ' ἀκοῦτε σεῖς αὐτά;<br /><br /><br />Εἰσῆλθε, ριγῶν, ὁ μαστρο-Παυλάκης καὶ ἐζήτησεν ἕνα ρώμι. Τὸ παιδὶ τοῦ καπηλείου, ὁπού τὸν ἤξευρε καλά, τοῦ εἶπεν:<br /><br />-Ἔχεις πεντάρα;<br />Ὁ ἄνθρωπος ἔσεισε τοὺς ὤμους μὲ τρόπον διφορούμενον.<br />-Βάλε σὺ τὸ ρούμι, εἶπεν.<br /><br />Πῶς νὰ ἔχει πεντάρα; Καλὰ καὶ τὰ λεπτά, καλὴ κ’ ἡ δουλειά, καλὸ καὶ τὸ κρασί, καλὴ κ’ ἡ κουβέντα, ὅλα καλά. Καλλίτερον ἀπ' ὅλα ἡ ρᾳστώνη, τὸ δόλτσε φὰρ νιέντε τῶν ἀδελφῶν Ἰταλῶν. Ἂν εἰς αὐτὸν ἀνετίθετο νὰ συντάξῃ τὸν κανονισμὸν τῆς ἑβδομάδος, θὰ ὤριζε τὴν Κυριακὴν διὰ σχόλην, τὴν Δευτέραν διὰ χουζούρι, τὴν Τρίτην διὰ σουλάτσο, τὴν Τετάρτην, Πέμπτην καὶ Παρασκευὴν δι’ ἐργασίαν, καὶ τὸ Σάββατον διὰ ξεκούρασμα. Ποὶος λέγει, ὅτι αἳ ἐορταὶ εἶναι πάρα πολλαὶ διὰ τοὺς ὀρθοδόξους Ἕλληνας, καὶ αἳ ἐργάσιμοι εἶναι πολὺ ὀλίγαι; Αὐτὰ τὰ λέγουν ὅσοι δὲν ἔκαμαν ποτὲ σωματικὴν ἐργασίαν καὶ ἠξεύρουν μόνον διὰ τοὺς ἄλλους νὰ θεσμοθετοῦν.<br /><br />Ἀκριβῶς τὴν ὥραν ταύτην ἦλθεν ἀπ' ἀντικρὺ ὁ Δημήτρης ὁ φραγκορράφτης, διὰ νὰ πίῃ τὸ πρωινόν του. Μόνην παρηγορίαν εἶχε, νὰ κάμνῃ αὐτὰ τὰ συχνὰ ταξιδάκια, καθὼς τὰ ὠνόμαζε. Διέκοπτεν ἐπὶ πέντε λεπτὰ τὴν ἐργασίαν του, δέκα φοράς τὴν ἡμέραν, καὶ ἤρχετο νὰ πίῃ ἕνα κρασί. Ἔπαιρνεν ἐργασίαν ἀπὸ τὰ μαγαζειὰ καὶ ἐδούλευεν ὡς κάλφας εἰς τὸ δωμάτιόν του. Εἰσῆλθε καὶ παρήγγειλεν ἕνα κρασί. Εἶτα, ἰδὼν τὸν Παῦλον:<br />-Βάλε καὶ τοῦ μαστρο-Παυλάκη ἕνα ρούμι, εἶπεν.<br /><br />Ὡς ἀπὸ Θεοῦ σταλμένος, διὰ νὰ λύσῃ τὸ ζήτημα τῆς πεντάρας, μεταξύ τοῦ πελάτου καὶ τοῦ ὑπηρέτου, ἐκάθισε πλησίον του Παύλου καὶ ἤρχισε τοιαύτην ὁμιλίαν, ἡ ὁποία ἦτο μὲν συνέχεια τῶν ἰδίων λογισμῶν του, εἰς δὲ τὸν Παῦλον ἐφάνη ὡς συνηγορία ὑπὲρ τῶν ἰδικῶν του παραπόνων.<br />-Ποῦ σκόλη καὶ γιορτή, μαστρο-Παυλέτο, φίλε μου, εἶπεν: οὔτε καθισιό, οὔτε χουζούρι. Τ' Ἁι-Νικολάου δουλέψαμε, τ' Ἁι-Σπυρίδωνα δουλέψαμε, τὴν Κυριακὴ προχθὲς δουλέψαμε. Ἔρχονται Χριστούγεννα, καὶ θαρρῶ, πὼς θὰ δουλεύουμε, χρονιάρα μέρα.<br /><br />Ὁ Παῦλος ἔσεισε τὴν κεφαλήν.<br />-Θέλω κάτι νὰ πῶ, ἀλλὰ δὲν ξέρω γιὰ νὰ τὰ σταμπάρω περὶ γραμμάτου μαστρο-Δημήτρη μου, εἶπε. Μοῦ φαίνεται πὼς αὐτοὶ οἱ μαστόροι, αὐτοὶ οἱ ἀρχόντοι, αὐτὴ ἡ κοινωνία πολὺ κακὰ ἔχουνε διωρισμένα τὰ πράγματα. Ἀντὶ νὰ εἶναι ἡ δουλειὰ μοιρασμένη ἴσα στὶς καθημερινές, πέφτει μονομιᾶς καὶ μονομπάντα. Δουλεύουμε βιαστικὰ τὶς γιορτάδες, καὶ ὕστερα χασομεροῦμε βδομάδες καὶ μῆνες τὶς καθημερινές.<br />-Εἶναι καὶ ἡ τεμπελιὰ εἰς τὸ μέσο, εἶπε μετὰ πονηρᾶς αὐθαδείας τὸ παιδὶ τοῦ καπηλείου, ὠφεληθὲν ἀπὸ μίαν στιγμήν καθ' ἢν ὁ ἀφέντης του εἶχεν ὁμιλίαν εἰς τὸ κατώφλιον τῆς θύρας καὶ δὲν ἠδύνατο ν' ἀκούση.<br /><br />-Ἂς εἶναι, τί νὰ σοῦ κάμῃ ἡ προκομμάδα καὶ ἡ τεμπελιά; εἶπεν ὁ Δημήτρης. Τὸ σωστὸ εἶναι, πολλὰ κεσάτια καὶ ὀλίγη μαζωμένη δουλειά. Καλὰ λέει ὁ μαστρο-Παῦλος. Ἄλλο ἂν εἶμαι ἀκαμάτης ἐγώ, ἂς ποῦμε, ἢ ὁ Παῦλος, ἢ ὁ Πέτρος, ἢ ὁ Κώστας ἢ ὁ Γκίκας. Ἐμένα ἡ φαμίλια μου δουλεύει, ἐγὼ δουλεύω, ὁ γυιός μου δουλεύει, τὸ κορίτσι πάει στὴ μοδίστρα. Καὶ μ' ὅλα αὐτά, δὲν μποροῦμε ἀκόμα νὰ βγάλουμε τὰ νοίκια τῆς κυρὰ-Στρατίνας. Δουλεύουμε γιὰ τὴ σπιτονοικοκυρά, δουλεύουμε γιὰ τὸν μπακάλη, γιὰ τὸ μανάβη, γιὰ τὸν τσαγκάρη, γιὰ τὸν ἔμπορο. Ἡ κόρη θέλει τὸ λοῦσό της ὁ νέος θέλει τὸ καφενεῖό του, τὸ ροῦχό του, τὸ γλέντι του. Ὕστερα, κάμε προκοπή.<br /><br />-Ὑγρασία μεγάλη, μαστρο-Δημήτρη, εἶπεν ὁ Παυλέτος, ἀποκρινόμενος εἰς τοὺς ἰδίους στοχασμούς του. Ὑγρασία κάτω στὰ μαγαζειά, χαμηλὸ τὸ μέρος, ἡ δουλειὰ βαρειά, ρεματισμοί, κρυώματα. Ὕστερα κόπιασε, ἂν ἀγαπᾷς, νὰ ἀργάζῃς τομάρια. Τὸ δικό μας τὸ τομάρι ἄργασε πιά, ἄργασε...<br />-Καλὰ ἀργασμένο τὸ δικό σου, μαστρο-Παῦλε, αὐθαδίασε πάλιν ὁ ὑπηρέτης, αἰνιττόμενος ἴσως τὰς μεταξύ τοῦ Παύλου καὶ τοῦ γυναικαδέλφου του σκηνάς.<br /><br />Εἶτα εἰσῆλθεν ὁ κάπηλος. Ὁ μαστρο-Δημήτρης ἀπῆλθε, &lt;διά&gt; νὰ ἐπαναλάβῃ τὴν ἐργασίαν του καὶ ἡ ὁμιλία ἔπαυσεν.<br /><br /><br />Ὁ μαστρο-Παῦλος ἀφέθη εἰς τὰς φαντασίας του. Σάββατον σήμερον, μεθαύριον παραμονή, τὴν ἄλλην Χριστούγεννα. Νὰ εἶχε τουλάχιστον λεπτὰ διὰ νὰ ἀγοράςῃ ἕνα γαλόπουλο, νὰ κάμῃ κι αὐτὸς Χριστούγεννα στὸ σπίτι του, καθὼς ὅλοι! Μετενόει τώρα πικρῶς, διότι δὲν ἐπῆγε τὰς τελευταίας ἡμέρας εἰς τὰ βυρσοδεψεῖα νὰ δουλεψῃ, νὰ βγάλῃ ὀλίγα λεπτά, διὰ νὰ περάσῃ πτωχικὰ τὰς ἐορτάς. "Ὑγρασία μεγάλη, χαμηλὸ τὸ μέρος, ἡ δουλειὰ βαρειά. Κοπίασε νὰ ἀργάζῃς τομάρια! Τὸ δικό μας τὸ τομάρι θέλει ἄργασμα!"<br /><br />Εἶχεν ἀκούσει τὸν λαϊκὸν μῦθον διὰ τὸν τεμπέλην, ὁπού ἐπήγαιναν νὰ τὸν κρεμάσουν, καὶ ὅστις συγκατένευε νὰ ζήσῃ ὑπὸ τὸν ὄρον νὰ εἶναι "βρεμένο τὸ παξιμάδι". Ἐγνώριζε καὶ τὴν ἄλλην διήγησιν διὰ τὸ τεμπελχανειό, τὸ ὁποῖον ἵδρυσε, λέγουν, ὁ Μεχμεταλής εἰς τὴν πατρίδα του Καβάλαν. Ἐκεῖ, ἐπειδὴ τὸ κακὸν εἶχε παραγίνει, ὁ ἐπιστάτης ἐσοφίσθη νὰ στρώνῃ μίαν ψάθαν, ἐπὶ τῆς ὁποίας ἠνάγκαζε τοὺς ἀέργους νὰ ἑξαπλώνωνται. Εἶἴτα ἔβαλλε φωτιὰν εἰς τὴν ψάθαν. Ὅποιος ἐπροτίμα νὰ καῇ, παρὰ νὰ σηκωθῇ ἀπὸ τὴν θέσιν του, ἦτο σωστὸς τεμπέλης κ’ ἐδικαιοῦτο νὰ φάγῃ δωρεὰν τὸ πιλάφι. Ὅποιος ἐσηκώνετο κ’ ἔφευγε τὸ πῦρ, δὲν ἦτον σωστὸς τεμπέλης κ’ ἔχανε τὰ δικαιώματα. Τόσοι Βαλλιᾶνοι, τόσοι Ἀβέρωφ καὶ Συγγροί, ἐσκέπτετο ὁ μαστρο-Παῦλος, καὶ κανεὶς ἐξ αὐτῶν νὰ μὴν ἱδρύσῃ παραπλήσιον τί εἰς τὰς Ἀθήνας!<br /><br />Ὁ μαστρο-Παυλάκης ἐπεριδιάβασεν ἀκόμη δύο ἡμέρας, καὶ τὴν ἄλλην ἦτο Παραμονή. Τὸ γαλόπουλο δὲν ἔπαυσε νὰ τὸ ὀνειροπολῇ καὶ νὰ τὸ ὀρέγεται. Πῶς νὰ τὸ προμηθευθῇ;<br /><br />Ἀφοῦ ἐνύκτωσε, διωγμένος καθὼς ἦτον ἀπὸ τὸ σπίτι, ἀπετόλμησε καὶ ἦλθεν ἀπὸ ἕνα πλάγιον δρομίσκον καὶ ἦτον ἕτοιμος νὰ χωθῇ εἰς τὸ καπηλεῖον. Ὁ νοῦς του ἦτο ἀναποσπάστως προσηλωμένος εἰς τὸ γαλόπουλο. Θὰ ἐχρησίμευε τοῦτο, ἐὰν τὸ εἶχε, καὶ ὡς μέσον συνδιαλλαγῆς μὲ τὴν γυναίκα του.<br /><br />Ἐκεῖ, καθὼς ἐστράφη νὰ ἐμβῇ εἰς τὸ καπηλεῖον, βλέπει ἕν παιδίον τῆς ἀγορᾶς, μὲ μίαν κοφίναν ἐπ' ὤμων, ἤτις ἐφαίνετο ἀκριβῶς νὰ περικλείῃ ἕνα γάλον, ἀγριολάχανα, πορτοκάλια, ἴσως καὶ βούτυρον καὶ ἄλλα καλὰ πράγματα. Τὸ παιδίον ἐκοίταζε δεξιὰ καὶ ἀριστερὰ κ’ ἐφαίνετο νὰ ἀναζητῇ οἰκίαν τινά. Ἦτο ἕτοιμον νὰ εἰσέλθῃ εἰς τὸ καπηλεῖον διὰ νὰ ἐρωτήσῃ. Ἔπειτα εἶδε τὸν Παῦλον καὶ ἐστράφη πρὸς αὐτόν:<br /><br />-Ξέρεις, πατριώτη, τοῦ λόγου σου, ποῦ εἶναι ἐδῶ χάμω τὸ σπίτι τοῦ κὺρ Θανάση τοῦ Μπελιοπούλου;<br />-Τοῦ κὺρ-Θανάση τοῦ Μπε...<br />Ἀστραπή, ὡς ἰδέα, ἔλαμψεν εἰς τὸ πνεῦμα τοῦ Παύλου.<br />-Μοῦ’ πε τὸν ἀριθμὸ καὶ τὸ ἐξέχασα… τώρα γλήγορα ἔπιασε σπίτι δῶ χάμω, σ' αὐτὸ τὸ δρόμο... τὸν εἶχα μουστερὴ ἀπὸ πρῶτα... μπροστύτερα καθότανε παρὰ πέρα, στὸ Γεράνι.<br />-- Τοῦ κὺρ-Θανάση τοῦ Μπελιοπούλου! αὐτοσχεδίασε ὁ μαστρο-Παῦλος νά, ἐδῶ εἶναι τὸ σπίτι του. Νὰ φωνάξῃς τὴν κυρὰ-Παύλαινα, μέσα, στὴν κάτω κάμαρα, στὸ ἰσόγειο... αὐτὴ εἶναι ἡ νοικοκυρά του... πῶς νὰ πῶ; εἶναι ἡ γενιά του... τὴν ἔχει λῦσε-δέσε, σ' ὅλα τὰ πάντα... οἰκονόμισσα στὸ νοικοκυριό του... εἶναι κουνιάδα του... μαθὲς, θέλω νὰ πῶ, ἀνιψιά του... ἐφώναξε τὴν καὶ δῶσε της τὰ ψώνια.<br /><br />Καὶ βαδίσας ὁ ἴδιος πέντε βήματα, κατὰ τὴν θύραν τῆς αὐλῆς, ἔκαμε πὼς φώναξε:<br /><br />-Κυρὰ-Παύλαινα, κόπιασ' ἐδῶ νὰ πάρης τὰ ψώνια πού σου στέλλει ὁ κύριος... ὁ ἀφέντης σου.<br /><br /><br />Καλὰ ἦλθαν τὰ πράγματα ἕως τώρα. Ὁ μαστρο-Παυλάκης ἔτριβε τὰς χεῖρας καὶ ἠσθάνετο εἰς τὴν ρῖνά του τὴν κνῖσαν τοῦ ψητοῦ κούρκου. Καὶ δὲν τὸν ἔμελε τόσον διὰ τὸν κοῦρκον, ἀλλὰ θὰ ἐφιλιώνετο μὲ τὴ γυναῖκά του. Τὴν νύκτα ἐπέρασεν εἰς ἐν ὁλονύκτιον καφενεῖον καὶ τὸ πρωὶ ἐπῆγεν εἰς τὴν ἐκκλησίαν.<br /><br />Ὅλην τὴν ἡμέραν προσεκολλήθη εἰς μίαν συντροφιάν, ἔπειτα εἰς μίαν ἄλλην παλαιῶν γνωρίμων του, εἰς τὸ καπηλεῖον, ὅπου ἔμεινε τὰς περισσοτέρας ὥρας ἀνοικτόν μὲ τὰ παράθυρα κλεισμένα, κ’ ἐπέρασε μὲ ὀλίγους μεζέδες καὶ μὲ ἀρκετὰ κεράσματα.<br /><br />Τὸ βράδυ, ἀφοῦ ἐνύκτωσεν, ἐπῆγε μὲ τόλμην ἀπὸ τὰς πολλάς σπονδάς καὶ ἀπὸ τὴν ἐνθύμησιν τοῦ κούρκου, κ’ἔκρουσε τὴν θύραν τῆς οἰκογενείας του. Ἡ θύρα ἦτο κλεισμένη ἔσωθεν.<br /><br />-Καλησπέρα, κυρὰ-Παύλαινα, ἐφώναξεν ἀπ'ἔξω. Χρόνους πολλούς. Πῶς πῆγε ὁ γάλος; Βλέπεις, ἐγὼ πάλε;<br /><br />Οὐκ ἦν φωνή, οὐδὲ ἀκρόασις. Ὅλη ἡ αὐλὴ ἦτο ἥσυχος. Τὰ ἰσόγεια, αἳ τρῶγλαι, τὰ κοτέτσια τῆς κυρὰ-Στρατίνας, ὅλα ἐκοιμῶντο. Ὁ σκύλος μόνον ἐγνώρισε τὸν μαστρο-Παῦλον, ἔγρυξεν ὀλίγον καὶ πάλιν ἠσύχασεν.<br /><br />Ὑπῆρχον ἐκεῖ ἐκτὸς ἀπὸ τὸ ψυχομέτρι τριῶν ἢ τεσσάρων οἰκογενειῶν, ὁπού ἑκατοικοῦσαν εἰς τ' ἀνήλια δωμάτια, δύο γίδες, δώδεκα ὄρνιθες, τέσσαρες γάττοι, δύο ἰνδιάνοι καὶ πολλὰ ζεύγη περιστερῶν. Αἳ δύο γίδες ἀνεχάραζαν βαθιὰ εἰς τὸ σκεπασμένο μανδράκι τους, αἳ ὄρνιθες ἔκλωζον ὑποκώφως εἰς τὸ κοτέτσια τους, τὰ περιστέρια εἶχαν μαζωχθῆ εἰς τοὺς περιστερῶνας περίτρομα ἀπὸ τὸ κυνήγι, ὁπού ἤρχιζον τὴν νύκτα ἐναντίον των οἱ γάττοι. Ὅλοι αὐτοὶ οἱ μικροὶ θόρυβοι ἦσαν τὸ ρογχάλισμα τῆς αὐλῆς κοιμωμένης.<br /><br />Πάραυτα ἠκούσθη κρότος βημάτων εἰς τὸ σπίτι.<br />-Έ, μαστρο-Παῦλε, εἶπε πλησιάσασα ἡ κυρὰ-Στρατίνα, νά’ χουμε καὶ καλὸ ρώτημα... Τί γάλος καὶ γαλίζεις καὶ γυαλίζεις καὶ καλὸ νὰ μὄχης, ἀσίκη μου; Εἴδαμε κ’ ἐπάθαμε νὰ σκεπάσουμε τὸ πρᾶμα, νὰ μὴ προσβαλθῇ τὸ σπίτι... Ἐκεῖνος ποὺ ἦτον δικός του ὁ γάλος, ἦλθε μεσάνυκτα κι ἐφώναζε, ἔκανε τὸ κακό, καὶ μᾶς φοβέριζε ὅλους, κι ἡ φαμίλια σου, ἐπειδής τὸν εἶχε κόψει τὸ γάλο, μαθές, καὶ τὸν εἶχε βάλει στὸ τσουκάλι, βρέθηκε στὰ στενά... κλειδώθηκε μὲς στὴν κάμαρα, καὶ δὲν ἤξευρε τί νὰ κάμῃ... Εἶπε καὶ ὁ κουνιάδος σου.. καλὸ κελεπούρι ἤτανε κι αὐτό, μαθές... καὶ ἐπέρασεν ἡ φαμίλια σου ὅλην τὴν ἡμέραν κλειδομανταλωμένη μέσα, ἀπὸ φόβον μὴ ξαναέλθῃ ἐκεῖνος ποὔ’ χε τὸ γάλο καὶ μᾶς φέρῃ καὶ τὴν ἀστυνομία... ἦτον φόβος νὰ μὴν προσβαλθῇ κ’ ἐμένα τὸ σπίτι μου. Ἄλλη φορά, τέτοια ἀστεῖα νὰ μὴν τὰ κάνῃς, μαστρο-Παυλάκη. Τέτοια προσβολὴ νὰ λείπῃ ἀπὸ τὸ σπίτι μου, ἐμένα, τ' ἄκουσες;<br /><br />Ὁ μαστρο-Παῦλος ἠρώτησε δειλὰ:<br /><br />-Τώρα... εἶναι μέσα ἡ φαμίλια μου;<br />-Εἶναι μέσα ὅλοι τους, κ’ἔχουνε κλειδωμένα καλά, καὶ τὸ φῶς κατεβασμένο, διὰ τὸν φόβο τῶν Ἰουδαίωνε. Κοίταξε, μὴ σὲ νοιώσῃ ἀπὸ πουθενά, κεῖνος ὁ σκιάς ὁ κουνιάδος σου, πάλε...<br />-Εἶναι μέσα;<br /><br />-Ἤ μέσα εἶναι, ἢ ὅπου εἶναι ἔφθασε... νά, κάπου ἀκούω τὴ φωνή του.<br />Ἠκούσθη, τῷ ὄντι, μία φωνὴ ἐκεῖ πλησίον, ἤτις δὲν ὑπέσχετο καλὰ διὰ τὸν νυκτερινὸν ἐπισκέπτην.<br />-Έ, μαστρο-Παυλῖνε, ἔλεγε, καλὸς ἦταν ὁ γάλος;<br /><br />Ποῖος ἦτον ὁ ὁμιλήσας, ἄδηλον. Ἴσως νὰ ἦτον ὁ μαστρο-Δημήτρης ὁ γείτων. Δυνατὸν νὰ ἦτο καὶ ὁ φοβερὸς γυναικάδελφος τοῦ μαστρο-Παύλου.<br />-Καὶ νὰ μὴν πάρω κ’ ἐγὼ ἕνα μεζέ; παρεπονέθη ὡς τόσον ὁ ἄνθρωπός μας.<br />Τί σοῦ χρειάζεται ὁ μεζές, μαστρο-Παυλάκη μου; ἐπανέλαβεν ἡ Στρατίνα. Τὰ πράματα εἶναι πολὺ σκοῦρα. Ἄφ’ σε τὰ αὐτά. Δουλειά, δουλειά! Ἡ δουλειὰ βγάζει παλληκάρια. Ὅ,τι ἔγινε-ἔγινε, νὰ πᾷς νὰ δουλέψῃς, νὰ μοῦ φέρης ἐμένα τὰ νοίκια μου. Τ' ἀκοῦς;<br />-Τ' ἀκούω.<br />-Φέρε μου ἐσὺ τὸν παρά, κ’ ἐγώ, μὲ ὅλη τὴ φτώχεια, τὴν θυσιάζω μία γαλοπούλα καὶ τρῶμε.<br />Ἠκούσθη ἀπὸ μέσα βραχνὸς μορμυρισμός, εἶτα φωνὴ μικροῦ παιδιοῦ εἶπε:<br /><br />-Τὴν ὑγειά σου, μάτο-Πάλο, τεμπελόκυλο, κακὲ πατέλα. Τόνε φάαμε τὸ λάλο. Νὰ πάλε κι ἐσὺ πέντε, κι ἄλλα πέντε, δέκα.<br /><br />Προφανῶς ἦτον μέσα ὁ φοβερὸς ὁ γυναικάδελφος, καὶ εἶχε δασκαλέψει τὸ παιδὶ νὰ τὰ φωνάξῃ αὐτά.<br />-Μὴ στέκεσαι στιγμή, μαστρο-Παυλέτο μου, εἶπεν ἡ Στρατίνα τὸ καλὸ πού σοῦ θέλω! Δρόμο τώρα, καὶ μεθαύριο δουλειά, δουλειά!...<br />Ἠκούσθη κρότος, ὡς νὰ ἐσηκώθη τις ἀπὸ μέσα, καὶ νὰ ἐπλησίαζε μὲ βαρὺ βῆμα πρὸς τὴν θύραν…<br />-Δρόμο, ἐπανέλαβε μηχανικῶς ὁ Παῦλος, συμμορφούμενος ἐμπράκτως μὲ τὴν λέξιν... δρόμο καὶ δουλειά.</div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4323189213912086128-7059795324627142622?l=servouvillage.blogspot.com' alt='' /></div>adminnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4323189213912086128.post-55352246874179991602011-12-11T14:08:00.007+02:002011-12-11T17:06:02.930+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><br /><p align="center"><a href="http://arcadia.ceid.upatras.gr/tragoudi/" onclick="return hs.htmlExpand(this, { objectType: 'iframe', height: '700', width: '1000', headingText: 'Για μεταφορά σε άλλη θέση της οθόνης: Αγκυρώστε εδώ και σύρατε.', wrapperClassName: 'titlebar' } )"><br /><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/-EGT5vSgyJGA/TuTFBoLe5oI/AAAAAAAACds/cxrDM_FGHaY/s1600/dromoi+mousikis+paradosis_298.jpg" /></a><br /></p><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4323189213912086128-5535224687417999160?l=servouvillage.blogspot.com' alt='' /></div>adminnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4323189213912086128.post-24736765312042492132011-12-08T10:25:00.015+02:002011-12-08T12:16:52.351+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><b><i>του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη</i></b><br /><br /><div style="text-align: justify;"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><a href="http://1.bp.blogspot.com/-d7bQSjc6fJw/TuCOZzZ7SSI/AAAAAAAACck/lzFouF1iAqo/s1600/staomazoxtra_135_150_1.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/-d7bQSjc6fJw/TuCOZzZ7SSI/AAAAAAAACck/lzFouF1iAqo/s1600/staomazoxtra_135_150_1.jpg" /></a>Μεγάλην ἐξέφρασεν ἔκπληξιν ἡ γειτόνισσα τὸ Ζερμπινιώ, ἰδοῦσα τῇ ἡμέρᾳ τῶν Χριστουγέννων τοῦ ἔτους 187... τὴν θεια-Ἀχτίτσα φοροῦσαν καινουργῆ μανδήλαν, καὶ τὸν Γέρο καὶ τὴν Πατρώνα μὲ καθαρὰ ὑποκαμισάκια καὶ μὲ νέα πέδιλα. </div><div style="text-align: justify;">Τοῦτο δὲ διότι ἦτο γνωστότατον ὅτι ἡ θεια-Ἀχτίτσα εἶχεν ἰδεῖ τὴν προῖκα τῆς κόρης της πωλούμενην ἐπὶ δημοπρασίας πρὸς πληρωμὴν τῶν χρεῶν ἀναξίου γαμβροῦ, διότι ἦτο ἔρημος καὶ χήρα καὶ διότι ἀνέτρεφε τὰ δυὸ ὀρφανὰ ἔγγονά της μετερχομένη ποικίλα ἐπαγγέλματα. Ἦτο (ἂς εἶναι μοναχή της!) ἀπ᾿ ἐκείνας ποὺ δὲν ἔχουν στὸν ἥλιο μοῖρα. Ἡ γειτόνισσα τὸ Ζερμπινιὼ ὤκτειρε τὰς στερήσεις τῆς γραίας καὶ τῶν δυὸ ὀρφανῶν, ἀλλὰ μήπως ἦτο καὶ αὐτὴ πλουσία, διὰ νὰ ἔλθῃ αὐτοῖς ἀρωγὸς καὶ παρήγορος;<br /><a name='more'></a></div><div style="text-align: justify;">Εὐτυχὴς ὁ μακαρίτης, ὁ μπαρμπα-Μιχαλιός, ὅστις προηγήθη εἰς τὸν τάφον τῆς συμβίας Ἀχτίτσας, χωρὶς νὰ ἴδῃ τὰ δεινὰ τὰ ἐπικείμενα αὐτῇ μετὰ τὸν θάνατόν του. Ἦτο καλῆς ψυχῆς, ἂς εἶχε ζωή! ὁ συχωρεμένος. Τὰ δυὸ παιδιά, τὰ ἀδιαφόρετα, ὁ Γεώργης καὶ ὁ Βασίλης, ἐπνίγησαν βυθισθείσης τῆς βρατσέρας των τὸν χειμῶνα τοῦ ἔτους 186... Ἡ βρατσέρα ἐκείνη ἀπωλέσθη αὔτανδρος, τί φρίκη, τί καημός! Τέτοια τρομάρα καμμιᾶς καλῆς χριστιανῆς νὰ μὴν τῆς μέλλῃ.</div><div style="text-align: justify;">Ὁ τρίτος ὁ γυιός της, ὁ σουρτούκης, τὸ χαμένο κορμί, ἐξενιτεύθη, καὶ εὐρίσκετο, ἔλεγαν, εἰς τὴν Ἀμερικήν. Πέτρα ἔρριξε πίσω του. Μήπως τὸν εἶδε; Μήπως τὸν ἤκουσεν; Ἄλλοι πάλιν πατριῶτες εἶπαν ὅτι ἐνυμφεύθη εἰς ἐκεῖνα τὰ χώματα, κ᾿ ἐπῆρε, λέει, μιὰ φράγκα. Μιὰ ῾γγλεζοπούλα, ἕνα ξωθικό, ποὺ δὲν ἤξευρε νὰ μιλήσῃ ρωμέικα. Μὴ χειρότερα! Τί νὰ πῇ κανείς, ἠμπορεῖ νὰ καταρασθῇ τὸ παιδί του, τὰ σωθικά του, τὰ σπλάχνα του;</div><div style="text-align: justify;">Ἡ κόρη της ἀπέθανεν εἰς τὸν δεύτερον τοκετόν, ἀφεῖσα αὐτῇ τὰ δυὸ ὀρφανὰ κληρονομίαν. Ὁ πατεριασμένος τους ἐζοῦσε ἀκόμα (ποὺ νὰ φτάσουν τὰ μαντᾶτα του, ὥρα τὴν ὥρα!), μὰ τί νοικοκύρης, τὸ πρόκοψε ἀλήθεια! Χαρτοπαίκτης, μέθυσος καί [μὲ] ἄλλας ἀρετὰς ἀκόμη. Εἶπαν πῶς ξαναπαντρεύτηκε ἀλλοῦ, διὰ νὰ πάρῃ καὶ ἄλλον κόσμον εἰς τὸν λαιμόν του, ὁ ἀσυνείδητος! Τέτοιοι ἄντρες!... Ἔκαμε δὰ κι αὐτὴ ἕνα γαμπρό, μὰ γαμπρὸ (τὸ λαμπρὸ τ᾿ νὰ βγῆ!).</div><div style="text-align: justify;">Τί νὰ κάμῃ, ἔβαλε τὰ δυνατά της, κ᾿ ἐπροσπαθοῦσε ὅπως-ὅπως νὰ ζήσῃ τὰ ὀρφανά. Τί ἀξιολύπητα, τὰ καημένα! Κατὰ τὰς διαφόρους ὥρας τοῦ ἔτους, ἐβοτάνιζε, ἀργολογοῦσε, ἑμάζωνε ἐλιές, ἐξενοδούλευε. Ἑμάζωνε κούμαρα καὶ τὰ ἔβγαζε ρακί. Μερικὰ στέμφυλα ἀπ᾿ ἐδῶ, κάμποσα βότσια ἀραβοσίτου ἀπ᾿ ἐκεῖ, ὅλα τὰ ἐχρησιμοποίει. Εἶτα κατὰ Ὀκτώβριον, ἅμα ἤνοιγαν τὰ ἐλαιοτριβεῖα, ἔπαιρνεν ἕνα εἶδος πῆχυν, ἓν πενηντάρι ἐκ λευκοσιδήρου, μίαν στάμναν μικράν, κ᾿ ἐγύριζεν εἰς τὰ ποτόκια, ὅπου κατεστάλαζαν αἱ ὑποσταθμοὶ τοῦ ἐλαίου, κ᾿ ἑμάζωνε τὴν μούργα. Διὰ τῆς μεθόδου ταύτης ὠκονόμει ὅλον τὸ ἐνιαύσιον ἔλαιον τοῦ λυχναρίου της.</div><div style="text-align: justify;">Ἀλλὰ τὸ πρώτιστον εἰσόδημα τῆς θεία-Ἀχτίτσας προήρχετο ἐκ τοῦ σταχομαζώματος. Τὸν Ἰούνιον κατ᾿ ἔτος ἐπεβιβάζετο εἰς πλοῖον, ἔπλεεν ὑπερπόντιος καὶ διεπεραιοῦτο εἰς Εὔβοιαν. Περιεφρόνησε τὸ ὀνειδιστικὸν ἐπίθετον τῆς «καραβωμένης», ὅπερ ἐσφενδόνιζον ἄλλα γύναια κατ᾿ αὐτῆς, διότι ὄνειδος ἀκόμη ἐθεωρεῖτο τὸ νὰ πλέῃ γυνὴ εἰς τὰ πελάγη. Ἐκεῖ, μετ᾿ ἄλλων πτωχῶν γυναικῶν, ἠσχολεῖτο συλλέγουσα τοὺς ἀστάχυς, τοὺς πίπτοντας ἀπὸ τῶν δραγμάτων τῶν θεριστῶν, ἀπὸ τῶν φορτωμάτων καὶ κάρρων. Κατ᾿ ἔτος, οἱ χωρικοὶ τῆς Εὐβοίας καὶ τὰ χωριατόπουλα ἔρριπτον κατὰ πρόσωπον αὐτῶν τὸ σκῶμμα: «Νά! οἱ φ᾿στάνες! μᾶς ᾖρθαν πάλιν οἱ φ᾿στάνες!» Ἀλλ᾿ αὕτη ἔκυπτεν ὑπομονητική, σιωπηλή, συνέλεγε τὰ ψιχία ἐκεῖνα τῆς πλούσιας συγκομιδῆς τοῦ τόπου, ἀπήρτιζε τρεῖς ἢ τεσσάρας σάκκους, ὁλόκληρον ἐνιαυσίαν ἐσοδείαν δι᾿ ἐαυτὴν καὶ διὰ τὰ δυὸ ὀρφανά, τὰ ὁποῖα εἶχεν ἐμπιστευθῆ ἐν τῷ μεταξὺ εἰς τὰς φροντίδας τῆς Ζερμπινιῶς, καὶ ἀποπλέουσα ἐπέστρεφεν εἰς τὸ παραθαλάσσιον χωρίον της.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Πλὴν ἐφέτος, δηλ. τὸ ἔτος ἐκεῖνο, ἀφορία εἶχε μαστίσει τὴν Εὔβοιαν. Ἀφορία εἰς τὸν ἐλαιῶνα τῆς μτκρᾶς νήσου, ὅπου κατῴκει ἡ Θεία-Ἀχτίτσα. Ἀφορία εἰς τὰς ἀμπέλους καὶ εἰς τοὺς ἀραβοσίτους, ἀφορία σχεδὸν καὶ εἰς αὐτὰ τὰ κούμαρα, ἀφορία πανταχοῦ.</div><div style="text-align: justify;">Εἶτα, ἐπειδὴ οὐδὲν κακὸν ἔρχεται μόνον, βαρὺς χειμὼν ἐνέσκηψεν εἰς τὰ βορειότερα ἐκεῖνα μέρη. Ἀπὸ τοῦ Νοεμβρίου μηνός, χωρὶς σχεδὸν νὰ πνεύσῃ νότος καὶ νὰ πέση βροχή, ἤρχισε νὰ χιονίζῃ. Μόλις ἔπαυεν εἷς νιφετὸς καὶ ἤρχιζεν ἄλλος. Ἐνίοτε ἔπνεε ξηρὸς βορρᾶς, σφίγγων ἔτι μᾶλλον τὰ χιόνια, τὰ ὁποῖα δὲν ἔλυωναν εἰς τὰ βουνά. «Ἐπερίμεναν ἄλλα».</div><div style="text-align: justify;">Ἡ γραῖα μόλις εἶχε προλάβει νὰ μεταφέρῃ ἐπὶ τῶν ὤμων της ἀπὸ τῶν φαράγγων καὶ δρυμῶν, ἀγκαλίδας τινὰς ξηρῶν ξύλων, ὄσαι μόλις θὰ ἤρκουν διὰ δυὸ ἑβδομάδας ἢ τρεῖς, καὶ βαρὺς ὁ χειμὼν ἐπέπεσε. Περὶ τὰ μέσα Δεκεμβρίου μόλις ἐπῆλθε μικρὰ διακοπή, καὶ δειλαί τινες ἀκτῖνες ἡλίου ἐπεφάνησαν ἐπιχρυσοῦσαι τὰς ὑψηλοτέρας στέγας. Ἡ θεια-Ἀχτίτσα ἔτρεξεν εἰς τὰ «ὀρμάνια» ἵνα προλάβῃ καὶ εἰσκομίσῃ καυσόξυλα τίνα. Τὴν ἐπαύριον ὁ χειμὼν κατέσκηψεν ἀγριώτερος. Μέχρι τῶν Χριστουγέννων οὐδεμία ἡμέρα εὔδιος, οὐδεμία γωνία οὐρανοῦ ὁρατή, οὐδεμία ἀκτὶς ἡλίου.</div><div style="text-align: justify;">Κραταιὸς καὶ βαρύπνοος βορρᾶς, χιονιστής, ἐφύσα κατὰ τὰς παραμονὰς τῆς ἁγίας ἡμέρας. Αἱ στέγαι τῶν οἰκιῶν ἦσαν κατάφορτοι ἐκ σκληρυνθείσης χιόνος. Τὰ συνήθη παίγνια τῶν ὁδῶν καὶ τὰ χιονοβολήματα ἔπαυσαν. Ὁ χειμὼν ἐκεῖνος δὲν ἦτο φιλοπαίγμων. Ἀπὸ τῶν κεράμων τῶν στεγῶν ἐκρέμαντο ὡς ὥριμοι καρποὶ σπιθαμαῖα κρύσταλλα, τὰ ὁποῖα οἱ μάγκαι τῆς γειτονιᾶς δὲν εἶχον πλέον ὄρεξιν νὰ τρώγουν.</div><div style="text-align: justify;">Τὴν ἑσπέραν τῆς 23ης ὁ Γέρος εἶχεν ἔλθει ἀπὸ τὸ σχολεῖον περιχαρής, διότι ἀπὸ τῆς αὔριον ἔπαυον τὰ μαθήματα. Πρὶν ξεκρεμάσῃ τὸν φύλακα ἀπὸ τῆς μασχάλης του, ὁ Γέρος πεινασμένος ἤνοιξε τὸ δουλάπι, ἀλλ᾿ οὐδὲ ψωμὸν ἄρτου εὖρεν ἐκεῖ. Ἡ γραῖα εἶχεν ἐξέλθει, ἴσως πρὸς ζήτησιν ἄρτου. Ἡ ἀτυχὴς Πατρώνα ἐκάθητο ζαρωμένη πλησίον τῆς ἑστίας, ἀλλ᾿ ἡ ἑστία ἦτο σβεστή. Ἐσκάλιζε τὴν στάκτην, νομίζουσα ἐν τῇ παιδικῇ ἀφελείᾳ της (ἦτο μόλις τετραετές, τὸ πτωχὸν κοράσιον) ὅτι ἡ ἑστία εἶχε πάντοτε τὴν ἰδιότητα νὰ θερμαίνῃ, καὶ ἂς μὴ καίῃ. Ἀλλ᾿ ἡ στάκτη ἦτο ὑγρά. Σταλαγμοὶ ὕδατος, ἐκ χιόνος τακείσης ἴσως διὰ τίνος λαθραίας καὶ παροδικῆς ἀκτῖνος ἡλίου, εἶχον ρεύσει διὰ τῆς καπνοδόχου.</div><div style="text-align: justify;">Ὁ Γέρος, ὅστις ἦτο ἑπταετὴς μόλις, ἕτοιμος νὰ κλαύσῃ διότι δὲν εὕρισκε ψιχίον τι πρὸς κορεσμὸν τῆς πείνης του, ἤνοιξεν τὸ μόνον παράθυρον, ἔχον τριῶν σπιθαμῶν μῆκος. Ὁ οἰκίσκος ὅλος, χθαμαλός, ἠμιφάτνωτος μὲ εἶδος σοφᾶ, εἶχεν ὕψος δυὸ ἴσως ὀργυιῶν ἀπὸ τοῦ ἐδάφους μέχρι τῆς ὀροφῆς.</div><div style="text-align: justify;">Ὁ Γέρος ἀνεβίβασε σκαμνίον τι ἐπὶ τοῦ λίθινου ἐρείσματος τοῦ παραθύρου, ἀνέβη ἐπὶ τοῦ σκαμνίου, ἐστηρίχθη διὰ τῆς ἀριστερᾶς ἐπὶ τοῦ παραθυρόφυλλου, ἀνοικτοῦ, ἐστηλώθη μετὰ τόλμης πρὸς τὴν ὀροφήν, ἀνέτεινε τὴν δεξιάν, καὶ ἀπέσπασεν ἓν κρύσταλλον, ἐκ τῶν κοσμούντων τοὺς «σταλαγμούς» τῆς στέγης. Ἤρχισε νὰ τὸ ἐκμυζᾷ βραδέως καὶ ἠδονικῶς, καὶ ἔδιδε καὶ εἰς τὴν Πάτρωνα νὰ φάγη. Ἐπείνων τὰ κακόμοιρα.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ἡ γραῖα Ἀχτίτσα ἐπανῆλθε μετ᾿ ὀλίγον φέρουσα πρᾶγμα τι τυλιγμένον εἰς τὸ κόλπον της. Ὁ Γέρος, ὅστις ἐγνώριζεν ἐκ τῆς παιδικῆς του πείρας ὅτι ποτὲ ἄνευ αἰτίας δὲν ἐφούσκωναν οἱ κόλποι τῆς μάμμης του, ἀναπηδήσας ἔτρεξεν εἰς τὸ στῆθος της, ἐνέβαλε τὴν χεῖρα καὶ ἀφῆκε κραυγὴν χαρᾶς. Τεμάχιον ἄρχου εἶχεν «οἰκονομήσει» καὶ τὴν ἑσπέραν ἐκείνην ἡ καλή, καίτοι ὀλίγον τι αὐστηρὰ μάμμη, τὶς οἶδεν ἀντὶ ποίων ἐξευτελισμῶν καὶ διὰ πόσων ἐκλιπαρήσεων!</div><div style="text-align: justify;">Καὶ τί δὲν ἤθελεν ὑποστῇ, πρὸς ποῖας θυσίας ἠδύνατο νὰ ὀπισθοδρομήσῃ, διὰ τὴν ἀγάπην τῶν δυὸ τούτων παιδίων, τὰ ὁποῖα ἦσαν δὶς παιδία δι᾿ αὐτήν, καθ᾿ ὅσον ἦσαν τὰ τέκνα τοῦ τέκνου της! Ἐν τούτοις δὲν ἤθελε νὰ δεικνύῃ αὐτοῖς μεγάλην ἀδυναμίαν, καὶ «ἥμερο μάτι δὲν τοὺς ἔδιδε». Ἐκάλει τὸν ἄρρενα «Γέρον», διότι εἶχε τὸ ὄνομα τοῦ ἀληθοῦς Γέρου της, τοῦ μακαρίτου τοῦ μπαρμπα-Μιχαλιοῦ, τοῦ ὁποίου τὸ ὄνομα τῆς ἐπόνει ν᾿ ἀκούσῃ ἢ νὰ προφέρῃ. Τὸ ταλαίπωρον τὸ θῆλυ τὸ ἐκάλει Πάτρωνα θωπευτικῶς, καὶ ὀλίγον «σὰν ἀρχοντοξεπεσμένη ποὺ ἦτον», μὴ ἀνεχομένη ν᾿ ἀκούῃ τὸ Ἀργυρώ, τὸ ὄνομα τῆς κόρης της, ὅπερ ἐδόθη ὡς κληρονομιὰ εἰς τὸ ὀρφανόν, λεχοῦς θανούσης ἐκείνης. Πλὴν τοῦ ὑποκορισμοῦ τούτου οὐδεμίαν ἄλλην ἐπιδεικτικὴν τρυφερότητα ἀπένεμεν εἰς τὰ δυὸ πτωχὰ πλάσματα, ἀλλὰ μᾶλλον πρακτικὴν ἀγάπην καὶ προστασίαν.</div><div style="text-align: justify;">Ἡ ταλαίπωρος γραῖα ἔστρωσε διὰ τὰ δυὸ ὀρφανά, ἵνα κοιμηθῶσιν, ἀνεκλίθη καὶ αὐτὴν πλησίον τῶν, τοῖς εἶπε νὰ φυσήσουν ὑποκάτωθεν τοῦ σκεπάσματός των διὰ νὰ ζεσταθοῦν, τοῖς ὑπεσχέθη ψευδόμενη, ἀλλ᾿ ἐλπίζουσα νὰ ἐπαληθεύσῃ, ὅτι αὔριον ὁ Χριστὸς θὰ φέρῃ ξύλα καὶ ψωμὶ καὶ μίαν χύτραν κοχλάζουσαν ἐπὶ τοῦ πυρός, καὶ ἔμεινεν ἄυπνος πέραν τοῦ μεσονυκτίου, ἀναλογιζομένη τὴν πικρὰν τύχην της.</div><div style="text-align: justify;">Τὸ πρωί, μετὰ τὴν λειτουργίαν (ἦτο ἡ παραμονὴ τῶν Χριστουγέννων) ὁ παπα-Δημήτρης, ὁ ἐνορίτης της, ἐπαρουσιάσθη αἴφνης εἰς τὴν θύραν τοῦ πενιχροῦ οἰκίσκου:</div><div style="text-align: justify;">- Καλῶς τὰ ῾δέχθης, τῆς εἶπε μειδιῶν.</div><div style="text-align: justify;">«Καλῶς τὰ ῾δέχθη» αὐτή! Καὶ ἀπὸ ποῖον ἐπερίμενε τίποτε;</div><div style="text-align: justify;">- Ἔλαβα ἕνα γράμμα διά σέ, Ἀχτίτσα, προσέθηκεν ὁ γέρων ἱερεὺς τινάσσων τὴν χιόνα ἀπὸ τὸ ράσον καὶ τὸ σάλι του.</div><div style="text-align: justify;">- Ὁρίστε, δέσποτα! Καὶ μακάρι ἔχω τὴ φωτιά, ἐψιθύρισεν πρὸς ἑαυτήν, ἢ τὸ γλυκὸ καὶ τὸ ρακὶ νὰ τὸν φιλέψω;</div><div style="text-align: justify;">Ὁ ἱερεὺς ἀνέβη τὴν τετράβαθμον κλίμακα καὶ ἐλθὼν ἐκάθησεν ἐπὶ τοῦ σκαμνίου. Ἠρεύνησε δὲ εἰς τὸν κόλπον του καὶ ἐξήγαγεν μέγα φάκελλον μὲ πολλὰς καὶ ποικίλας σφραγῖδας καὶ γραμματόσημα.</div><div style="text-align: justify;">- Γράμμα, εἶπες παπά; ἐπανέλαβεν ἡ Ἀχτίχσα, μόλις τότε ἀρχίσασα νὰ ἐννοῇ τὶ τῆς ἔλεγεν ὁ ἱερεύς.</div><div style="text-align: justify;">Ὁ φάκελλος, ὃν εἶχεν ἐξαγάγει ἐκ τοῦ κόλπου του, ἐφαίνετο ἀνοικτὸς ἀπὸ τὸ ἓν μέρος.</div><div style="text-align: justify;">- Ἀπόψε ἔφθασε τὸ βαπόρι, ἐπανέλαβεν ὁ ἐφημέριος, ἐμένα μου τὸ ἔφεραν τώρα, μόλις ἐβγῆκα ἀπὸ τὴν ἐκκλησίαν.</div><div style="text-align: justify;">Καὶ ἐνθεὶς τὴν χεῖρα ἔσω τοῦ φακέλλου ἐξήγαγε διπλωμένον χαρτίον.</div><div style="text-align: justify;">- Τὸ γράμμα εἶναι πρὸς ἐμέ, προσέθηκεν, ἀλλὰ σὲ ἀποβλέπει.</div><div style="text-align: justify;">- Ἐμένα; ἐμένα; ἐπανελάμβανεν ἔκπληκτος ἡ γραῖα.</div><div style="text-align: justify;">Ὁ παπα-Δημήτρης ἐξεδίπλωσεν τὸ χαρτίον.</div><div style="text-align: justify;">- Εἶδεν ὁ θεὸς τὸν πόνον σου καὶ σοῦ στέλνει μικρὰν βοήθειαν, εἶπεν ὁ ἀγαθὸς ἱερεύς. Ὁ γυιός σου σοῦ γράφει ἀπὸ τὴν Ἀμερικήν.</div><div style="text-align: justify;">- Ἀπ᾿ τηνΑμέρικα; Ὁ Γιάννης! Ὁ Γιάννης μὲ θυμήθηκεν; ἀνέκραξεν περιχαρής, ποιοῦσα τὸ σημεῖον τοῦ Σταυροῦ ἡ γραῖα.</div><div style="text-align: justify;">Καὶ εἶτα προσέθηκε:</div><div style="text-align: justify;">- Δόξα σοι, ὁ Θεός!</div><div style="text-align: justify;">Ὁ ἱερεὺς ἔβαλε τὰ γυαλιά του καὶ ἐδοκίμασε ν᾿ ἀναγνώση:</div><div style="text-align: justify;">- Εἶναι κακογραμμένα ἐπανέλαβε, κ᾿ ἐγὼ δυσκολεύομαι νὰ διαβάζω αὐτὲς τὶς τζίφρες ποὺ ἔβγαλαν τώρα, ἀλλὰ θὰ προσπαθήσωμεν νὰ βγάλωμεν νόημα.</div><div style="text-align: justify;">Καὶ ἤρχισε μετὰ δυσκολίας, καὶ σκοντάπτων συχνά, ν᾿ ἀναγινώσκη:</div><div style="text-align: justify;">«Παπα-Δημήτρη, τὸ χέρι σου φιλῶ. Πρῶτον ἐρωτῶ διὰ τὸ αἴσιον, κ.τ.λ., κ.τ.λ. Ἐγὼ λείπω πολλὰ χρόνια καὶ δὲν ἠξεύρω αὐτοῦ τὶ γίνονται, οὔτε ἂν ζοῦν ἢ ἀπέθαναν. Εἶμαι εἰς μακρινὸν μέρος, πολὺ βαθιὰ εἰς τὸν Παναμᾶ, καὶ δὲν ἔχω καμμία συγκοινωνίαν μὲ ἄλλους πατριῶτες ποὺ εὑρίσκονται εἰς τὴν Ἀμερικήν. Πρὸ τριῶν χρόνων ἐντάμωσα τὸν (δεῖνα) καὶ τὸν (δεῖνα), ἀλλὰ καὶ αὐτοὶ ἔλειπαν χρόνους πολλούς, καὶ δὲν ἤξευραν τί γίνεται εἰς τὸ σπίτι μας.</div><div style="text-align: justify;">»Ἐὰν ζῇ ὁ πατέρας ἢ ἡ μητέρα μου, εἰπέ τους νὰ μὲ συγχωρήσουν, διότι διὰ καλὸ πάντα πασχίζει ὁ ἄνθρωπος, καὶ εἰς κακὸ πολλὲς φορὲς βγαίνει. Ἐγὼ ἀρρώστησα δυὸ φορὲς ἀπὸ κακὲς ἀσθένειες τοῦ τόπου ἐδῶ, καὶ ἔκαμα πολὺν καιρὸν εἰς τὰ σπιτάλια. Τὰ ὅ,τι εἶχα καὶ δὲν εἶχα ἐπῆγαν εἰς τὴν ἀσθένειαν καὶ μόλις ἐγλύτωσα τὴν ζωήν μου. Εἶχα ὑπανδρευθεῖ πρὸ δέκα χρόνων, κατὰ τὴν συνήθειαν τοῦ τόπου ἐδῶ, ἀλλὰ τώρα εἶμαι ἀπόχηρος, καὶ ἄλλο καλύτερον δὲν ζητῶ παρὰ τὸ νὰ πιάσω ὀλίγα χρήματα νὰ ἔλθω εἰς τὴν πατρίδα, ἂν προφθάσω τοὺς γονεῖς μου νὰ μ᾿ εὐλογήσουν. Καὶ νὰ μὴν ἔχουν παράπονο εἰς ἐμέ, διότι ἔτσι θέλει ὁ Θεός, καὶ δὲν ἠμποροῦμε νὰ πᾶμε κόντρα. Καὶ νὰ μὴ βαρυγνωμοῦν, διότι ἂν δὲν εἶναι θέλημα Θεοῦ, δὲν ἠμπορεῖ ἄνθρωπος νὰ προκόψῃ.</div><div style="text-align: justify;">»Σοῦ στέλνω ἐδῶ ἐσωκλείστως ἕνα συνάλλαγμα ἐπ᾿ ὀνόματί σου, νὰ ὑπογράψῃς ἡ ἁγιωσύνη σου, καὶ νὰ φροντίσουν νὰ τὸ ἐξαργυρώσουν ὁ πατέρας ἢ ἡ μητέρα ἐὰν ζοῦν. Καὶ ἄν, ὃ μὴ γένοιτο, εἶναι ἀποθαμένοι, νὰ τὸ ἐξαργυρώσῃς ἡ ἁγιωσύνη σου, νὰ δώσῃς εἰς κανένα ἀδελφόν μου, ἐὰν εἶναι αὐτοῦ, ἢ εἰς κανὲν ἀνίψι μου καὶ εἰς ἄλλα πτωχά. Καὶ νὰ κρατήσῃς καὶ ἡ ἀγιωσύνη σου, ἐὰν οἱ γονεῖς μου εἶναι ἀποθαμένοι, ἓν μέρος τοῦ ποσοῦ αὐτοῦ διὰ τὰ σαρανταλείτουργα...».</div><div style="text-align: justify;">Πολλὰ ἔλεγεν ἡ ἐπιστολὴ αὕτη καὶ ἓν σπουδαῖον παρέλειπε. Δὲν ἀνέφερε τὸ ποσὸν τῶν χρημάτων, δι᾿ ὅσα ἦτο ἡ συναλλαγματική. Ὁ παπα-Δημήτρης παρατηρήσας τὸ πρᾶγμα, ἐξέφερε τὴν εἰκασίαν, ὅτι ὁ γράψας τὴν ἐπιστολήν, λησμονήσας, νομίζων ὅτι εἶχεν ὁρίσει τὸ ποσὸν τῶν χρημάτων παραπάνω, ἐνόμισε περιττὸν νὰ τὸ ἐπαναλάβῃ παρακατιῶν, δι᾿ ὃ καὶ ἔλεγε «τοῦ ποσοῦ αὐτοῦ».</div><div style="text-align: justify;">Ἐν τούτοις ἄφατος ἦτο ἡ χαρὰ τῆς Ἀχτίτσας, λαβούσης μετὰ τόσα ἔτη εἰδήσεις περὶ τοῦ υἱοῦ της. Ὡς ὑπὸ τέφραν κοιμώμενος ἀπὸ τόσων ἐτῶν, ὁ σπινθὴρ τῆς μητρικῆς στοργῆς ἀνέθορεν ἐκ τῶν σπλάγχνων εἰς τὸ πρόσωπόν της καὶ ἡ γεροντική, ρικνή, καὶ ἐρρυτιδωμένη ὄψις της ἠγλαΐσθη μὲ ἀκτίνα νεότητος καὶ καλλονῆς.</div><div style="text-align: justify;">Τὰ δυὸ παιδία, ἂν καὶ δὲν ἐνόουν περὶ τίνος ἐπρόκεττο, ἰδόντα τὴν χαρὰν τῆς μάμμης των, ἤρχισαν νὰ χοροπηδῶσι.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ὁ κὺρ Μαργαρίτης δὲν ἦτο ἰδίως προεξοφλητής, ἢ τοκιστῆς, ἢ ἔμπορος· ἦτο ὅλα αὐτὰ ὁμοῦ. Ἕνα φόρον ἐπιτηδεύματος ἐπλήρωνεν, ἀλλ᾿ ἔκαμνε τρεῖς τέχνας.</div><div style="text-align: justify;">Ἡ γραῖα Ἀχτίτσα, εἰς φοβερὰν διατελοῦσα ἔνδειαν, ἔλαβε τὸ παρὰ τοῦ υἱοῦ της ἀποσταλὲν γραμμάτιον, ἐφ᾿ οὗ ἐφαίνοντο γράμματα κόκκινα καὶ μαῦρα, ἄλλα ἔντυπα καὶ ἄλλα χειρόγραφα, ἐξ ὧν δὲν ἐνόει τίποτε οὔτε ὁ γηραιὸς ἐφημέριος οὔτε αὐτή, καὶ μετέβη εἰς τὸ μαγαζὶ τοῦ κὺρ Μαργαρίτη.</div><div style="text-align: justify;">Ὁ κὺρ Μαργαρίτης ἐρρόφησε δραγμίδα ταμβάκου, ἐτίναξε τὴν βράκαν του, ἐφ᾿ ἧς ἔπιπτε πάντοτε μέρος ταμβάκου, κατεβίβασε μέχρι τῶν ὀφρύων τὴν σκούφιαν του, ἔβαλε τὰ γυαλιά του, καὶ ἤρχισε νὰ ἐξετάζῃ διὰ μακρῶν τὸ γραμμάτιον.</div><div style="text-align: justify;">- Ἔρχεται ἀπ᾿ τὴν Ἀμέρικα; εἶπε. Σ᾿ ἐθυμήθηκε, βλέπω, ὁ γυιός σου. Μπράβο, χαίρομαι.</div><div style="text-align: justify;">Εἶτα ἐπανέλαβεν:</div><div style="text-align: justify;">- Ἔχει τὸν ἀριθμὸν 10, ἀλλὰ δὲν ξέρουμε τί εἴδους μονέδα νὰ εἶναι, δέκα σελλίνια, δέκα ρούπιες, δέκα κολωνάτα ἢ δέκα...</div><div style="text-align: justify;">Διεκόπη. Παρ᾿ ὀλίγον θὰ ἔλεγε «δέκα λίρες».</div><div style="text-align: justify;">- Νὰ φωνάξουμε τὸ δάσκαλο, ἐμορμύρισεν ὁ κὺρ Μαργαρίτης, ἴσως ἐκεῖνος ξεύρη νὰ τὸ διαβάσῃ. Τί γλῶσσα νὰ εἶναι τάχα;</div><div style="text-align: justify;">Ὁ ἑλληνοδιδάσκαλος, ὅστις ἐκάθητο βλέπων τοὺς παίζοντας τὸ κιάμο εἰς παράπλευρον καφενεῖον, παρακληθεὶς μετέβη εἰς τὸ μαγαζὶ τοῦ κὺρ Μαργαρίτη. Εἰσῆλθεν, ὀρθός, δύσκαμπτος, ἔλαβε τὸ γραμμάτιον, παρεκάλεσε τὸν κὺρ Μαργαρίτη νὰ τὸν δανείσῃ τὰ γυαλιά του, καὶ ἤρχισε νὰ συλλαβίζῃ τοὺς Λατινικοὺς χαρακτῆρας:</div><div style="text-align: justify;">- Πρέπει νὰ εἶναι ἀγγλικά, εἶπεν, ἐκτὸς ἂν εἶναι γερμανικά. Ἀπὸ ποῦ ἔρχεται αὐτὸ τὸ δελτάριον;</div><div style="text-align: justify;">- Ἀπ᾿ τὴν Ἀμέρικα, κὺρ δάσκαλε, εἶπεν ἡ θεια-Ἀχτίτσα.</div><div style="text-align: justify;">- Ἀπὸ τὴν Ἀμερικήν; τότε θὰ εἶναι ἀγγλικόν.</div><div style="text-align: justify;">Καὶ ταῦτα λέγων προσεπάθει νὰ συλλαβίσῃ τὰς λέξεις ten pounds sterling, ἃς ἔφερε χειρογράφους ἡ ἐπιταγή.</div><div style="text-align: justify;">Sterling, εἶπε· sterling θὰ σημαίνῃ τάλληρον, πιστεύω. Ἡ λέξις φαίνεται νὰ εἶναι τῆς αὐτῆς ἐτυμολογίας, ἀπεφάνθη δογματικῶς.</div><div style="text-align: justify;">Καὶ ἐπέστρεψε τὸ γραμμάτιον εἰς χεῖρας τοῦ κὺρ Μαργαρίτη.</div><div style="text-align: justify;">- Αὐτὸ θὰ εἶναι, εἶπε, καὶ ἐπειδὴ ὑπάρχει ἐπὶ τῆς κεφαλῆς ὁ ἀριθμὸς 10, θὰ εἶναι χωρὶς ἄλλο γραμμάτιον διὰ δέκα τάλληρα. Τὸ κάτω-κάτω, ὀφείλω νὰ σᾶς εἴπω ὅτι δὲν γνωρίζω ἀπὸ χρηματιστικά. Εἰς ἄλλα ἡμεῖς ἀσχολούμεθα, οἱ ἄνθρωποι τῶν γραμμάτων.</div><div style="text-align: justify;">Καὶ τοῦτο εἰπών, ἐπειδὴ ἠσθάνθη ψῦχος εἰς τὸ κατάψυχρον καὶ πλακόστρωτον μαγαζεῖον τοῦ κὺρ Μαργαρίτη, ἐπέστρεψεν εἰς τὸ καφενεῖον, ἵνα θερμανθῇ.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ὁ κὺρ Μαργαρίτης εἶχεν ἀρχίσει νὰ τρίβῃ τὰ χεῖρας, καὶ ἐφαίνετο σκεπτόμενος.</div><div style="text-align: justify;">- Τώρα, τί τὰ θέλεις, εἶπε στραφεὶς πρὸς τὴν γραίαν, οἱ καιροὶ εἶναι δύσκολοι, μεγάλα κεσάτια. Νὰ τὸ πάρω, νὰ σοῦ τὸ ἐξαργυρώσω, ξέρω πὼς εἶναι σίγουρος ὁ παράς μου, ξέρω ἂν δὲν εἶναι καὶ ψεύτικο; Ἀπὸ κεῖ κάτω, ἀπ᾿ τὸν χαμένο κόσμον, περιμένεις ἀλήθεια; Ὅλες οἱ ψευτιές, οἱ καλπουζανιὲς ἀπὸ κεῖ μᾶς ἔρχονται. Γυρίζουν τόσα χρόνια, οἱ σουρτούκηδες (μὲ συγχωρεῖς, δὲν λέγω τὸ γυιό σου) ἐκεῖ ποὺ ψένει ὁ ἥλιος τὸ ψωμί, καὶ δὲν νοιάζονται νὰ στείλουν ἕναν παρᾶ, ἕνα σωστὸν παρᾶ, μονάχα στέλνουν παλιόχαρτα.</div><div style="text-align: justify;">Ἔφερε δυὸ βόλτες περὶ τὸ τεράστιον λογιστήριόν του, καὶ ἐπανέλαβε:</div><div style="text-align: justify;">- Καὶ δὲν εἶναι μικρὸ πρᾶγμα αὐτό, νὰ σὲ χαρῶ, εἶναι δέκα τάλλαρα! Νὰ εἶχα δέκα τάλλαρα ἐγώ, παντρευόμουνα.</div><div style="text-align: justify;">Εἶτα ἐξηκολούθησε:</div><div style="text-align: justify;">- Μὰ τί νὰ σοῦ πῶ, σὲ λυποῦμαι, ποὺ εἶσαι καλὴ γυναίκα, κ᾿ ἔχεις κ᾿ ἐκεῖνα τὰ ὀρφανά. Νὰ κρατήσω ἐγὼ ἐνάμισυ τάλλαρο διὰ τοὺς κινδύνους ποὺ τρέχω καὶ γιὰ τὰ ὀχτώμισυ πλια... Καὶ γιὰ νά ῾μαστε σίγουροι, μὴ γυρεύῃς κολωνᾶτα, νὰ σοῦ δώσω πεντόφραγκα, γιὰ νὰ ῾μαστε μέσα. Ὀχτώμισυ πεντόφραγκα λοιπόν... Ἄ! ξέχασα!...</div><div style="text-align: justify;">Τοὐναντίον, δὲν εἶχε ξεχάσει· ἀπ᾿ ἀρχῆς τῆς συνεντεύξεως αὐτὸ ἐσκέπτετο.</div><div style="text-align: justify;">- Ὁ συχωρεμένος ὁ Μιχαλιὸς κάτι ἔκανε νὰ μοῦ δίνῃ, δὲν θυμοῦμαι τώρα...</div><div style="text-align: justify;">Καὶ ἐπέστρεψεν εἰς τὸ λογιστήριόν του:</div><div style="text-align: justify;">- Μὰ κ᾿ ἐκεῖνος ὁ τελμπεντέρης ὁ γαμπρός σου, μοῦ ἔφαγε δυὸ τάλλαρα θαρρῶ.</div><div style="text-align: justify;">Καὶ ὠπλίσθη μὲ τὸ πελώριον κατάστιχόν του:</div><div style="text-align: justify;">- Εἶναι δίκιο νὰ τὰ κρατήσω... ἐσένα, ὅσα σου δώσω, θὰ σοῦ φανοῦν χάρισμα.</div><div style="text-align: justify;">Ἤνοιξε τὸ κατάστιχον.</div><div style="text-align: justify;">Αἱ κατάπυκνοι καὶ μαυροβολοῦσαι σελίδες τοῦ κατάστιχου τούτου ὠμοίαζον μὲ πίονας ἀγρούς, μὲ γῆν ἀγαθήν. Ὅ,τι ἔσπειρέ τις ἐν αὐτῷ, ἐκαρποφόρει πολλαπλασίως.</div><div style="text-align: justify;">Ἦτο ὡς νὰ ἔκοπτέ τις τὰ φύλλα τοῦ δενδρυλλίου, ἑκάστοτε ὅτε ἐγίνετο ἐξόφλησις κονδυλίου τινός, ἀλλ᾿ ἡ ρίζα ἔμενεν ὑπὸ τὴν γῆν, μέλλουσα καὶ πάλιν ν᾿ ἀναβλαστήσῃ.</div><div style="text-align: justify;">Ὁ κὺρ Μαργαρίτης εὗρε παρευθὺς τοὺς δυὸ λογαριασμούς.</div><div style="text-align: justify;">- Ἐννιὰ καὶ δεκαπέντε μοῦ χρωστοῦσε ὁ μακαρίτης ὁ ἄντρας σου, εἶπε· καὶ δυὸ τάλλαρα δανεικὰ καὶ ἀγύριστα τοῦ γαμπροῦ σου γίνονται...</div><div style="text-align: justify;">Καὶ λαβὼν κάλαμον ἤρχισε νὰ ἐκτελῇ τὴν πρόσθεσιν πρῶτον καὶ τὴν ἀναγωγὴν τῶν ταλλήρων εἰς δραχμάς, εἶτα τὴν ἀφαίρεσιν ἀπὸ τοῦ ποσοῦ τῶν δέκα γαλλικῶν ταλλήρων.</div><div style="text-align: justify;">- Κάνει νὰ σοῦ δίνω... ἤρχισε νὰ λέγῃ ὁ κὺρ Μαργαρίτης.</div><div style="text-align: justify;">Τὴ στιγμὴ ἐκείνη εἰσῆλθε νέον πρόσωπον.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ἦτο ἔμπορος Συριανός, παρεπιδημῶν δι᾿ ὑποθέσεις εἰς τὴν μικρᾶν νῆσον.</div><div style="text-align: justify;">Ἅμα εἰσελθὼν διηυθύνθη μετὰ μεγίστης ἐλευθερίας καὶ θάρρους εἰς τὸ λογιστήριον, ὅπου ἵστατο ὁ κὺρ Μαργαρίτης.</div><div style="text-align: justify;">- Τί ἔχουμε, κὺρ Μαργαρίτη;... Τ᾿ εἶν᾿ αὐτό; εἶπεν ἰδὼν πρόχειρον ἐπὶ τοῦ λογιστηρίου τὸ γραμμάτιον τῆς πτωχῆς χήρας.</div><div style="text-align: justify;">Καὶ λαβὼν τοῦτο εἰς χεῖρας:</div><div style="text-align: justify;">- Συναλλαγματικὴ διὰ δέκα ἀγγλικὰς λίρας ἀπὸ τὴν Ἀμερικήν, εἶπε καθαρᾷ τῇ φωνῇ. Ποῦ εὑρέθη ἐδῶ; Κάμνεις καὶ τέτοιες δουλειές, κὺρ Μαργαρίτη;</div><div style="text-align: justify;">- Γιὰ δέκα λίρες! ἐπανέλαβεν αὐθορμήτως ἡ θεια-Ἀχτίτσα ἀκούσασα εὐκρινῶς τὴν λέξιν.</div><div style="text-align: justify;">- Ναί, διὰ δέκα ἀγγλικὰς λίρας, εἶπε καὶ πάλιν στραφεὶς πρὸς αὐτὴν ὁ Ἐρμουπολίτης. Μήπως εἶναι δικό σου;</div><div style="text-align: justify;">- Μάλιστα.</div><div style="text-align: justify;">Ἡ Θεία-Ἀχτίτσα, ἐν καταφάσει, ἔλεγε πάντοτε «ναί», ἀλλὰ νῦν ἠμπορεῖ καὶ αὐτὴ πῶς εἶπε «μάλιστα», καὶ ποῦ εὗρε τὴν λέξιν ταύτην.</div><div style="text-align: justify;">- Γιὰ δέκα ναπολεόνια θὰ εἶναι ἴσως, εἶπε δάκνων τὰ χείλη ὁ κὺρ Μαργαρίτης.</div><div style="text-align: justify;">- Σοῦ λέγω διὰ δέκα ἀγγλικὰς λίρας, ἐπανέλαβε καὶ αὔθις ὁ Συριανὸς ἔμπορος. Παίρνεις ἀπὸ λόγια;</div><div style="text-align: justify;">Καὶ ἔρριψε δεύτερον μακρὸν βλέμμα ἐπὶ τοῦ γραμματίου:</div><div style="text-align: justify;">- Εἶναι σίγουρος παρᾶς, ἀρζάν-κοντάν, σοῦ λέγω. Θὰ τὸ ἐξοφλήσῃς, ἢ τὸ ἐξοφλῶ ἀμέσως;</div><div style="text-align: justify;">Καὶ ἔκαμε κίνημα νὰ ἐξαγάγῃ τὸ χρηματοφυλάκιόν του.</div><div style="text-align: justify;">- Μπορεῖ νὰ τὸ πάρῃ κανεὶς γιὰ ἐννέα λίρες... γαλλικές, εἶπε διστάζων ὁ κὺρ Μαργαρίτης.</div><div style="text-align: justify;">- Γαλλικές; Τὸ παίρνω ἐγὼ διὰ ἐννιὰ ἀγγλικές.</div><div style="text-align: justify;">Καὶ στρέψας ὄπισθεν τὸ φύλλον τοῦ χάρτου, εἶδε τὴν ὑπογραφὴν ἣν εἶχε βάλει ὁ ἀγαθὸς ἱερεύς, παρέλαβεν αὐτὴν μὲ τὸ ὄνομα φερόμενον ἐν τῷ κειμένῳ, καὶ τὴν εὗρε σύμφωνον.</div><div style="text-align: justify;">Καὶ ἀνοίξας τὸ χρηματοφυλάκιον ἐμέτρησεν εἰς τὴν χεῖρα τῆς θεια-Ἀχτίτσας καὶ πρὸ τῶν ἐκθάμβων ὀφθαλμῶν αὐτῆς ἐννέα στιλπνοτάτας ἀγγλικὰς λίρας.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Καὶ ἰδοὺ διατὶ ἡ πτωχὴ γραῖα ἐφόρει τὴ ἡμέρα τῶν Χριστουγέννων καινουργῆ ἄδολην μανδήλαν, τὰ δὲ δυὸ ὀρφανὰ εἶχον καθαρὰ ὑποκαμισάκια διὰ τὰ ἰσχνὰ μέλη των καὶ θερμὴν ὑπόδεσιν διὰ τοὺς παγωμένους πόδας των.<br /><br /></div></div><hr /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4323189213912086128-2473676531204249213?l=servouvillage.blogspot.com' alt='' /></div>adminnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4323189213912086128.post-22704239885944376622011-12-03T10:49:00.004+02:002011-12-03T12:14:49.513+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Άλλο τι δεν εζήλεψα μέσ' 'ς τον απάνου κόσμο,<br />παρά το γλήγορο άλογο και το γοργό ζευγάρι, <br />και τη γυναίκα την καλή, νοπού τιμάει τον άντρα.<br /><br />Ήταν δυο αδέρφια γκαρδιακά και πολυαγαπημένα, <br />κι' ο πειρασμός εβάλθηκε για να τα ξεχωρίση. <br />Αγάπησε ο μικρότερος του πρώτου τη γυναίκα, <br />και ντρέπεται να της το πη, ναν της το μολογήση. <br />Μα μια γιορτή, μια Κυριακή, μια πίσημη νημέρα, <br />που βγήκε η κόρη από λουτρό κι' ο νιος από μπαρμπέρη<br />και συναπαντηθήκανε σε ξέχωρο σοκάκι, <br />εξεδιαντράπη και της λέει και της το φανερώνει.<br /><a name='more'></a><br />"Νύφη μου, σάμπως σ' αγαπώ, νύφη, σάμπως σε θέλω. <br />-Εσύ το θέλεις μια φορά κ' εγώ το θέλω δέκα, <br />μ' ά μ' αγαπάς σα σ' αγαπώ, και θες με σα σε θέλω, <br />τον αδερφό σου σκότωσε κ' έλα για να με πάρης. <br />-Και τι αφορμή να τού βρω γω, για να τόνε σκοτώσω; <br />-Σύρτε για να μοιράσετε το πατρικό σας χτήμα, <br />από τοις άκραις δώσε του κι' απ' τους παλιούς τους όχτους,<br />κι' όπου καλά και καρπερά 'ς το μέρος το δικό σου, <br />κι' όπου άκρη και περίτραφος 'ς το μέρος το δικό του, <br />κ' εκείνος είν' αράθυμος, ρήξε και σκότωσέ τον."<br /><br />Το μαύρο καβαλλίκεψε και 'ς το χωράφι πάγει.<br />"Ήρτε καιρός, μπρε Κωσταντή, καιρός να χωριστούμε,<br />έλα για να μοιράσουμε το πατρικό μας χτήμα.<br />Από ταις άκραις πάρε συ κι' απ' τους παλιούς τους όχτους<br />κι' όπου καλά και καρπερά 'ς το μέρος το δικό μου,<br />κι' όπου άκρη και περίτραφος 'ς το μέρος το δικό σου.<br /><br />-Γιατί, γιατί, αδερφούλη μου, να πάρω από τοις άκραις;<br />γιατί να μη μοιράσουμε καθώς μοιράζουν όλοι;<br />-Πάρ' απ' τοις άκραις, Κωσταντή, γιατί θα σκοτωθούμε.<br />-Χαλάλι σου, αδερφούλη μου, κι' όλα δικά σου νά ναι,<br />παρά να ξεχωρίσουμε, πάρε και το δικό μου."<br /><br />Τον πήρε το παράπονο, είδε ταδίκημά του,<br />τραυειέται σε παράμερο, και κάθεται και κλαίει.<br />Το μαύρο καβαλλίκεψε και 'ς το χωριό γυρίζει,<br />τη νύφη του νεφώναξε, τη νύφη του φωνάζει.<br />"Γλήγορα, νύφη μου, νερό, να πλύνω το σπαθί μου.<br />Τον αδερφό μου σκότωσα και το χω ματωμένο." <br />Κι' αυτή απ' την πολλή της βία κι' άπ' την πολλή χαρά της,<br />το μαστραπά φτυς άρπαξε, κρασί ήτανε γιομάτος, <br />τη σκάλα νεκατέβηκε, νερό για να του χύση. <br />Απ τα μαλλιά την άρπαξε, λιανά λιανά την κόβει.<br /><br /><i><b>Δημοτικό/παραδοσιακό</b></i><br /><i><b>Ανθολογία Δημοτικού τραγουδιού - Ν. Πολίτη&nbsp;</b></i><br /><i><b><br /></b></i></div><hr /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4323189213912086128-2270423988594437662?l=servouvillage.blogspot.com' alt='' /></div>adminnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4323189213912086128.post-33193510579083464382011-12-01T12:04:00.011+02:002012-01-19T19:28:44.140+02:00<br />Εικονική περιήγηση στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο.<br />Στο Slideshow συμπεριλαμβάνονται 268 φωτογραφίες.<br /><br /><div> <a href="#" onclick="return hs.htmlExpand(this, { width: '750', creditsPosition: 'bottom left', headingText: 'Γιά μετακίνηση από αυτή τη θέση σε άλλο σημείο: -- Αγκυρώστε και σύρατε.', wrapperClassName: 'titlebar' } )"><img border="0" height="241" src="http://2.bp.blogspot.com/-0GMoNU3zpF8/TtdGiZLuW3I/AAAAAAAACcM/r1wJbJp1EzY/s320/nat_mus_p1_play.jpg" width="320" /></a><br /><p>&nbsp;</p> <div class="highslide-maincontent"> <p><object width="700" height="525"> <param name="flashvars" value="offsite=true&lang=en-us&page_show_url=%2Fphotos%2Fandreagordon55%2Ftags%2Fnationalarcheologicalmuseum%2Fshow%2Fwith%2F4487016981%2F%3Fpage%3D2&page_show_back_url=%2Fphotos%2Fandreagordon55%2Ftags%2Fnationalarcheologicalmuseum%2F%3Fpage%3D2&user_id=59152241@N00&tags=nationalarcheologicalmuseum&jump_to=4487016981&start_index="></param> <param name="movie" value="http://www.flickr.com/apps/slideshow/show.swf?v=109615"></param> <param name="allowFullScreen" value="true"></param> <embed type="application/x-shockwave-flash" src="http://www.flickr.com/apps/slideshow/show.swf?v=109615" allowFullScreen="true" flashvars="offsite=true&lang=en-us&page_show_url=%2Fphotos%2Fandreagordon55%2Ftags%2Fnationalarcheologicalmuseum%2Fshow%2Fwith%2F4487016981%2F%3Fpage%3D2&page_show_back_url=%2Fphotos%2Fandreagordon55%2Ftags%2Fnationalarcheologicalmuseum%2F%3Fpage%3D2&user_id=59152241@N00&tags=nationalarcheologicalmuseum&jump_to=4487016981&start_index=" width="700" height="525"></embed></object><br />Παρακαλούμε αναμείνατε μέχρι να ολοκληρωθεί η φόρτωση...<br />Η φόρτωση έχει ολοκληρωθεί όταν δείτε να εμφανίζεται στο ανωτέρω πλαίσιο η πρώτη φωτογραφία.<br />Για να δείτε το Slide σε μοντέλο πλήρους οθόνης, κλικ στο εικονίδιο με τα 4 βέλη που είναι κάτω δεξιά..<br /></div></div><hr><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4323189213912086128-3319351057908346438?l=servouvillage.blogspot.com' alt='' /></div>adminnoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4323189213912086128.post-72374577512152097622011-11-29T21:22:00.001+02:002011-11-29T21:46:30.325+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Αναδημοσίευση<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://issuu.com/xridim/docs/arkades_mythoi_kai_istoria?mode=window&amp;backgroundColor=%23222222" target="_blank"><img border="0" height="320" src="http://3.bp.blogspot.com/-SBrJ083NYdg/TtUvLBqkSLI/AAAAAAAACcE/5bPc1k8RmwQ/s320/arkades_mythoi_history_350.png" width="260" /></a></div><div style="text-align: center;"><br /><b>Κλικ στην ανωτέρω εικόνα για να διαβάσετε το άρθρο </b></div><br /><br />Πηγή:&nbsp; <a target="_blank" href="http://texnografia.blogspot.com/">http://texnografia.blogspot.com/</a><br /><br /><hr /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4323189213912086128-7237457751215209762?l=servouvillage.blogspot.com' alt='' /></div>adminnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4323189213912086128.post-77179931553356770492011-11-28T11:38:00.011+02:002011-11-28T12:25:58.536+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><i><b>του Ανδρέα Καρκαβίτσα</b></i><br /><br /><div style="text-align: justify;">Η θάλασσα του Ανδρέα Καρκαβίτσα είναι ίσως το πιο γνωστό και το πιο χαρακτηριστικό διήγημα της συλλογής Λόγια της πλώρης. Το διήγημα παρουσιάζει τα πρώτα βήματα ενός νεαρού στη ζωή του ναυτικού. Ο ήρωας του διηγήματος, ο Γιάννης, αναφέρει εξ αρχής ότι ο πατέρας του – ναυτικός κι αυτός, που πέθανε στη θάλασσα – δεν είχε σκοπό να τον κάνει ναυτικό. Όμως ο νεαρός ένιωθε μέσα του μια μεγάλη δύναμη να τον τραβά προς τη ζωή του ναυτικού, αν και γνώριζε τις δυσκολίες της. Έτσι κάποια στιγμή αποφάσισε να μπαρκάρει με το καράβι του θείου του, του καπετάν Καλιγέρη. Μετά το θάνατο του πατέρα του και της μητέρας του αναγκάστηκε να συνεχίσει τη σκληρή δουλεία του ναυτικού και έκανε δέκα χρόνια να γυρίσει στον τόπο του. Όταν επέστρεψε άρχισε να του βασανίζει το μυαλό η σκέψη να εγκαταλείψει τη θάλασσα. Αποφάσισε να παντρευτεί τη Μαριώ, παλιά αγαπημένη του και να ασχοληθεί πλέον με τα χωράφια του πατέρα της. Για τρία χρόνια ο Γιάννης έζησε ευτυχισμένος με τη γυναίκα του τη ζωή του γεωργού. Όμως η αγάπη για τη θάλασσα δεν είχε χαθεί από μέσα του. Όταν κάποιος ξάδερφός του βάφτιζε το νέο του πλοίο και τους είχε καλέσει στη γιορτή, ο Γιάννης ένιωθε πως η θάλασσα τον τραβούσε ξανά κοντά της. Η ζωή στη στεριά δεν είχε πλέον κανένα νόημα γι’ αυτόν. Αποφάσισε να ξαναμπαρκάρει φεύγοντας σαν κλέφτης από το σπίτι του. Η ψυχική του κατάσταση συμπυκνώνεται στις τελευταίες φράσεις του διηγήματος: «Από τότε φάντασμα η ζωή. Θα μου πεις. Δε μετάνιωσα; Και γω δεν ξέρω. Αλλά και να γυρίσω τώρα στο νησί, πάλι δε θα ησυχάσω. Με κράζει η θάλασσα.» </div><div style="text-align: justify;">Η θάλασσα του Καρκαβίτσα αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα της λογοτεχνικής ηθογραφίας. Ο συγγραφέας μας περιγράφει με παραστατικότητα τη σκληρή ζωή των ναυτικών, χρησιμοποιώντας την απλή δημοτική, διανθισμένη από πολλές λέξεις του ναυτικού βίου. Αξιοπρόσεκτος επίσης είναι ο γλωσσικός πλούτος και ο έντονος λυρισμός με τον οποίο ο Καρκαβίτσας περιγράφει την αγαπημένη του θάλασσα. Η θάλασσα είναι ένα διήγημα γεμάτο γλαφυρότητα, με ρεαλιστικές εικόνες που συγκινούν μέχρι και σήμερα τον αναγνώστη.</div>Πηγή: http://www.e-alexandria.gr/<br /> <br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://issuu.com/xridim/docs/karkavitsa_thalassa?mode=window&amp;backgroundColor=%23222222" target="_blank"><img border="3" height="320" src="http://3.bp.blogspot.com/--6T5TTCi1SE/TtNUf27T8aI/AAAAAAAACb0/ot0rEKEyDO0/s320/thalassa_p1_300.png" width="292" /></a></div></div><div dir="ltr" style="text-align: center;" trbidi="on">Κλικ στην εικόνα για να συνδεθείτε</div><div dir="ltr" style="text-align: center;" trbidi="on"></div><div dir="ltr" style="text-align: center;" trbidi="on">και να διαβάσετε το διήγημα σε μορφή ηλεκτρονικού βιβλίου </div><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /></div><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"></div><hr /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4323189213912086128-7717993155335677049?l=servouvillage.blogspot.com' alt='' /></div>adminnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4323189213912086128.post-45033566348408495392011-11-23T13:42:00.003+02:002011-11-23T15:50:23.574+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><b><i>του Ανδρέα Καρκαβίτσα</i></b><br /><br /><div style="text-align: justify;"><i>Ο ζητιάνος</i> του Καρκαβίτσαείναι ίσως το πιο ολοκληρωμένο έργο του συγγραφέα και ένα από τα αριστουργήματατης νεοελληνικής λογοτεχνίας. Το έργο γράφτηκε το 1896 και δημοσιεύτηκε σε 54συνέχειες στην εφημερίδα <i>Εστία</i> από τις 9-4-1896 ως τις 8-6-1896. Οι μελετητέςέχουν υποστηρίξει διάφορες απόψεις στην προσπάθειά τους να κατηγοριοποιήσουν τοσυγκεκριμένο έργο. Άλλοι έχουν υποστηρίξει ότι είναι νουβέλα, άλλοι το έχουνχαρακτηρίσει διήγημα, ενώ άλλοι μυθιστόρημα. Ο Π. Δ. Μαστροδημήτρης (<i>Οζητιάνος του Καρκαβίτσα</i>, Εκδόσεις Κανάκη, Αθήνα, 1996, σ. 60) αναφέρειχαρακτηριστικά: «<i>Στο πλαίσιο της πεζογραφίας, συχνά είναι δύσκολη η διάκρισητης νουβέλας από το διήγημα, ενώ, από την άποψη της σύνθεσης ευρύτερωνκαταστάσεων, η νουβέλα ανήκει ως ένα βαθμό στο «γένος» του μυθιστορήματος…Έπειτα από όλα αυτά, νομίζω ότι ειδικά στην περίπτωση του Ζητιάνου δε θα είχενόημα να επιμείνουμε στην πρόκριση ενός μονολεκτικού ειδολογικού χαρακτηρισμού</i>».<br /><a name='more'></a></div><div style="text-align: justify;">Η ιστορία διαδραματίζεται στοχωριό Νυχτερέμι της Θεσσαλίας, που τότε βρισκόταν κοντά στα σύνορα με τηνΤουρκία και ο χρόνος της ιστορίας διαρκεί τρεις μέρες. Ήρωες του διηγήματοςείναι οι Καραγκούνηδες κάτοικοι του χωριού, ο ρουμελιώτης ζητιάνος ΚώσταςΤζιρίτης (ή Τζιριτόκωστας), ο παραγιός του ο Μουτζούρης, ο τελωνοφύλακας ΠέτροςΒαλαχάς και οι κρατικές αρχές της Λάρισας. Το έργο ξεκινά με την περιγραφή τουθεσσαλικού χωριού που βρίσκεται σε κατάσταση εξαθλίωσης. Ο Καρκαβίτσας στοπρώτο κεφάλαιο με παραστατικότητα και ρεαλισμό περιγράφει τις άθλιες συνθήκεςδιαβίωσης καθώς και την εκμετάλλευση των φτωχών χωρικών από τουςμεγαλοτσιφλικάδες της Θεσσαλίας και μας παρουσιάζει τους πρωταγωνιστές τηςιστορίας, κυρίως τον τελωνοφύλακα Βαλαχά και τον ζητιάνο που προσπαθεί νακερδίσει την συμπάθεια του. Ο Βαλαχάς σκληρός απέναντι στους ζητιάνουςξυλοφορτώνει τον Τζιριτόκωστα.</div><div style="text-align: justify;">Στο δεύτερο κεφάλαιο οΚαρκαβίτσας κάνει μια παρεμβολή στη διήγησή του και μας περιγράφει το χωριόκαταγωγής του ζητιάνου, τα Κράκουρα, όπου όλοι οι κάτοικοι έχουν ως κύριοεπάγγελμά τους τη ζητιανιά. Οι γεροντότεροι έχουν ως έργο να «διδάξουν» στουςνεότερους την τέχνη της επαιτείας και χαρακτηριστικός είναι οΚουτσοκουλόστραβος χορός, που μιμείται τις κινήσεις και τις εκφράσεις τωνανάπηρων ανθρώπων. Μεγαλωμένος σε ένα τέτοιο περιβάλλον ο Τζιριτόκωστας έδειξεαπό μικρή ηλικία την έφεσή του στην επαιτεία. Νοίκιαζε φτωχά και ανάπηρα παιδιάαπό τους γονείς τους, τους μάθαινε τα μυστικά της ζητιανιάς και ταξίδευε μαζίτους σε όλη την Ελλάδα, τη Σμύρνη, την Πόλη, μέχρι τη Βουλγαρία και τη Βλαχία. Όμωςπλέον δεν ταξίδευε στο εξωτερικό. Του αρκούσαν τα εισοδήματα που κέρδιζε απότον Μωριά και τη Ρούμελη. Έτσι έφτασε στο Νυχτερέμι, όπου συναντήθηκε καιξυλοφορτώθηκε από τον Βαλαχά. Ο αδίστακτος Τζιριτόκωστας εκμεταλλεύεται τηνκαλοσύνη των αφελών κατοίκων του χωριού, οι οποίοι τον λυπούνται και τονφροντίζουν. Μόλις απομακρύνονται και τον αφήνουν να ξεκουραστεί, αποκαλύπτεταιη πραγματική φύση του ζητιάνου. Πίνει απ’ το κρασί που του έδωσαν και λέειχαρακτηριστικά: «<i>Στην υγειά σας, ζωντόβολα! Πάντα νάρχεστε, πάντα ναφέρνετε!...</i>» </div><div style="text-align: justify;">Στο τρίτο κεφάλαιο, ο Καρκαβίτσαςπεριγράφει το πώς ο &nbsp;Τζιριτόκωστας εκμεταλλεύεται την αμάθεια και τις προλήψειςτων γυναικών του χωριού για να κερδίσει όσα περισσότερα χρήματα μπορεί.Παρασύρει τις γυναίκες και προσαρμόζει τη συμπεριφορά του ανάλογα με τιςεπιθυμίες του εκάστοτε θύματός του. Πουλάει σε μία από αυτές που δεν έχειαρσενικά παιδιά το σερνικοβότανο και σε μια άλλη το αγαπόχορτο, με το οποίοπιστεύει πως θα κάνει τον αγαπημένο της να την επιθυμήσει. Βέβαια κανένα απ’αυτά τα βότανα δεν έχει τις μαγικές ιδιότητες που υποστηρίζει ο ζητιάνος. Είναιμάλιστα τόσο αδίστακτος που εν γνώσει του δίνει σε μια χωρική που ζητά τοσερνικοβότανο εκτρωτική σκόνη. Προσπαθώντας να δικαιολογηθεί σκέφτεται: «<i>Αλλάγιατί και αυτή να μην είναι τόσον έξυπνη, ώστε να μη γελασθή; Έπειτα οικαπάτσοι από τους κουτούς θα ζήσουν</i>».</div><div style="text-align: justify;">Στο τέταρτο κεφάλαιο οΚαρκαβίτσας επινοεί ένα αναπάντεχο περιστατικό που θα δώσει την ευκαιρία στοζητιάνο να εκδικηθεί τον Βαλαχά για το ξύλο που του έδωσε. Ο παραγιός τουζητιάνου, ο Μουτζούρης, πέθανε και οι χωριάτες τον βάζουν δίπλα στο στάβλο τουσπιτιού του Βαλαχά. Όταν αυτός σηκώνεται από τον ύπνο, όλοι νομίζουν ότι οΜουτζούρης βρικολάκιασε! Με πρωτεργάτη το ζητιάνο, βάζουν φωτιά στο σπίτι τουΒαλαχά για να εξοντώσουν με αυτό τον τρόπο τον βρυκόλακα. Η φωτιά επεκτείνεταικαι καίει και το κονάκι του μπέη. </div><div style="text-align: justify;">Στο τελευταίο κεφάλαιο εμφανίζονταιαπεσταλμένοι από τις κρατικές αρχές της Λάρισας, σταλμένοι για να διαπιστώσουντι συνέβη στο Νυχτερέμι. Αρχικά υπέθεσαν ότι οι Καραγκούνηδες επαναστάτησανεναντίον του Ντενίς μπέη που ακόμα κατείχε εκείνα τα εδάφη. Μετά από ανακρίσειςοι ντόπιοι κατηγορούν για όλα τον ζητιάνο, ο οποίος όμως δε βρίσκεται πια στοχωριό. Έχει κρυφτεί στα χωράφια, αφού πρώτα άλλαξε την αμφίεσή του και πλέονείναι ντυμένος σαν καραβοτσακισμένος ναυτικός, ο οποίος έχασε τα πάντα καιπεριφέρεται ζητιανεύοντας. Καταφέρνει μάλιστα να συγκινήσει με τις ψεύτικεςιστορίες του τον νομάρχη, τον ανακριτή και τους υπόλοιπους. Η έρευνα των αρχώνανακαλύπτει ζωντανό αλλά σε άθλια κατάσταση τον Βαλαχά και ο ανακριτής ζητά απότον μεταμφιεσμένο Τζιριτόκωστα να μεταφέρει στη Λάρισα τον Βαλαχά. Οι άνδρεςκάτοικοι του χωριού συλλαμβάνονται και μεταφέρονται σιδεροδέσμιοι για ναδικαστούν για τον εμπρησμό του κονακιού. Το έργο τελειώνει με την αυτοκτονίατης χωρικής που πήρε τη σκόνη του Τζιριτόκωστα και με το ζητιάνο να ταξιδεύειγια να συνεχίσει αλλού το αποτρόπαιο έργο του. </div><div style="text-align: justify;">Ο Καρκαβίτσας στο <i>ζητιάνο</i>κατάφερε να περιγράψει την αμάθεια, την εξαθλίωση και τις δεισιδαιμονίες τουαπλού λαού της ελληνικής υπαίθρου σε ζωντανή δημοτική γλώσσα και να μαςκληροδοτήσει ένα από τα αριστουργήματα της νεοελληνικής λογοτεχνίας.&nbsp;</div><i>Πηγή: http://www.e-alexandria.gr/</i><br /><br /><div style="text-align: center;"><b>&nbsp;Κλίκ στην κατωτέρω εικόνα για να διαβάσετε το έργο σε μορφή ηλεκτρονικού βιβλίου.</b></div><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://issuu.com/xridim/docs/zitianos_karkavitsa?mode=window&amp;backgroundColor=%23222222" target="_blank"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/-GaTYEqHZBxI/TszatfMJXHI/AAAAAAAACbc/XHuK6xfyMLA/s1600/zitianos_image_350.png" /></a></div><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-oVjzDs3W0mg/TszdoHDNg_I/AAAAAAAACbk/VO5F3bx8SDQ/s1600/decline2.gif" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="16" src="http://1.bp.blogspot.com/-oVjzDs3W0mg/TszdoHDNg_I/AAAAAAAACbk/VO5F3bx8SDQ/s320/decline2.gif" width="320" /></a></div><br /><br /></div><hr /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4323189213912086128-4503356634840849539?l=servouvillage.blogspot.com' alt='' /></div>adminnoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4323189213912086128.post-41617702369137208792011-11-20T21:37:00.006+02:002011-11-20T22:14:29.842+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div align="justify" class="style72"><b><i>του Αντώνη Σαμαράκη</i></b></div><div align="justify" class="style72"><br /></div><div align="justify" class="style72">Όταν μπήκε στο καφενείο, κείνο το απόγεμα, ήτανε νωρίς ακόμα. Κάθισε σ' ένα τραπέζι, πίσω από το μεγάλο τζάμι που έβλεπε στη λεωφόρο. Παράγγειλε καφέ. </div><div align="justify" class="style72">Σε άλλα τραπέζια, παίζανε χαρτιά ή συζητούσανε. </div><div align="justify" class="style72">Ήρθε ο καφές. Άναψε τσιγάρο, ήπιε δυο γουλιές, κι άνοιξε την απογευματινή εφημερίδα. </div><div align="justify" class="style72">Καινούριες μάχες είχαν αρχίσει στην Ινδοκίνα. «Αι απώλειαι εκατέρωθεν υπήρξαν βαρύταται,», έλεγε το τηλεγράφημα. </div><div align="justify" class="style72">Ένα ακόμα ιαπωνικό αλιευτικό που γύρισε με ραδιενέργεια. </div><div align="justify" class="style72">«Η σκιά του νέου παγκοσμίου πολέμου απλούται εις τον κόσμον μας», ήταν ο τίτλος μιας άλλης είδησης. </div><div align="justify" class="style72">Ύστερα διάβασε άλλα πράγματα: το έλλειμμα του προϋπολογισμού, προαγωγές εκπαιδευτικών, μια απαγωγή, ένα βιασμό, τρεις αυτοκτονίες. Οι δυο, για οικονομικούς λόγους. Δυο νέοι, 30 και 32 χρονώ. Ο πρώτος άνοιξε το γκάζι, ο δεύτερος χτυπήθηκε με πιστόλι. <br /><a name='more'></a></div><div align="justify" class="style72">Αλλού είδε κριτική για ένα ρεσιτάλ πιάνου, έπειτα κάτι για τη μόδα, τέλος την «Κοσμική Κίνηση»: «Κοκταίηλ προχθές παρά τω κυρίω και τη κυρία Μ. Τ. Χάρμα ευμορφίας και κομψότητος η κυρία Β. Χ. με φόρεμα κομψότατο εμπριμέ και τοκ πολύ σικ. Ελεγκάντικη εμφάνισις η δεσποινίς Ο. Ν.» </div><div align="justify" class="style72">Άναψε κι άλλο τσιγάρο. Έριξε μια ματιά στις «Μικρές Αγγελίες»: </div><div align="justify" class="style72">ΠΩΛΕΙΤΑΙ νεόδμητος μονοκατοικία, κατασκευή αρίστη, εκ 4 δωματίων, χολ, κουζίνας, λουτρού πλήρους, W.C. </div><div align="justify" class="style72">ΕΝΟΙΚΙΑΖΕΤΑΙ εις σοβαρόν κύριον δωμάτιον εις β' όροφον, ευάερον, ευήλιον . . . </div><div align="justify" class="style72">ΖΗΤΕΙΤΑΙ πιάνο προς αγοράν ... </div><div align="justify" class="style72">Σκέψεις γυρίζανε στο νου του. </div><div align="justify" class="style72">Από τότε που τέλειωσε ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος, η σκια του τρίτου δεν είχε πάψει να βαραίνει πάνω στον κόσμο μας. Και στο μεταξύ, το αίμα χυνότανε, στην Κορέα χτες, στην Ινδοκίνα σήμερα, αύριο . . . </div><div align="justify" class="style72">Πέρασε το χέρι του στα μαλλιά του. Σκούπισε τον ιδρώτα στο μέτωπο του· είχε ιδρώσει, κι όμως δεν έκανε ζέστη. </div><div align="justify" class="style72">Ο πόλεμος, η βόμβα υδρογόνου, οι αυτοκτονίες για οικονομικούς λόγους, η «Κοσμική Κίνησις» . . . Το πανόραμα της ζωής! </div><div align="justify" class="style72">Δεν είχε αλλάξει διόλου προς το καλύτερο η ζωή μας ύστερ' από τον πόλεμο. Όλα είναι, τα ίδια σαν και πριν. Κι όμως είχε ελπίσει κι αυτός, όπως είχαν ελπίσει εκατομμύρια άνθρωποι σ' όλη τη γη, πως ύστερ' από τον πόλεμο, ύστερ' από τόσο αίμα που χύθηκε, κάτι θ' άλλαζε. Πως θαρχόταν η ειρήνη, πως ο εφιάλτης του πολέμου δε θα ίσκιωνε πια τη γη μας, πως δε θα γίνονταν τώρα αυτοκτονίες για οικονομικούς λόγους, πως . . . </div><div align="justify" class="style72">Σουρούπωνε. Μερικά φώτα είχαν ανάψει κιόλας στα μαγαζιά αντίκρυ. Στο καφενείο δεν είχανε ανάψει ακόμα τα φώτα. Του άρεσε έτσι το ημίφως. </div><div align="justify" class="style72">Σκέφτηκε τη σύγχυση που επικρατεί στον κόσμο μας σήμερα. Σύγχυση στον τομέα των ιδεών, σύγχυση στον κοινωνικό τομέα, σύγχυση . . . </div><div align="justify" class="style72">Δεν έφταιγε η εφημερίδα που έκανε τώρα αυτές τις σκέψεις. Τα σκεφτότανε όλα αυτά τον τελευταίο καιρό, πότε με λιγότερη, πότε με περισσότερη ένταση. Σκεφτότανε το σκοτεινό πρόσωπο της ζωής. Την ειρήνη, τη βαθιά τούτη λαχτάρα, που κρέμεται από μια κλωστή. Σκεφτότανε τη φτώχεια, την αθλιότητα. Σκεφτότανε το φόβο που έχει μπει στις καρδιές. </div><div align="justify" class="style72">Στον καθρέφτη, δίπλα του, είδε το πρόσωπο του. Ένα πολύ συνηθισμένο πρόσωπο. Τίποτα δε μαρτυρούσε την ταραχή που είχε μέσα του. </div><div align="justify" class="style72">Είχε πολεμήσει κι αυτός στον τελευταίο πόλεμο. Και είχε ελπίσει. Μα τώρα ήτανε πια χωρίς ελπίδα. Ναι, δε φοβότανε να το ομολογήσει στον εαυτό του πως ήτανε χωρίς ελπίδα. </div><div align="justify" class="style72">Μια σειρά από διαψεύσεις ελπίδων ήταν η ζωή του. Είχε ελπίσει τότε , . . </div><div align="justify" class="style72">Είχε ελπίσει υστέρα . . . </div><div align="justify" class="style72">Κάποτε, πριν από χρόνια, είχε ελπίσει στον κομμουνισμό. Μα είχε διαψευσθεί κι εκεί. Τώρα δεν είχε ελπίδα σε καμιά ιδεολογία! </div><div align="justify" class="style72">Ζήτησε ένα ποτήρι νερό ακόμα. Αυτή η διάψευση από τις λογής λογής ιδεολογίες ήτανε βέβαια γενικό φαινόμενο. Και παραπάνω από τη διάψευση, η κούραση, η αδιαφορία, που οι πιο πολλοί, η μεγάλη πλειοψηφία νιώθει μπροστά στις διάφορες ιδεολογίες. </div><div align="justify" class="style72">Κοίταζε τα τρόλεϋ που περνάγανε ολοένα στη λεωφόρο, το πλήθος . . . Μπροστά του, η εφημερίδα ανοιχτή. Όλα αυτά που είχε δει και πρωτύτερα: η σκιά του καινούριου πολέμου, η Ινδοκίνα, οι δυο αυτοκτονίες για οικονομικούς λόγους, η «Κοσμική Κίνησις» . . . </div><div align="justify" class="style72">Τσιγάρα! ένας πλανόδιος μπήκε. </div><div align="justify" class="style72">Πήρε ένα πακέτο. </div><div align="justify" class="style72">Στις έξι σελίδες της εφημερίδας: η ζωή. Κι αυτός, ήτανε τώρα ένας άνθρωπος που δεν έχει ελπίδα. </div><div align="justify" class="style72">Θυμήθηκε, πριν από χρόνια, ήτανε παιδί ακόμα, είχε αρρωστήσει βαριά μια θεία του, ξαδέρφη της μητέρας του. Την είχανε σπίτι τους. Ήρθε ο γιατρός· βγαίνοντας από το δωμάτιο της άρρωστης, είπε με επίσημο ύφος: </div><div align="justify" class="style72">Δεν υπάρχει πλέον ελπίς ! </div><div align="justify" class="style72">Έτσι κι αυτός, τώρα, είχε φτάσει στο σημείο να λέει: </div><div align="justify" class="style72">— Δεν υπάρχει πλέον έλπίς ! </div><div align="justify" class="style72">Του φάνηκε φοβερό που ήτανε χωρίς ελπίδα. Είχε την αίσθηση πως οι άλλοι στο καφενείο τον κοιτάζανε κι άλλοι από το δρόμο σκέφτονταν και ψιθυρίζανε μεταξύ τους: «Αυτός εκεί δεν έχει ελπίδα!» Σα να ήταν έγκλημα αυτό. Σα να είχε ένα σημάδι πάνω του που το μαρτυρούσε. Σα να ήτανε γυμνός ανάμεσα σε ντυμένους. </div><div align="justify" class="style72">Σκέφτηκε τα διηγήματα που είχε γράψει, δίνοντας έτσι μια διέξοδο στην αγωνία του. Άγγιζε θέματα του καιρού μας: τον πόλεμο, την κοινωνική δυστυχία. . . . Ωστόσο, δεν το αποφάσιζε να τα εκδώσει. Φοβότανε! Φοβότανε την ετικέτα που θα του δίνανε σίγουρα οι μεν και οι δε. Όχι, έπρεπε να τα βγάλει. Στο διάολο η ετικέτα! Αυτός ήταν ένας άνθρωπος, τίποτε άλλο. Ούτε αριστερός ούτε δεξιός. Ένας άνθρωπος που είχε ελπίσει άλλοτε, και τώρα δεν έχει ελπίδα, και που νιώθει χρέος του να το πει αυτό. Βέβαια, άλλοι θάχουν ελπίδα, σκέφτηκε. Δεν μπορεί παρά νάχουν. </div><div align="justify" class="style72">Ξανάριξε μια ματιά στην εφημερίδα: η Ινδοκίνα, η «Κοσμική Κίνησις», το ρεσιτάλ πιάνου, οι δυο αυτοκτονίες για οικονομικούς λόγους, οι «Μικρές Αγγελίες» . . . </div><div align="justify" class="style72">ΖΗΤΕΙΤΑΙ γραφομηχανή . . . </div><div align="justify" class="style72">ΖΗΤΕΙΤΑΙ ραδιογραμμόφωνον . . . </div><div align="justify" class="style72">ΖΗΤΕΙΤΑΙ τζιπ εν καλή καταστάσει . . . </div><div align="justify" class="style72">ΖΗΤΕΙΤΑΙ τάπης γνήσιος περσικός . . . </div><div align="justify" class="style72">Έβγαλε την ατζέντα του, έκοψε ένα φύλλο κι έγραψε με το μολύβι, του : </div><div align="justify" class="style72">ΖΗΤΕΙΤΑΙ ελπίς </div><div align="justify" class="style72">Ύστερα πρόσθεσε το όνομά του και τη διεύθυνση του. Φώναξε το γκαρσόνι. Ήθελε να πληρώσει, να πάει κατευθείαν στην εφημερίδα, να δώσει την αγγελία του, να παρακαλέσει, να επιμείνει να μπει οπωσδήποτε στο αυριανό φύλλο.</div><div align="justify" class="style72"><br /></div></div><hr /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4323189213912086128-4161770236913720879?l=servouvillage.blogspot.com' alt='' /></div>adminnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4323189213912086128.post-47229234060892797982011-11-19T22:21:00.006+02:002012-01-19T19:35:59.777+02:00<div> <a href="#" onclick="return hs.htmlExpand(this, { width: '750', creditsPosition: 'bottom left', headingText: 'Γιά μετακίνηση σε άλλο σημείο: Από αυτή τη θέση. -- Αγκυρώστε και σύρατε.', wrapperClassName: 'titlebar' } )"><img border="0" height="239" src="http://3.bp.blogspot.com/-nuM4Np6PaDI/TsgFemilv2I/AAAAAAAACbM/xvp9XA1mKq8/s320/servou_snow_pic_350_play.jpg" width="320" /></a><br /> <p>&nbsp;</p> <div class="highslide-maincontent"> <p><div style="width:725px" id="__ss_10235300"> <strong style="display:block;margin:12px 0 4px"><a href="http://www.slideshare.net/xridim/servou-snow-slideshow" title="Servou Arcadias village (Greece) snow slideshow" target="_blank">Servou Arcadias village (Greece) snow slideshow</a></strong> <object id="__sse10235300" width="725" height="604"> <param name="movie" value="http://static.slidesharecdn.com/swf/ssplayer2.swf?doc=servousnowslideshow-111119124400-phpapp02&stripped_title=servou-snow-slideshow&userName=xridim" /> <param name="allowFullScreen" value="true"/> <param name="allowScriptAccess" value="always"/> <param name="wmode" value="transparent"/> <embed name="__sse10235300" src="http://static.slidesharecdn.com/swf/ssplayer2.swf?doc=servousnowslideshow-111119124400-phpapp02&stripped_title=servou-snow-slideshow&userName=xridim" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" wmode="transparent" width="725" height="604"></embed></object><br />Παρακαλούμε αναμείνατε μέχρι να ολοκληρωθεί η φόρτωση... Για έναρξη/παύση <br />κάνετε κλικ στο μεσαίο κουμπί. Για να δείτε το Slide σε μοντέλο πλήρους οθόνης, <br />κλικ στο εικονίδιο με τα 4 βέλη που είναι κάτω δεξιά..<br /></div></div></div><hr><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4323189213912086128-4722923406089279798?l=servouvillage.blogspot.com' alt='' /></div>adminnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4323189213912086128.post-8289791340946103242011-11-18T12:12:00.004+02:002011-11-18T13:21:35.809+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Ο Ησίοδος υπήρξε ο δεύτερος σε σπουδαιότητα αρχαίος ποιητής μετά τον Όμηρο<br>Γεννήθηκε στην Άσκρη της Βοιωτίας, όπου κατέφυγε ο πατέρας του από την αιολική Κύμη της Μικράς Ασίας, αλλά η ημερομηνία της γέννησής του δεν είναι γνωστή. Υπολογίζεται ότι έζησε γύρω στο 700 ή 800 π.Χ.<br> Επισκεπτόμενος συχνά το όρος Ελικώνα, όπου οι μύθοι έλεγαν ότι κατοικούσαν οι Μούσες, έλεγε ο ίδιος ότι εκείνες του έδωσαν το χάρισμα της ποίησης.Ο τρόπος και χρόνος θανάτου του είναι συγκεχυμένος. Μία παράδοση θέλει τον τάφο του Ησίοδου στον Ορχομενό Βοιωτίας, ενώ σύμφωνα με μια άλλη, το μαντείο των Δελφών έβγαλε χρησμό ότι ο Ησίοδος θα πέθαινε στη Νεμέα, οπότε εκείνος κατέφυγε στη Λοκρίδα, όπου όμως σκοτώθηκε στον τοπικό ναό του Νεμαίου Δία και ετάφη εκεί.<br>Πηγή: http://el.wikipedia.org/<br><br>Κλικ στην εικόνα για να διαβάσετε το έργο.<br><div><a href="#" onclick="return hs.htmlExpand(this, { width: '725', creditsPosition: 'bottom left', headingText: 'Γιά μετακίνηση του παρόντος σε άλλη θέση. -- Αγκυρώστε ΕΔΩ και σύρατε.', wrapperClassName: 'titlebar' } )"><img border="0" hda="true" height="320" src="http://2.bp.blogspot.com/-az3GeGxo980/TsYndFVClSI/AAAAAAAACbE/XxyMPT7ip6g/s320/promitheys_330_play.jpg" width="320" /></a><br /><br /><div class="highslide-maincontent"><div id="__ss_469789" style="width: 718px;"><object classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" style="width:550px;height:389px" id="3b4818a9-e509-883a-cdd1-3ca868fd4248" ><param name="movie" value="http://static.issuu.com/webembed/viewers/style1/v2/IssuuReader.swf?mode=mini&amp;backgroundColor=%23222222&amp;documentId=100112013406-fe038bf1039b48609578544ea199ae62" /><param name="allowfullscreen" value="true"/><param name="menu" value="false"/><param name="wmode" value="transparent"/><embed src="http://static.issuu.com/webembed/viewers/style1/v2/IssuuReader.swf" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" menu="false" wmode="transparent" style="width:550px;height:389px" flashvars="mode=mini&amp;backgroundColor=%23222222&amp;documentId=100112013406-fe038bf1039b48609578544ea199ae62" /></object><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://i880.photobucket.com/albums/ac10/xridim/banner-loader.gif" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://i880.photobucket.com/albums/ac10/xridim/banner-loader.gif" /></a></div>Παρακαλούμε αναμείνατε μέχρι να ολοκληρωθεί η φόρτωση... <br />Κλικ στο κουμπί «Expand» για μεγέθυνση. Zoom in/out με κλικ επάνω στην εμφανιζόμενη σελίδα. Ρύθμιση μεγέθους γραμμάτων μέσω της μπάρας που εμφανίζεται στο πάνω μέρος της σελίδας.</div></div></div></div><hr><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4323189213912086128-828979134094610324?l=servouvillage.blogspot.com' alt='' /></div>adminnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4323189213912086128.post-32558737138875874272011-11-14T15:56:00.003+02:002011-11-14T18:33:26.121+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify; text-indent: 27pt;"><div style="text-align: left;"><b>της Μαρίνας Μαραγκού</b><br /><br /><em>Αναδημοσίευση</em><br /><em>Πηγή:</em><strong> </strong><a href="http://texnografia.blogspot.com/" target="_blank"><strong>Texnografia blog</strong></a></div>Είναι δύσκολο να αποφύγει κανείς τις μεγαλοστομίες σε ό,τι αφορά την ελληνική γλώσσα με ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της την ετυμολογική διαφάνεια των λέξεων. Μια γλώσσα η οποία σμιλεύτηκε επί 25 και πλέον αιώνες στην έκφραση λεπτών εννοιών της φιλοσοφίας και της επιστήμης, αδρών εννοιών του πολιτικού λόγου και των πολιτειακών θεσμών, σύνθετων εννοιών του ευαγγελικού λόγου και της πατερικής θεολογίας καθώς και βαθέων στοχαστικών εννοιών του αρχαίου δράματος, της πεζογραφίας και της ποίησης. </div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify; text-indent: 27pt;">Η ελληνική γλώσσα, αφού αποσπασθεί από τις λοιπές ινδοευρωπαϊκές γλώσσες και βρει στη γλώσσα των Προελλήνων μικρής σημασίας γλωσσικό υπόστρωμα, θα συστήσει τα βασικά στοιχεία της δομικής της ταυτότητας και θα καταφέρει να μετατραπεί συν τω χρόνω σε μια σημαντική πολιτισμική ευρωπαϊκή γλώσσα. <br /><a name='more'></a></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify; text-indent: 27pt;">Απαριθμεί 4.000 χρόνια προφορικής παράδοσης και 3.500 γραπτής και εξακολουθεί να υπάρχει όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά έχει και μια δεύτερη ζωή: το αλφάβητό της, το λεξιλόγιό της, το συντακτικό της, τα λογοτεχνικά της είδη που είναι παρόντα σε όλες τις γλώσσες.</div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify; text-indent: 27pt;">&nbsp;Ως ζων οργανισμός μια γλώσσα που διάγει βίο 40 αιώνων είναι φυσικό στο πέρασμα τόσο μακρού χρόνου να υπόκειται σε μια ευρεία διαφοροποίηση που επιβάλλουν ποικίλοι χρονικοί, ατομικοί, κοινωνικοί, πολιτιστικοί και κυρίως γεωγραφικοί παράγοντες, όχι όμως τόση και τέτοια που να αλλοιώσει τη δομική της φυσιογνωμία.</div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify; text-indent: 27pt;"><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;">Σε αυτό άρθρο θα παρακολουθήσουμε τους σημαντικότερους σταθμούς της μακραίωνης πορείας της ελληνικής γλώσσας και ταυτοχρόνως θα έρθουμε στη θέση τριών οπαδών της και πώς έβλεπαν από τη δική τους πλευρά τις άλλες διαλέκτους της γλώσσας μας. </div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"><u><span style="font-size: 8pt; line-height: 150%;"><span style="text-decoration: none;"></span></span></u></div><div align="center" class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: center; text-indent: 27pt;"><b style="mso-bidi-font-weight: normal;">ΠΕΡΙΟΔΟΙ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ</b></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify; text-indent: 27pt;"></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"><b style="mso-bidi-font-weight: normal;">Η μυκηναϊκή γλώσσα (15^ος-13^ος αι. π.Χ.)</b></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify; text-indent: 27pt;">Ο προηγμένος μυκηναϊκός πολιτισμός γεννήθηκε και αναπτύχθηκε μέσα σε μεσοελλαδικό πλαίσιο με ισχυρές επιδράσεις της μινωικής Κρήτης η οποία είχε χρησιμοποιήσει δύο συστήματα γραφής, την «ιερογλυφική» (εικονογραφική) και τη Γραμμική Α (μη αποκρυπτογραφημένη). Μετά την αποκρυπτογράφηση της Γραμ-μικής Γραφής Β από τους Βέντρις και Τσάντγουικ το 1952 ο μυκηναϊκός κόσμος αποδεικνύεται ελληνικός και η μυκηναϊκή γλώσσα, βασισμένη στην ανεκτίμητη μαρτυρία των πινακίδων της, απεικονίζει την αρχαιότερη μορφή της ελληνικής γλώσσας και επέχει μια ιδιαίτερη θέση στον ιστορικό χάρτη της. Ήταν γραμμένη σε συλλαβικό σύστημα, τροποποιημένη και εξελιγμένη της Γραμμικής Α, αποδίδοντας ατελώς τη φωνολογική δομή της ελληνικής. Σκοπός της η διευκόλυνση του λογιστηρίου του μυκηναϊκού ανακτόρου. Ήταν δηλαδή μια επίσημη γλώσσα, καθαρά περιορισμένη σε διοικητική χρήση, πιθανώς μη ομιλούμενη, που δεν αντανακλούσε τις γλωσσολογικές διαφοροποιήσεις της πραγματικής γλώσσας.⁵ </div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify; text-indent: 27pt;"><b style="mso-bidi-font-weight: normal;"><u><span style="text-decoration: none;"></span></u></b></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"><b style="mso-bidi-font-weight: normal;">Η αρχαία ελληνική (8^ος-3^ος αι. π.Χ.) </b></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify; text-indent: 27pt;">Κατά τη διάρκεια του πρώτου μισού του 8^ου αιώνα π.Χ. οι Έλληνες, διατηρώντας εμπορικές σχέσεις με τους Φοίνικες, παραλαμβάνουν το βορειοσημιτικό συμφωνογραφικό αλφάβητο, το μεταπλάθουν αποφασιστικά επινοώντας τη δήλωση των φωνηέντων και δημιουργούν την πρώτη απλή και συνάμα μεγαλοφυή στη σύλληψη αλφαβητική γραφή. Από πολύ ενωρίς εμφανίζεται μεγάλος αριθμός αλφαβήτων (Θήρας, Κρήτης, Μήλου), με πληρέστερο (24 γράμματα) αυτό της Μιλήτου που εισήχθη επίσημα το 403 π.Χ. στην Αθήνα επί άρχοντος Ευκλείδου και χρησιμοποιούμε ακόμη και σήμερα.⁶ </div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify; text-indent: 27pt;"></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"><b style="mso-bidi-font-weight: normal;">Οι διάλεκτοι</b></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;">Ο χωρισμός των Ελλήνων σε πάμπολλες πόλεις κράτη (τέλος του 8^ουαι π.Χ..) που είχε ως συνέπεια την έλλειψη πολιτικής ενότητας και ταυτοχρόνως η διάπλαση της χώρας που εμπόδιζε την ευρύτερη επικοινωνία ευνόησαν τη διαλεκτική διάσπαση. Η αρχαία ελληνική γλώσσα παρουσίαζε διαφορές κατά τόπους στην προφορά κάποιων φθόγγων, στη γραμματικοσυντακτική δομή ή στη σημασία των λέξεων.⁷Η κοινή συνείδηση όμως για την ενότητα των Ελλήνων ως προς τον πολιτισμό, την καταγωγή και τη γλώσσα, παρά τους ανταγωνισμούς μεταξύ των πόλεων, τους ένωσε αρκετά σύντομα στα ιερά και στους Ολυμπιακούς Αγώνες ούτως ώστε να αποτραπεί η ενδεχόμενη γλωσσική διάσπαση.</div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify; text-indent: 27pt;">Πηγές της αρχαίας διαλεκτολογίας είναι κατεξοχήν οι επιγραφικές μαρτυρίες, πλησιέστερες προς τη γλωσσική πραγματικότητα της εκάστοτε περιόδου, το τοπικό δηλαδή ιδίωμα, χωρίς ωστόσο να είναι επαρκώς γνωστός ο προφορικός λόγος, η λεγόμενη λαϊκή γλώσσα.⁸ Οι αρχαίες ελληνικές διάλεκτοι χωρίζονται: Στην <i style="mso-bidi-font-style: normal;">ανατολική ομάδα</i> με χαρακτηριστικό κορμό την ιωνική-αττική και λόγω της πλούσιας γνώσης μας όσον αφορά αυτήν είναι και το μέτρο σύγκρισης των υπολοίπων. Στην <i style="mso-bidi-font-style: normal;">κεντρική ομάδα</i> με βασικές διαλέκτους την αρκαδοκυπριακή και την αιολική η οποία έγινε συνώνυμη της «επιγραμματικής» και της «ευέλικτης» έκφρασης των συναισθημάτων. Τέλος, στη <i style="mso-bidi-font-style: normal;">δυτική</i> με βασική διάλεκτο τη δωρική, συνώνυμη του ομαδικού, ηρωικού και εξυμνητικού ύφους ενός χορικού άσματος.⁹ </div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify; text-indent: 27pt;">Παρακάτω θα γίνει μια πιο εκτεταμένη αναφορά σε ορισμένες καθοριστικές διαλέκτους της αρχαίας ελληνικής γλώσσας.</div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify; text-indent: 27pt;"></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"><b style="mso-bidi-font-weight: normal;">Λογοτεχνικές διάλεκτοι</b></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify; text-indent: 27pt;">Αποτελεί ασυνήθιστο φαινόμενο στην ιστορία της λογοτεχνίας το γεγονός ότι με την πάροδο του χρόνου το κάθε λογοτεχνικό είδος που αναπτυσσόταν στον αρχαίο κόσμο συνδέθηκε με τη διάλεκτο στην οποία είχε αρχικά διαμορφωθεί και που συχνά δεν ήταν η μητρική γλώσσα του λογοτέχνη. Η επίδραση της επικής, ομηρικής διαλέκτου υπήρξε μεγάλη παρά τον προφανή τεχνητό χαρακτήρα της και θεωρείται ιδιαίτερα πολύτιμη για τη μελέτη της αρχαίας γλώσσας.¹⁰ </div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify; text-indent: 27pt;">Τοιουτοτρόπως η ιωνική ανάμεικτη με αιολικά στοιχεία από το β’ μισό του 8^ου αιώνα π.Χ. χρησιμοποιήθηκε στην επική και σε διάφορα είδη λυρικής ποίησης<u><span style="font-size: 8pt; line-height: 150%;"></span></u></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;">όπως η ελεγεία και η ιαμβοτροχαϊκή ποίηση, και τον 6^ο αι. π.Χ. στην ιστοριογραφία. Η δωρική τον 7^ο&nbsp;π.Χ. στη χορική ποίηση και η λεσβιακή στη μονωδική ποίηση. Στην Αττική τον 5^ο αιώνα π.Χ. θα αναπτυχθεί το δράμα και οι ποιητές θα χρησιμοποιήσουν ιωνικά στοιχεία στο διαλογικό μέρος και δωρικά στο χορικό, διατηρώντας την παράδοση. Επιπροσθέτως «η κωμωδία, με τα σωζόμενα έργα του Αριστοφάνη, πλησιάζει την κοινή λαϊκή γλώσσα»,¹¹ ενώ αργότερα εξελίσσεται η ρητορεία και η φιλοσοφία.¹² </div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify; text-indent: 27pt;">Επισημαίνεται ότι η λογοτεχνική γλώσσα είναι μια γλώσσα με τεχνητό χαρακτήρα, με ιδιαίτερο λεξιλόγιο και ασυνήθιστες στην καθημερινή γλώσσα λέξεις, κάτι που ιδιαιτέρως ο Αριστοφάνης σατίριζε.¹³ </div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify; text-indent: 27pt;"></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"><b style="mso-bidi-font-weight: normal;">Ομηρική διάλεκτος</b></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify; text-indent: 27pt;">Η οριστική της μορφή κατέληξε διαμέσου της γραφής από τον Όμηρο τον 8^ο αιώνα π.Χ. Είχε έλθει η ώρα της μεγάλης ακμής της επικής ποιητικής δημιουργίας και της διαμόρφωσης μιας τεχνητής γλώσσας, που αφού ανανεωνόταν στο στόμα των αοιδών κατάφερε από έναν ανυπέρβλητο ποιητή να εκφράσει με ανεπανάληπτο τρόπο το μεγαλείο του ηρωικού κόσμου. Εν τινι μέτρω συμπίπτει με την προκάτοχό της τη μυκηναϊκή¹⁴και τη βάση του λεξιλογίου της αποτελεί η ιωνική διάλεκτος, συμπεριλαμβάνει όμως και αιολικές μορφές, λίγες λέξεις της αρκαδοκυπριακής, μερικούς δωρισμούς, καθώς και αττικούς τύπους που παρεισέφρησαν στο ομηρικό κείμενο τον 6^ο αι. π.Χ. στην Αττική.¹⁵</div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify; text-indent: 27pt;">Ο Όμηρος αποτελεί καίρια τομή για την εξέλιξη του ελληνικού έπους και ο βασικά ιωνικός χαρακτήρας της ομηρικής γλώσσας άνοιξε τον δρόμο για την αύξηση του κύρους και της κατανόησής της σε όλη την Ελλάδα και στη μεταγενέστερη διάδοση της αττικής διαλέκτου.</div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"><b style="mso-bidi-font-weight: normal;">Αττική διάλεκτος</b></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify; text-indent: 27pt;">Μέσα στο «μωσαϊκό» των αρχαίων διαλέκτων από τον 5^ο αιώνα π.Χ. θα ξεχωρίσει η αττική διάλεκτος της Αθήνας και θα γνωρίσει αίγλη και αναγνωρισμένη αξία.¹⁶Η Αθήνα, η σημαντικότερη πόλη-κράτος της αρχαιότητας, με την εδραίωση της δημοκρατίας, την απελευθέρωση από τη σπαρτιατική επίδραση, κυρίως μετά τους Περσικούς Πολέμους, και τη σύναψη της Αθηναϊκής Συμμαχίας θα κυριαρχήσει εμπορικά, οικονομικά και πνευματικά.¹⁷</div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify; text-indent: 27pt;">Στην πόλη αυτή αναπτύσσεται προφορικός λόγος της λογοτεχνίας με διαλογικό χαρακτήρα, και με τη συμβολή των σοφιστών και των ρητόρων αφήνει τα ίχνη του στη μεταγενέστερη γραπτή λογοτεχνία: στη ρητορική, στην ιστοριογραφία, στους σωκρατικούς λόγους και φυσικά στο θέατρο, όπως προαναφέραμε.¹⁸ </div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify; text-indent: 27pt;">Ως εκ τούτου η ιωνική-αττική δημιούργησε έναν πεζό λόγο και μια γλώσσα ανοικτή και ευέλικτη, κατάλληλη να διευρύνεται ή να μετατρέπεται προς όφελος ολοκλήρου του πνευματικού και του επιστημονικού σύμπαντος. Και αυτό να επιτυγχάνεται χωρίς ακαμψία, με πολλές ευρείες αποχρώσεις και δυνατότητες, καθιστώντας τον κοινό άνθρωπο ικανό να ακολουθεί τις τροπές της σκέψης.¹⁹ </div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify; text-indent: 27pt;"></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"><b style="mso-bidi-font-weight: normal;">Κοινή γλώσσα (3^ος αι. π.Χ - 4^ος αι. μ.Χ)</b></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify; text-indent: 27pt;">Η αττική διάλεκτος καθιερώνεται ως επίσημη γλώσσα του μακεδονικού κράτους που θα γίνει τώρα κυρίαρχο και μεταφέρεται στα πέρατα του τότε γνωστού κόσμου. Θα γεννηθεί λοιπόν έτσι για πρώτη φορά μια κοινή ελληνική γλώσσα, και περιβεβλημένη με το κύρος, την αίγλη και το γόητρο του Μεγάλου Αλεξάνδρου θα εξαπλωθεί σε έναν πολύ ευρύ γεωγραφικό χώρο και σε αλλόγλωσσους πληθυσμούς.²⁰ Η Κοινή είναι βασικά η αττική διάλεκτος με μερικά ιωνικά στοιχεία. Κύριες πηγές της εκτός από τις επιγραφές είναι επιστολές ή έγγραφα σε παπύρους και θα χρησιμοποιηθεί, εκτός από τη διοίκηση, στη διπλωματία, στις εμπορικές και οικονομικές συναλλαγές, στην καθημερινή επικοινωνία, στη λογοτεχνία και στην επιστήμη.²¹ </div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify; text-indent: 27pt;">Ένα άλλο ξεχωριστής σημασίας στοιχείο της γλωσσικής εξέλιξης αυτής της περιόδου είναι ότι δεν θα παραμείνει μόνο στον προφορικό λόγο αλλά θα χρησιμοποιηθεί και στον γραπτό. Αυτό το φαινόμενο θα ενισχυθεί και από τη νέα<span style="font-size: 9pt; line-height: 150%;"></span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;">θρησκεία του Ανατολικού Ρωμαϊκού κράτους, τον Χριστιανισμό, ο οποίος θα υιοθετήσει την ελληνιστική Κοινή ως γλώσσα μετάδοσης της διδασκαλίας του, προφορικής και γραπτής. Η μετάφραση των βιβλίων της Παλαιάς Διαθήκης και η Καινή Διαθήκη που γράφηκε στα ελληνικά αποδίδουν την προφορική απλή γλώσσα της εποχής. Αλλαγές που θα επέλθουν από την Κοινή είναι στη φωνολογία, στη μορφολογία, στο συντακτικό, στο λεξιλόγιο και στις σημασίες των λέξεων, παράλληλα με τον εμπλουτισμό από καινούργιες λέξεις είτε με την αφομοίωση δάνειων λέξεων (με έκδηλη την υπεροχή των λατινικών και δευτερευόντως των εβραϊκών) και τη δημιουργία νεολογισμών είτε με την προσθήκη νέων σημασιών σε αρχαίες λέξεις.^22+22α </div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify; text-indent: 27pt;"></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;">&nbsp;<b style="mso-bidi-font-weight: normal;">Αττικισμός</b></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify; text-indent: 27pt;">Στην αρχή των χριστιανικών χρόνων, την εποχή του Αυγούστου και του Τιβέριου, παρουσιάζεται αλλαγή στις λογοτεχνικές προτιμήσεις και μια στροφή προς μια αρχαϊκή κατεύθυνση. Πρόκειται για το κίνημα του Αττικισμού, μια προσπάθεια μίμησης των αρχαίων από τους Έλληνες, που επιδιώκουν την αναβάθμιση του πολιτιστικού επιπέδου τους σε σύγκριση με εκείνη των Ρωμαίων και την απόκτηση δικής τους ταυτότητας, έχοντας συνείδηση της πολιτικής τους ανωτερότητας και της αξίας τους ως έθνος. Το νέο ύφος κυριάρχησε στον λόγιο πεζό λόγο και βρήκε στην πράξη εκφραστές. Όταν ο Χριστιανισμός συμφιλιώθηκε με την Αυτοκρατορία, τον 4^ο αιώνα, οι μεγάλοι εκπρόσωποί του, Συνέσιος, Βασίλειος, Γρηγόριος και Ιωάννης Χρυσόστομος υιοθετούν τον αττικισμό. Με το κλείσιμο της Ακαδημίας των Αθηνών η ζυγαριά έγειρε υπέρ των Χριστιανών οι οποίοι ανέλαβαν την ευθύνη να συνεχίσουν τον ελληνικό πεζό λόγο αττικού επιπέδου και να διαδώσουν την παλαιά ελληνική γλώσσα.²³</div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify; text-indent: 27pt;"></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"><b style="mso-bidi-font-weight: normal;">Η Βυζαντινή γλώσσα (5^ος-11^ος αι.)</b><span style="font-size: 9pt; line-height: 150%;"></span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify; text-indent: 27pt;">Η βυζαντινή περίοδος της ελληνικής γλώσσας απηχεί πολιτιστικά τη ζωή και τη δράση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και με ό,τι αυτό συνεπάγεται, δηλαδή την</div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;">ισχύ, την οικουμενικότητα, την υλική και την πνευματική ανάπτυξη και την περιπετειώδη πορεία της. Η ιστορία τώρα της ελληνικής γλώσσας, όπως παρατηρεί ο Μ. Τριανταφυλλίδης, γίνεται διπλή: υπάρχει η μεσαιωνική γραπτή κοινή με το αρχαϊστικό της ύφος και η προφορική κοινή, όπως διαμορφώνεται στα μεγάλα αστικά κέντρα του μεσαιωνικού Ελληνισμού και κυρίως στην Πόλη.²⁴ </div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify; text-indent: 27pt;">Η γλωσσική διαφοροποίηση συνιστά μορφή αντίθεσης ανάμεσα στη γλώσσα την προφορική, της υμνογραφίας, των συναξαρίων και της χριστιανικής λατρείας που έχει ως πρότυπο την κοινή γλώσσα του Ευαγγελίου και αφετέρου της υπόλοιπης γραπτής γλώσσας που ακολουθεί αττικιστικά πρότυπα.²⁵ </div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify; text-indent: 27pt;">Οι σπουδαιότερες εξελίξεις της μεσαιωνικής γλώσσας αφορούν το φωνητικό και το φωνολογικό επίπεδο, αν και συντελούνται ταυτόχρονα εντυπωσιακές μεταβολές και στο μορφολογικό, συνεχίζοντας την τάση της αλεξανδρινής Κοινής, και επιπλέον ολοκληρώνονται απλουστευτικές διαδικασίες και συντακτικές εξελίξεις. Εν τω μεταξύ το λεξιλόγιο είναι ο χώρος όπου κατεξοχήν αποτυπώνονται όλες οι εξωγλωσσικές περιπέτειες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Η αναπόφευκτη συνάντησή της με πολλούς λαούς και γλώσσες αφήνει την οριστική σφραγίδα της μέσα από γλωσσικά δάνεια, δημιουργώντας προϋποθέσεις νέων παραγωγικών γλωσσικών σχηματισμών. Η ελληνική γλώσσα λειτουργεί εκ παραλλήλου ως βασική πηγή δανεισμού για πολλές γλώσσες. Σε μια αμφίδρομη σχέση επηρεάζεται από τη λατινική αλλά και από δυτικές λατινογενείς γλώσσες.²⁶ Το ελληνικό λεξιλόγιο θα βρει έδαφος μέσω της επαφής του Βυζαντίου με τους Γότθους, Σλάβους και Άραβες και σ’ αυτές τις γλώσσες.²⁷ </div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify; text-indent: 27pt;"></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"><b style="mso-bidi-font-weight: normal;">Η Πρώιμη Νεοελληνική γλώσσα </b></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify; text-indent: 27pt;">Από τον 12^ο έως τον 15^ο αιώνα οι Βυζαντινοί λόγιοι γράφουν σε αρχαΐζουσα γλώσσα με μια προϊούσα στρυφνότητα, ενώ στην πλευρά της απλούστερης γλώσσας και σε μια προσπάθεια να συγκερασθεί η λόγια/γραπτή με την προφορική δημωδέστερη προστίθενται τα Ακριτικά τραγούδια, τα ποιήματα του Πτωχο-προδρόμου κ.ά. Στον 13^ο και στον 14^ο αιώνα έχουμε τα ιπποτικά μυθιστορήματα, το <i style="mso-bidi-font-style: normal;">Χρονικόν του Μορέω</i>ς κ.ά. Η λογοτεχνική καταξίωση της ομιλουμένης δυναμώνει, <u><span style="font-size: 8pt; line-height: 150%;"></span></u></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;">και με προεξάρχουσα την Κρήτη (Κύπρος, Ρόδος), και κορυφαία εκδήλωση έργα όπως <i style="mso-bidi-font-style: normal;">τα Ερωτόκριτος, Ερωφίλη</i>, επιχειρείται η αξιοποίηση της τοπικής διαλέκτου ως γραπτής γλώσσας. Ταυτοχρόνως τα κύρια χαρακτηριστικά της νεοελληνικής γλώσσας έχουν διαμορφωθεί πλήρως, ενώ παράλληλα θα ξεχωρίσουν οι νεοελληνικές διάλεκτοι (ποντιακά, τσακωνικά, κατωιταλικά) και τα τοπικά ιδιώματα (νότια, βόρεια, ημιβόρεια – κατά τον Γ. Χατζιδάκι).²⁸ </div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify; text-indent: 27pt;">Παράγοντες που ενίσχυσαν τις διαλεκτικές διαφορές της Νεοελληνικής και τις συντήρησαν είναι η επί μακρό χρονικό διάστημα ξενική κατοχή διαφόρων ελληνικών περιοχών, η εγκατάσταση αλλόγλωσσων πληθυσμών, οι εσωτερικές μεταναστεύσεις, έπειτα η αγραμματοσύνη που επικράτησε κατά τους αιώνες της Τουρκοκρατίας, η επίδραση της αρχαϊστικής εκκλησιαστικής γλώσσας στον απλό χωρικό και η διτυπία του γραπτού νεοελληνικού λόγου.²⁹ </div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify; text-indent: 27pt;">Στην Ανατολή, κατά την οθωμανική περίοδο, η ελληνική γλώσσα διατήρησε το κύρος της μέσω μιας μικρής ελίτ και μιας μικρής ελληνικής αριστοκρατίας, των Φαναριωτών. Στη Δύση όμως μόνο μετά το τέλος του αιώνα, μετά τον Διαφωτισμό και τη Γαλλική Επανάσταση, αυξάνεται σταδιακά η επιθυμία των Ευρωπαίων να συνδράμουν τους Έλληνες, ταυτίζοντάς τους με τους αρχαίους.</div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify; text-indent: 27pt;">Οι λόγιοι και οι διδάσκαλοι του Γένους, επηρεασμένοι από τον ευρωπαϊκό Διαφωτισμό και επιδιώκοντας την πνευματική αφύπνιση του λαού, την καταπολέμηση της αμάθειας και του σκοταδισμού, χωρίζονται σε δύο αντιμαχόμενα στρατόπεδα υποστηρίζοντας σθεναρά άλλοι τη δημοτική και άλλοι την αρχαία ως κατάλληλη γλώσσα.³⁰</div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify; text-indent: 27pt;"></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"><b style="mso-bidi-font-weight: normal;">Η Σύγχρονη Νεοελληνική γλώσσα</b></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify; text-indent: 27pt;">Μετά την Ελληνική Επανάσταση η χώρα θα αποκτήσει την ανεξαρτησία της (1830) αλλά θα παραμείνει ανοικτό, μεταξύ άλλων, το γλωσσικό ζήτημα. Από τη μία πλευρά ήταν ο λαός που μιλούσε τη δημοτική, διασπασμένη σε διαλέκτους, και από την άλλη μια μειονότητα που όταν έγραφε χρησιμοποιούσε αρχαΐζουσα γλώσσα, μια συνέχεια της παλαιάς και βυζαντινής Κοινής. Το δυτικό πρότυπο και η κοινή</div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;">λογική επέβαλαν πλέον μία εθνική γλώσσα η οποία να ικανοποιεί τις ανάγκες του ευρωπαϊκού πολιτισμού.³¹ </div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify; text-indent: 27pt;">Η&nbsp; λύση στο θέμα της γλώσσας, η οποία θα αναχθεί σε ένα μείζον ιδεολογικό, παιδευτικό και βεβαίως εθνικό θέμα της αναγεννώμενης Ελλάδας, θα συνδεθεί με τον Αδαμάντιο Κοραή. Ο Κοραής, θεωρώντας τη δημοτική ως συνέχεια της αρχαίας ελληνικής και ακολουθώντας την αριστοτελική μεσότητα, θα την «καλλωπίσει» και, αφού την καθαρίσει σε επίπεδο μορφολογικό και από την επιρροή της γλώσσας των κατακτητών, θα τη μετατρέψει σε γλώσσα του πολιτισμού, της διοίκησης και της εκπαίδευσης.³² Από την πρόταση του Κοραή θα προκύψει η καθαρεύουσα η οποία θα κυριαρχήσει ως επίσημη μορφή γλώσσας ως το 1976.</div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify; text-indent: 27pt;">Στην αντίπερα όχθη η ίδια η πραγματικότητα θα αλλάξει την υπάρχουσα κατάσταση. Με τη μεταφορά της πρωτεύουσας στην Αθήνα επί Όθωνος και την εισροή πληθυσμού από την Πελοπόννησο θα αρχίσει να διαμορφώνεται μια ομιλουμένη, πάνω στη βάση της «νότιας ελληνικής» με κάποιους αρχαϊσμούς, η οποία θα γίνει και γραπτή ως κοινή νεοελληνική γλώσσα. Η ελληνική κυβέρνηση ωστόσο θα ενισχύσει και θα προωθήσει την καθαρεύουσα του Κοραή, μια γλώσσα τεχνητή που δεν απέδιδε φυσική γλώσσα, και ο λαός θα υποχρεωθεί να τη δεχθεί μολονότι ήταν διαφορετική από τη δική του, ενώ η δημοτική θα ονομασθεί υποτιμητικά «μαλλιαρή».³³ </div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify; text-indent: 27pt;">Στο τέλος του 19^ου αιώνα και στις αρχές του 20ού θα επικρατήσει ένας διπολισμός καθαρεύουσας-δημοτικής, των δύο δυναμικά διαφοροποιημένων αυτών μορφών της γλώσσας και θρεμμένων από διαφορετικές ανάγκες, που θα προκαλέσει εμφύλιο πόλεμο και το γλωσσικό ζήτημα πολιτικοποιείται.³⁴ </div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify; text-indent: 27pt;">Δεν μπορεί να παραγνωρίσει κανείς στο πλαίσιο αυτό την προσφορά των αγώνων του Ψυχάρη, τη σύνεση και την επιστημονική δραστηριότητα του Τριανταφυλλίδη στην προσπάθειά του να παράγει έργα γλωσσικής υποδομής – αγώνων και προσπαθειών που βοήθησαν αποφασιστικά στην αναγνώριση της δημοτικής ως επίσημης γλώσσας.³⁵ </div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify; text-indent: 27pt;">Το θέμα θα επιλυθεί οριστικά μετά τη Μεταπολίτευση και το 1976 η δημοτική καθιερώνεται στην εκπαίδευση και στη διοίκηση – έστω βεβιασμένα και απροετοίμαστα. Θα γεννηθεί έτσι ένα γλωσσικό πρόβλημα όσον αφορά την ποιότητα στη χρήση της νεοελληνικής, που μπορεί να αντιμετωπισθεί, όπως λέει και ο Πολίτης, εφόσον η δημοτική οργανωθεί σε πανελλήνιο γλωσσικό όργανο με συνέπεια και συνοχή.(1978, σ.15)³⁶. </div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify; text-indent: 27pt;">Η νεοελληνική κατέχει όλη τη δύναμη μιας μακραίωνης προφορικής και γραπτής καλλιέργειας, το μέγιστο προνόμιο για μια σύγχρονη γλώσσα.³⁷&nbsp; </div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify; text-indent: 27pt;"></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"><b style="mso-bidi-font-weight: normal;">Επίλογος</b></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify; text-indent: 27pt;">Συνάγεται το συμπέρασμα ότι η ελληνική γλώσσα αποτελεί μοναδικό παράδειγμα γλώσσας με αδιάσπαστη ιστορική συνέχεια και με τέτοια δομική και λεξιλογική συνοχή που να μας επιτρέπει να μιλάμε για μια ενιαία γλώσσα από την αρχαιότητα έως σήμερα.³⁸ «Σε καμιά άλλη γλώσσα δεν συμβαίνει αυτό που συμβαίνει με τον Έλληνα· να λέει άνεμος, θάλασσα, γη και να επικοινωνεί κάθε στιγμή με τις ίδιες τις ρίζες του» λέει ο Οδ. Ελύτης, και ο έτερος νομπελίστας ποιητής μας Γ. Σεφέρης το επισφραγίζει, δεδομένου ότι όλος ο μακρύς δρόμος που διένυσε η γλώσσα του είναι ριζωμένος βαθιά μέσα του, «στο μεδούλι των κοκάλων του». </div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify; text-indent: 27pt;">Η σύντομη αναδρομή επιβεβαιώνει και την ιδιαίτερη καλλιέργεια της ελληνικής γλώσσας. Της αρχαίας, για την οποία, παρότι δεν γνωρίζουμε τον προφορικό λόγο, θα χρησιμοποιήσουμε ως στάθμη τα κείμενα των ικανών και προικισμένων διανοητών της εποχής· έπειτα της Κοινής που διαδίδεται ως <span lang="EN-US">lingua</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">franca</span>· εν συνεχεία της γλώσσας που ακονίζεται στον χώρο της χριστιανικής θεολογίας και φιλολογίας· και κατόπιν εκείνης που με τον ελληνικό Διαφωτισμό γνωρίζει νέα καλλιέργεια και περνά πλέον στη φάση του γλωσσικού εκσυγχρονισμού.³⁹</div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify; text-indent: 27pt;">&nbsp;Η γλώσσα ενός τόσο μικρού λαού, ενώ υπέστη ριζικές αλλαγές προσαρμοζόμενη στις εκάστοτε επικοινωνιακές ανάγκες, επιτύγχανε πάντα να επιβιώνει κάτω από τις πιο αντίξοες συνθήκες, και όχι μόνο, αλλά και να αποκτά δύο φορές την ενότητά της και επιπλέον να γίνεται πρότυπο για όλες τις γλώσσες.⁴⁰ Ο γλωσσικός διχασμός που την ταλάνισε και είναι μια παλαιά υπόθεση, εφόσον η διάσπαση προφορικής και γραπτής μορφής της ελληνικής γλώσσας ανάγεται ήδη στον 1^ο αι. π.Χ., εξελίσσεται εκ των υστέρων παρά τους φανατισμούς και τις ακρότητες στον πλούτο μιας παράλληλης διπλής γλωσσικής παράδοσης ώσπου να φθάσει στην οριστική της σύγχρονη μορφή.</div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify; text-indent: 27pt;"></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify; text-indent: 27pt;"></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify; text-indent: 27pt;"></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify; text-indent: 27pt;"></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: center; text-indent: 27pt;">&nbsp;<b>Παραπομπές</b></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify; text-indent: 27pt;"></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"><span style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">1.<i style="mso-bidi-font-style: normal;"> </i>βλ.<i style="mso-bidi-font-style: normal;"> </i>Γ. Χαραλαμπάκης. <i style="mso-bidi-font-style: normal;">Η ελληνική γλώ</i>σσα, Ελλάς, τόμ. Α’, σελ. 15, Εκδοτικός Οργανισμός Πάπυρος</span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"><span style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">2. βλ.<i style="mso-bidi-font-style: normal;"> </i>Γ. Μπαμπινιώτης, <i style="mso-bidi-font-style: normal;">Ελληνική γλώσσα: Παρελθόν - Παρόν - Μέλλον</i>, σελ. 8, Εκδόσεις </span><span lang="EN-US" style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">Gutenberg</span><span style="font-size: 9pt; line-height: 150%;"></span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"><span style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">3.<i style="mso-bidi-font-style: normal;"> </i>βλ. </span><span lang="EN-US" style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">F</span><span style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">. </span><span lang="EN-US" style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">R</span><span style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">. </span><span lang="EN-US" style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">Adrados</span><span style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">, <i style="mso-bidi-font-style: normal;">Ιστορία της ελληνικής γλώσσας</i>, σελ. 22, Εκδόσεις Δημ. Ν. Παπαδήμα</span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"><span style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">4. βλ.<i style="mso-bidi-font-style: normal;"> </i>Γ. Χαραλαμπάκης. <i style="mso-bidi-font-style: normal;">Η ελληνική γλώ</i>σσα, Ελλάς, τόμ. Α’, σελ. 17, 18, 22, Εκδοτικός Οργανισμός Πάπυρος</span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"><span style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">5.<i style="mso-bidi-font-style: normal;"> </i>βλ.<i style="mso-bidi-font-style: normal;"> </i></span><span lang="EN-US" style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">F</span><span style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">. </span><span lang="EN-US" style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">R</span><span style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">. </span><span lang="EN-US" style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">Adrados</span><span style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">, <i style="mso-bidi-font-style: normal;">Ιστορία της ελληνικής γλώσσας</i>, σελ. 100, Εκδόσεις Δημ. Ν. Παπαδήμα</span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"><span style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">6. βλ.<i style="mso-bidi-font-style: normal;"> </i>Γ. Μαγουλάς. <i style="mso-bidi-font-style: normal;">Η ελληνική γλώ</i>σσα, Ελλάς, τόμ. Α’, σελ. 70, Εκδοτικός Οργανισμός Πάπυρος</span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"><span style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">7.<i style="mso-bidi-font-style: normal;"> </i>βλ. ΕΑΠ, <i style="mso-bidi-font-style: normal;">Εισαγωγή στον Ελληνικό Πολιτισμό</i>, τόμ. Α’, σελ. 270</span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"><span style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">8. βλ.<i style="mso-bidi-font-style: normal;"> </i>Γ. Μαγουλάς. <i style="mso-bidi-font-style: normal;">Η ελληνική γλώ</i>σσα, Ελλάς, τόμ. Α’, σελ. 71, 71, Εκδοτικός Οργανισμός Πάπυρος</span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"><span style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">9.<i style="mso-bidi-font-style: normal;"> </i>βλ. ΕΑΠ, <i style="mso-bidi-font-style: normal;">Εισαγωγή στον Ελληνικό Πολιτισμό</i>, τόμ. Α’, σελ. 273, 276, 277</span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"><span style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">10. βλ. Γ. Μαγουλάς. <i style="mso-bidi-font-style: normal;">Η ελληνική γλώ</i>σσα, Ελλάς, τόμ. Α’, σελ. 79, Εκδοτικός Οργανισμός Πάπυρος</span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"><span style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">11.<i style="mso-bidi-font-style: normal;"> </i>βλ.<i style="mso-bidi-font-style: normal;"> </i></span><span lang="EN-US" style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">F</span><span style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">. </span><span lang="EN-US" style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">R</span><span style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">. </span><span lang="EN-US" style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">Adrados</span><span style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">, <i style="mso-bidi-font-style: normal;">Ιστορία της ελληνικής γλώσσας</i>, σελ. 260, Εκδόσεις Δημ. Ν. Παπαδήμα</span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"><span style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">12. βλ. ΕΑΠ, <i style="mso-bidi-font-style: normal;">Εισαγωγή στον Ελληνικό Πολιτισμό</i>, τόμ. Α’, σελ. 277, 278</span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"><span style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">13.<i style="mso-bidi-font-style: normal;"> </i>βλ.<i style="mso-bidi-font-style: normal;"> </i>Γ. Κατσιμαλης. <i style="mso-bidi-font-style: normal;">Η ελληνική γλώ</i>σσα, Ελλάς, τόμ. Α’, σελ. 48, Εκδοτικός Οργανισμός Πάπυρος</span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"><span style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">14. βλ.<i style="mso-bidi-font-style: normal;"> </i></span><span lang="EN-US" style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">F</span><span style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">. </span><span lang="EN-US" style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">R</span><span style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">. </span><span lang="EN-US" style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">Adrados</span><span style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">, <i style="mso-bidi-font-style: normal;">Ιστορία της ελληνικής γλώσσας</i>, σελ. 117, 118, Εκδόσεις Δημ. Ν. Παπαδήμα</span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"><span style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">15.<i style="mso-bidi-font-style: normal;"> </i>βλ.<i style="mso-bidi-font-style: normal;"> Η ελληνική γλώ</i>σσα, Ελλάς, τόμ. Α’, σελ. 363, Εκδοτικός Οργανισμός Πάπυρος</span><u><span style="font-size: 8pt; line-height: 150%;"></span></u></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"><span style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">16.<i style="mso-bidi-font-style: normal;"> </i>βλ.<i style="mso-bidi-font-style: normal;"> </i>Α. Φ. Χριστίδης, Ιστορία της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας, σελ. 158, Εκδόσεις ΙΝΣ</span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"><span style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">17. βλ.<i style="mso-bidi-font-style: normal;"> </i></span><span lang="EN-US" style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">F</span><span style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">. </span><span lang="EN-US" style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">R</span><span style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">. </span><span lang="EN-US" style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">Adrados</span><span style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">, <i style="mso-bidi-font-style: normal;">Ιστορία της ελληνικής γλώσσας</i>, σελ. 252, Εκδόσεις Δημ. Ν. Παπαδήμα</span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"><span style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">18.<i style="mso-bidi-font-style: normal;"> </i>όπ. παρ., σελ. 261, 262 </span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"><span style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">19. όπ. παρ., σελ. 296</span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"><span style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">20. βλ.<i style="mso-bidi-font-style: normal;"> </i>Α. Φ. Χριστίδης, Ιστορία της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας, σελ. 175, Εκδόσεις ΙΝΣ</span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"><span style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">21.<i style="mso-bidi-font-style: normal;"> </i>βλ.<i style="mso-bidi-font-style: normal;"> </i>ΕΑΠ, <i style="mso-bidi-font-style: normal;">Εισαγωγή στον Ελληνικό Πολιτισμό</i>, τόμ. Α’, σελ. 282</span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"><span style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">22. βλ.<i style="mso-bidi-font-style: normal;"> </i>ΕΑΠ, <i style="mso-bidi-font-style: normal;">Εισαγωγή στον Ελληνικό Πολιτισμό</i>, τόμ. Α’, σελ. 283</span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"><span style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">22α. βλ.<i style="mso-bidi-font-style: normal;"> </i>Γ. Κατσιμαλης. <i style="mso-bidi-font-style: normal;">Η ελληνική γλώ</i>σσα, Ελλάς, τόμ. Α’, σελ. 53, Εκδοτικός Οργανισμός Πάπυρος</span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"><span style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">23.<i style="mso-bidi-font-style: normal;"> </i>βλ.<i style="mso-bidi-font-style: normal;"> </i></span><span lang="EN-US" style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">F</span><span style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">. </span><span lang="EN-US" style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">R</span><span style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">. </span><span lang="EN-US" style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">Adrados</span><span style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">, <i style="mso-bidi-font-style: normal;">Ιστορία της ελληνικής γλώσσας</i>, σελ. 336, 337, Εκδόσεις Δημ. Ν. Παπαδήμα</span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"><span style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">24.<i style="mso-bidi-font-style: normal;"> </i>βλ.<i style="mso-bidi-font-style: normal;"> </i>Γ. Κατσιμαλης. <i style="mso-bidi-font-style: normal;">Η ελληνική γλώ</i>σσα, Ελλάς, τόμ. Α’, σελ. 52, Εκδοτικός Οργανισμός Πάπυρος</span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"><span style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">25. βλ.<i style="mso-bidi-font-style: normal;"> </i>Γ. Μπαμπινιώτης. <i style="mso-bidi-font-style: normal;">Η ελληνική γλώ</i>σσα, Ελλάς, τόμ. Α’, σελ. 28, Εκδοτικός Οργανισμός Πάπυρος</span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"><span style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">26.<i style="mso-bidi-font-style: normal;"> </i>βλ.<i style="mso-bidi-font-style: normal;"> </i>Γ. Κατσιμαλης. <i style="mso-bidi-font-style: normal;">Η ελληνική γλώ</i>σσα, Ελλάς, τόμ. Α’, σελ. 53, 54, 55, Εκδοτικός Οργανισμός Πάπυρος</span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"><span style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">27. βλ.<i style="mso-bidi-font-style: normal;"> </i></span><span lang="EN-US" style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">F</span><span style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">. </span><span lang="EN-US" style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">R</span><span style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">. </span><span lang="EN-US" style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">Adrados</span><span style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">, <i style="mso-bidi-font-style: normal;">Ιστορία της ελληνικής γλώσσας</i>, σελ. 437, Εκδόσεις Δημ. Ν. Παπαδήμα</span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"><span style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">28.<i style="mso-bidi-font-style: normal;"> </i>βλ.<i style="mso-bidi-font-style: normal;"> </i>Γ. Μπαμπινιώτης. <i style="mso-bidi-font-style: normal;">Η ελληνική γλώ</i>σσα, Ελλάς, τόμ. Α’, σελ. 28, Εκδοτικός Οργανισμός Πάπυρος</span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"><span style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">29. βλ.<i style="mso-bidi-font-style: normal;"> </i>Γ. Μαγουλάς. <i style="mso-bidi-font-style: normal;">Η ελληνική γλώ</i>σσα, Ελλάς, τόμ. Α’, σελ. 80, Εκδοτικός Οργανισμός Πάπυρος</span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify; text-indent: 27pt;"><span style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">30.<i style="mso-bidi-font-style: normal;"> </i>βλ.<i style="mso-bidi-font-style: normal;"> </i>ΕΑΠ, <i style="mso-bidi-font-style: normal;">Εισαγωγή στον Ελληνικό Πολιτισμό</i>, τόμ. Α’, σελ. 300</span> </div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"><span style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">31.<i style="mso-bidi-font-style: normal;"> </i>βλ.<i style="mso-bidi-font-style: normal;"> </i></span><span lang="EN-US" style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">F</span><span style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">. </span><span lang="EN-US" style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">R</span><span style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">. </span><span lang="EN-US" style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">Adrados</span><span style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">, <i style="mso-bidi-font-style: normal;">Ιστορία της ελληνικής γλώσσας</i>, σελ. 484, 485, Εκδόσεις Δημ. Ν. Παπαδήμα</span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"><span style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">32. βλ.<i style="mso-bidi-font-style: normal;"> </i>Γ. Μπαμπινιώτης. <i style="mso-bidi-font-style: normal;">Η ελληνική γλώ</i>σσα, Ελλάς, τόμ. Α’, σελ. 31, Εκδοτικός Οργανισμός Πάπυρος</span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"><span style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">33.<i style="mso-bidi-font-style: normal;"> </i>βλ.<i style="mso-bidi-font-style: normal;"> </i></span><span lang="EN-US" style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">F</span><span style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">. </span><span lang="EN-US" style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">R</span><span style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">. </span><span lang="EN-US" style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">Adrados</span><span style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">, <i style="mso-bidi-font-style: normal;">Ιστορία της ελληνικής γλώσσας</i>, σελ. 486, Εκδόσεις Δημ. Ν. Παπαδήμα</span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"><span style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">34. βλ.<i style="mso-bidi-font-style: normal;"> </i>Γ. Μπαμπινιώτης. <i style="mso-bidi-font-style: normal;">Η ελληνική γλώ</i>σσα, Ελλάς, τόμ. Α’, σελ. 39, Εκδοτικός Οργανισμός Πάπυρος</span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"><span style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">35. βλ.<i style="mso-bidi-font-style: normal;"> </i>Γ. Μπαμπινιώτης, <i style="mso-bidi-font-style: normal;">Ελληνική γλώσσα: Παρελθόν - Παρόν - Μέλλον</i>, σελ. λα, Εκδόσεις </span><span lang="EN-US" style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">Gutenberg</span>&nbsp;<u></u></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"><span style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">36. βλ.<i style="mso-bidi-font-style: normal;"> </i>ΕΑΠ, <i style="mso-bidi-font-style: normal;">Εισαγωγή στον Ελληνικό Πολιτισμό</i>, τόμ. Α’, σελ. 301, 302</span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"><span style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">37.<i style="mso-bidi-font-style: normal;"> </i>βλ.<i style="mso-bidi-font-style: normal;"> </i>Γ. Μπαμπινιώτης, <i style="mso-bidi-font-style: normal;">Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας</i>, σελ. 26</span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"><span style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">38. βλ.<i style="mso-bidi-font-style: normal;"> </i>Χρ. Χαραλαμπάκης. <i style="mso-bidi-font-style: normal;">Η ελληνική γλώ</i>σσα, Ελλάς, τόμ. Α’, σελ. 16, Εκδοτικός Οργανισμός Πάπυρος</span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"><span style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">30. όπ. παρ, σελ. 39</span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"><span style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">40.<i style="mso-bidi-font-style: normal;"> </i>βλ.<i style="mso-bidi-font-style: normal;"> </i></span><span lang="EN-US" style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">F</span><span style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">. </span><span lang="EN-US" style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">R</span><span style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">. </span><span lang="EN-US" style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">Adrados</span><span style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">, <i style="mso-bidi-font-style: normal;">Ιστορία της ελληνικής γλώσσας</i>, σελ. 481, Εκδόσεις Δημ. Ν. Παπαδήμα</span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"></div><div align="center" class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: center; text-indent: 27pt;"></div><div align="center" class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: center; text-indent: 27pt;"></div><div align="center" class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: center; text-indent: 27pt;"></div><div align="center" class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: center; text-indent: 27pt;"></div><div align="center" class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: center; text-indent: 27pt;"><span style="font-size: 9pt; line-height: 150%;"></span><b style="mso-bidi-font-weight: normal;">Βιβλιογραφία</b></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify; text-indent: 27pt;"></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify; text-indent: 27pt;"></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify; text-indent: 27pt;"></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; margin-left: 45pt; mso-list: l0 level1 lfo1; tab-stops: list 45.0pt; text-align: justify; text-indent: -18pt;"><span style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">1.<span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span></span><span style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">Ελλάς, τόμ. Α’, <i style="mso-bidi-font-style: normal;">Η ελληνική γλώ</i>σσα, Εκδοτικός Οργανισμός Πάπυρος</span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; margin-left: 45pt; mso-list: l0 level1 lfo1; tab-stops: list 45.0pt; text-align: justify; text-indent: -18pt;"><span style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">2.<span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span></span><span style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">Γ. Μπαμπινιώτης, <i style="mso-bidi-font-style: normal;">Ελληνική γλώσσα: Παρελθόν - Παρόν - Μέλλον</i>, Εκδόσεις </span><span lang="EN-US" style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">Gutenberg</span><span style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">, Αθήνα 2000</span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; margin-left: 45pt; mso-list: l0 level1 lfo1; tab-stops: list 45.0pt; text-align: justify; text-indent: -18pt;"><span style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">3.<span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span></span><span lang="EN-US" style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">Francisco</span><span lang="EN-US" style="font-size: 9pt; line-height: 150%;"> </span><span lang="EN-US" style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">R</span><span style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">. </span><span lang="EN-US" style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">Adrados</span><span style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">, <i style="mso-bidi-font-style: normal;">Ιστορία της ελληνικής γλώσσας</i>, Εκδόσεις Δημ. Ν. Παπαδήμα, Αθήνα 2003 </span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; margin-left: 45pt; mso-list: l0 level1 lfo1; tab-stops: list 45.0pt; text-align: justify; text-indent: -18pt;"><span style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">4.<span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span></span><span style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">Α. Φ. Χριστίδης, <i style="mso-bidi-font-style: normal;">Ιστορία της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας</i>, Εκδόσεις Ινστιτούτο Νεοελληνικών Σπουδών, 2005</span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; margin-left: 45pt; mso-list: l0 level1 lfo1; tab-stops: list 45.0pt; text-align: justify; text-indent: -18pt;"><span style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">5.<span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span></span><span style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">ΕΑΠ, <i style="mso-bidi-font-style: normal;">Εισαγωγή στον Ελληνικό Πολιτισμό, </i>Πάτρα 1999</span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; margin-left: 45pt; mso-list: l0 level1 lfo1; tab-stops: list 45.0pt; text-align: justify; text-indent: -18pt;"><span style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">6.<span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span></span><span style="font-size: 9pt; line-height: 150%;">Γ. Μπαμπινιώτης, <i style="mso-bidi-font-style: normal;">Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας</i>, Κέντρο Λεξικολογίας, Αθήνα 1998</span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify; text-indent: 27pt;"></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"></div><div style="text-align: right;"><b></b></div></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 150%; margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4323189213912086128-3255873713887587427?l=servouvillage.blogspot.com' alt='' /></div>adminnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4323189213912086128.post-66553657256143604832011-11-12T14:24:00.004+02:002011-11-12T14:40:58.027+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div>Ξεφυλλίστε το βιβλίο που ήταν το Αναγνωστικό της Β' τάξης του Δημοτικού το έτος 1948.<br>Μια ειδική αφιέρωση του ιστολογίου μας στα μεγάλα παιδιά - εκείνα που έχουν τις κατάλληλες προδιαγραφές της ηλικίας - για να θυμηθούν το Αναγνωστικό που είχαν σαν μαθητές στο Δημοτικό Σχολείο.<br> Αλλά και για τους μικρότερους θα μπορούσε να έχει ενδιαφέρον. <br>Είναι το βιβλίο με το οποίο μάθαιναν τα γράμματα οι γονείς ή οι παππούδες τους. <br><br><a href="#" onclick="return hs.htmlExpand(this, { width: '725', creditsPosition: 'bottom left', headingText: 'Γιά μετακίνηση σε άλλο σημείο: Από αυτή τη θέση. -- Αγκυρώστε και σύρατε.', wrapperClassName: 'titlebar' } )"><img border="0" height="320" src="http://3.bp.blogspot.com/-wpCVY3hur6M/Tr5KPFFdouI/AAAAAAAACaw/wnToPr3L2eA/s320/anagn_250_play.jpg" width="241" /></a> <br /><br /><div class="highslide-maincontent"><div id="__ss_469789" style="width: 718px;"><object classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" style="width:550px;height:361px" id="375c6984-efe4-faed-28f8-bb4062b2b3ba" ><param name="movie" value="http://static.issuu.com/webembed/viewers/style1/v2/IssuuReader.swf?mode=mini&amp;autoFlip=true&amp;backgroundColor=%23222222&amp;documentId=110409204735-b8d5c1b95b2b4af4b606cfed4bea7893" /><param name="allowfullscreen" value="true"/><param name="menu" value="false"/><param name="wmode" value="transparent"/><embed src="http://static.issuu.com/webembed/viewers/style1/v2/IssuuReader.swf" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" menu="false" wmode="transparent" style="width:550px;height:361px" flashvars="mode=mini&amp;autoFlip=true&amp;backgroundColor=%23222222&amp;documentId=110409204735-b8d5c1b95b2b4af4b606cfed4bea7893" /></object><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://i880.photobucket.com/albums/ac10/xridim/banner-loader.gif" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://i880.photobucket.com/albums/ac10/xridim/banner-loader.gif" /></a></div>Παρακαλούμε αναμείνατε μέχρι να ολοκληρωθεί η φόρτωση... <br />Κλικ στο κουμπί «Expand» για μεγέθυνση. Zoom in/out με κλικ επάνω στην εμφανιζόμενη σελίδα. Ρύθμιση μεγέθους γραμμάτων μέσω της μπάρας που εμφανίζεται στο πάνω μέρος της σελίδας.</div></div></div></div><hr><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4323189213912086128-6655365725614360483?l=servouvillage.blogspot.com' alt='' /></div>adminnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4323189213912086128.post-28050804913489411452011-11-09T22:24:00.010+02:002011-11-10T08:08:57.682+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div><a href="#" onclick="return hs.htmlExpand(this, { width: '725', creditsPosition: 'bottom left', headingText: 'Γιά μετακίνηση σε άλλο σημείο: Από αυτή τη θέση. -- Αγκυρώστε και σύρατε.', wrapperClassName: 'titlebar' } )"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/-TEi2uGffUAg/TrrvTvq5pEI/AAAAAAAACao/OfmQPxUixe0/s1600/China_slideshow_play.jpg" width="300"></a><br /><br /><br /><br /><br /><div class="highslide-maincontent"><div id="__ss_469789" style="width: 718px;"><object height="525" width="700"> <param name="flashvars" value="offsite=true&lang=en-us&page_show_url=%2Fphotos%2F39823015%40N02%2Ftags%2Fshaanxiprovince%2Fshow%2Fwith%2F3912699165%2F%3Fpage%3D2&page_show_back_url=%2Fphotos%2F39823015%40N02%2Ftags%2Fshaanxiprovince%2F%3Fpage%3D2&user_id=39823015@N02&tags=shaanxiprovince&jump_to=3912699165&start_index="></param><param name="movie" value="http://www.flickr.com/apps/slideshow/show.swf?v=109615"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="wmode" value="transparent" /><embed type="application/x-shockwave-flash" src="http://www.flickr.com/apps/slideshow/show.swf?v=109615" allowFullScreen="true" wmode="transparent" flashvars="offsite=true&lang=en-us&page_show_url=%2Fphotos%2F39823015%40N02%2Ftags%2Fshaanxiprovince%2Fshow%2Fwith%2F3912699165%2F%3Fpage%3D2&page_show_back_url=%2Fphotos%2F39823015%40N02%2Ftags%2Fshaanxiprovince%2F%3Fpage%3D2&user_id=39823015@N02&tags=shaanxiprovince&jump_to=3912699165&start_index=" width="700" height="525"></embed></object><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://i880.photobucket.com/albums/ac10/xridim/banner-loader.gif" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://i880.photobucket.com/albums/ac10/xridim/banner-loader.gif" /></a></div>Παρακαλούμε αναμείνατε μέχρι να ολοκληρωθεί η φόρτωση... <br />Για να δείτε το Slide σε μοντέλο πλήρους οθόνης, κλικ στο εικονίδιο με τα 4 βέλη που είναι κάτω δεξιά..<br /></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4323189213912086128-2805080491348941145?l=servouvillage.blogspot.com' alt='' /></div>adminnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4323189213912086128.post-11645127146027617682011-11-08T21:28:00.008+02:002011-11-08T21:51:42.527+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: left;"><b><i>του Θ. Κ. Τρουπή</i></b></div><br /><div style="text-align: justify;">Τον γνώρισα, όταν αποφυλακίστηκε. Έπαιζε καλό σκάκι και ήθελα να με μάθει κι εμένα μερικά από τα τερτίπια του.<br /><br />Κάποια ημέρα τον πέτυχα, τυχαία, στο καφενείο. Δεν έβγαινε ταχτικά στα καφενεία και στις πλατείες. Φοβότανε τους συγγενείς του θύματος του. Κι όταν έβγαινε, καθότανε πάντα με τις πλάτες στον τοίχο και το αυτόματο πιστόλι στο ζωνάρι κρυμμένο.<br /><br />Τον κάλεσα στο σπίτι για σκάκι και για φαγητό. Δεν είχε μάθει καλά τι άνθρωπος είμαι και είχε, στην αρχή, τις επιφυλάξεις του. Σαν έμαθε, από τους δικούς του ανθρώπους, τι άνθρωπος είμαι, δηλαδή πως δεν κινδυνεύει η ζωή του από μένα, ερχότανε και παίζαμε σκάκι στο σπίτι μου κι ένιωθε απόλυτη σιγουριά κοντά μου.<br /><br />Πολλές βραδιές ερχότανε, χωρίς να με προϊδεάσει. Πάντα με τα χέρια γεμάτα. Ή με ψάρια, ή με χέλια ή με αγριοπούλια. Αν και δεν έβλεπε καλά, ήταν καλός κυνηγός.<br /><br />Κάποιο βράδυ, αφού χορτάσαμε σκάκι και τάβλι, πιάσαμε την κουβέντα γύρο από την πολιτική κι από την πολιτική στο... φόνο, που είχε κάνει και που φυλακίστηκε για έξι χρόνια... Κι άρχισε:<br /><a name='more'></a><br />— Αχ!.. αχ... αχ... Ήτανε μαύρη ώρα! Τη μαύρη ώρα κανένας δεν την ξέρει. Δεν είναι δική του, άλλοι του την καθορίζουνε. Έτσι έγινε και πέσαμε στον εμφύλιο και χάσανε μανούλες τα παιδιά τους και τα κλαίνε ακόμα. Έτσι έγινε και με μένα. Έκανα το κακό, μετάνοιωσα αμέσως... αλλά αυτό δεν λέει τίποτα, όταν δεν μπορείς με τη μετάνοια να θεραπεύσεις το κακό. Ας είναι. Είμαστε αδερφικοί φίλοι με το μακαρίτη. Μαζί κάναμε την αντίσταση, μαζί τα σαμποτάζ, μαζί στις εξορίες. Κάποιον καιρό μας αφήσανε. Εγώ είχα ένα εξώγαμο. Είχα κάνει δικαστήριο και το είχα αναγνωρίσει. Στην Πάτρα αυτή δουλειά. Πήγα τις είδα και τις δύο —μάνα και κόρη. Δεν με ρώτησαν, αν πεινάω. Δεν είχα δεκάρα στην τσέπη. Βγήκα. Φτάνοντας στα Ψηλαλώνια τον αντάμωσα τυχαία. Πού πας — πού πάω... κάπου καθήσαμε. Κάτι τσιμπήσαμε. Είχε κείνος κάτι φράγκα· πληρώσαμε. Βγήκαμε. Τι θα κάνεις — Τι θα κάνω... Του είπα πως θα 'ρχόμουνα στο χωριό να δουλέψω τα χωράφια μου, να βγάλω ψωμί να φάω. Τα ήξερε και τα χωράφια μου και τα λιβάδια μου. Μου ζήτησε να του νοικιάσω τα λιβάδια μέχρι το Μάρτη. Τα συμφωνήσαμε. Μου έδωσε κάτι φράγκα για καπάρο... Ήμουνα της ανάγκης. Τα κράτησα. Κατέβασε τα πρόβατα στα χτήματα μου και στα λιβάδια μου. Ξεχειμώνιασε καλά. Κάθε ημέρα μαζί. Μοιραζόμαστε τη μπουκιά. Φίλος από τους καλούς, σου λέω!<br /><br />Πέρασε κι ο Μάρτης και ο μισός Απρίλης και τα πρόβατα του στα χτήματα μου. Εγώ έπρεπε να βάλω να οργώσω τα χωράφια να φυτέψω. Ο καιρός δούλευε σε βάρος μου και υπέρ του. Του μίλησα αδελφικά να φύγει για τα βουνά, σιγά-σιγά, καιρός ήτανε. Μ' έριχνε από ημέρα σε βδομάδα. Τα χοντρύναμε για πρώτη φορά στη φιλία μας. Είχα οργώσει το ένα χωράφι. Άφηνε τα πρόβατα, χωρίς λόγο, μέσα στο όργωμα. Ήτανε ατρόμητος νταής. Καπνίστηκα. Πήγα κοντά του... διώχνοντας τα πρόβατα... Τρέχει και μου ζυγιάζει μία με τη μαγκούρα του κατακέφαλα. Ζαλίστηκα. Σαν συνήρθα κι είδα και τα αίματα, θόλωσα. Έτρεξα στο καλύβι και πήρα το δίκανο. Με βλέπει με τα αίματα η νύφη μου, ξαγριώνεται και μου σκούζει: «Σκότωτόνε!.. γιατί θα σκοτώσει!..». Αυτό ήτανε που πάτησε το σκάνταλο κι όχι το δάκτυλο μου. Η μια φωτιά τον πήρε στα στήθια και η άλλη στις πλάτες. Μπαμ! μπαμ! δηλαδή. Αχ! αχ... αχ...<br /><br />Πέταξα το δίκανο κι ανέβηκα στο βουνό. Τον φορτώσανε σ' ένα κάρο να τον πάνε σε γιατρό. Έζησε κάνα δυο ώρες. Στο δρόμο ξαιμάτωσε. Πάει... Τους έβλεπα από το βουνό... Κατάλαβα πότε ξεψύχησε. Ήρθε ένα καρφί, ένα λαναρόκαρφο ήρθε και νταφ! καρφώθηκε στην καρδιά μου τη στιγμή που βγήκε η ψυχή του. Έκλαψα! Δεν ήξερα τι άλλο να κάνω. Έκλαιγα ούλη τη νύχτα. Ούλα τα τζιτζίκια κιούλα τα μερμήγκια της Γης είχαν στοιβαχτεί στο καύκαλό μου.<br /><br />Βγήκανε οι αρχές και με ψάχνανε. Δε με βρίσκανε ποτέ εκεί που είχα τρουπώσει. Δυο νύχτες δεν έκλεισα μάτι διόλου. Την αυγή της τρίτης ημέρας πήγα μοναχός μου και παρουσιάστηκα, δίχως δικηγόρο, στις αρχές. Φυλακίστηκα. Έγινε δίκη. Δικάστηκα δέκα τέσσερα χρόνια. Πήγα στις αγροτικές. Εργαζόμουνα. Έμαθα τη ραφτική. Έμαθα και γεωπονικά. Πιο πολλά γεωπονικά. Εκεί, στη φυλακή, γνωρίστηκα και με καλούς ανθρώπους. Ένας απ' αυτούς, με λυπήθηκε και μου έδωσε την αδελφή του. Τη στεφάνωσα κι άνοιξα σπίτι... Τ' άλλα... τα ξέρεις».<br /><br />Έκανε ν' αχνογελάσει, μα ένα σύννεφο πίκρας κι ενοχής, πισωγύρισε το αχνόγελο εκείνο.<br /><br />Έφυγα από το χωριό του και χωρίσαμε.<br /><br />Κάποια Κυριακή ήρθε στο σπίτι μου ανειδοποίητα... με φορτωμένο το τρακτέρ του με τα δυο του —μεγαλύτερα— παιδιά, μ' ολάκερο αρνί, σφαγμένο, με γιαούρτι, με κρασί, με ψωμί από φρεσκοσίταρο, αφρατοζυμωμένο, μ' ένα τσουβάλι πατάτες και με σταφύλια. Παραξενεύτηκα. Δεν του είπα τίποτα. Τοιμάστηκε πλούσιο τραπέζι. Φώναξα και κοινούς φίλους. Περάσαμε καλά. Είπαμε πολλά τραγούδια του καημού και της αχαριστίας.<br /><br />Και σαν ανέβασε τα παιδιά στην πλατφόρμα και κάθησε στο τιμόνι, μου έκανε νόημα να πάω κοντά του... Πήγα. Έσβησε τη μηχανή. Έσκυψε στο αφτί μου... και ψιθύρισε.<br /><br />— Έχω και αδέρφια γκαρδιακά, έχω και ξεναδέρφια. Έχω κι αδερφή... Όταν βγήκα από τη φυλακή, δεν μ' έμπασε κανένας στο σπίτι του... Και βρέθηκες... εσύ... ο... πεντάξενος!<br /><br />Άναψε τη μηχανή κι άφησε κάπως απότομα το συμπλέκτη... χωρίς να με καληνυχτίσει.<br /><br />Πέρασαν δυο-τρία χρόνια. Με κάλεσε να υπογράψω μάρτυρας στη διαθήκη του. Υπόγραψα. Χωρίσαμε. Από εκείνο το απόγεμα στο συμβολαιογραφείο δεν τον ξαναείδα.<br /><br />Μετά από μερικούς μήνες αυτοκτόνησε με κείνο το όπλο, που έσερνε πάντα στο ζωνάρι του. Ας πάει στο καλό. Κι ο Θεός ας τον αναπαύσει. Ήταν κι αυτός ένας από τους καταφρονεμένους του ντουνιά. </div></div><hr /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4323189213912086128-1164512714602761768?l=servouvillage.blogspot.com' alt='' /></div>adminnoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4323189213912086128.post-30813969650999531792011-10-24T19:01:00.002+03:002011-10-24T19:04:40.193+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div align="center"><object classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" height="360" id="single1" name="single1" width="640"> <param name='movie' value='http://users.otenet.gr/~makotas/jwplayer/player.swf'><param name='allowfullscreen' value='true'><param name='allowscriptaccess' value='always'><param name='wmode' value='transparent'><param name='flashvars' value='file=http://www.hellasnews.tv/site/images/stories/videos/lousiosNEW.mp4&image=http://i880.photobucket.com/albums/ac10/xridim/Lousios_image_590_327.jpg'><embedtype='application/x-shockwave-flash'id='single2'name='single2'src='http://users.otenet.gr/~makotas/jwplayer/player.swf'width='640'height='360'bgcolor='undefined'allowscriptaccess='always'allowfullscreen='true'wmode='transparent'flashvars='file=http://www.hellasnews.tv/site/images/stories/videos/lousiosNEW.mp4&image=http://i880.photobucket.com/albums/ac10/xridim/Lousios_image_590_327.jpg' /></object></div><div align="center"><br /></div><hr /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4323189213912086128-3081396965099953179?l=servouvillage.blogspot.com' alt='' /></div>adminnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4323189213912086128.post-43802056296327241742011-10-22T23:50:00.006+03:002011-10-23T10:39:41.144+03:00Το σινικό τείχος είναι το μεγαλύτερο σε διαστάσεις ανθρώπινο οικοδόμημα.<br />Eκτείνεται σε μήκος 8.851,8 χλμ.<br />Τα πρώτα τμήματα του Σινικού Τείχους ανεγέρθηκαν πριν από περίπου 2.000 χρόνια και στη συνέχεια ξαναχτίστηκαν και επεκτάθηκαν κατά τη δυναστεία των Μινγκ (1368-1644 μ.Χ.), προκειμένου να κρατήσουν μακριά τις ξένες φυλές του βορρά.<br /><div><a href="http://www.youtube.com/embed/oqQE6D7wBbU"?rel=0&amp;wmode=transparent" onclick="return hs.htmlExpand(this, {objectType: 'iframe', width: 670, height: 540, allowSizeReduction: false, wrapperClassName: 'draggable-header no-footer', preserveContent: false, objectLoadTime: 'after'})" class="highslide"><br /><img src="http://1.bp.blogspot.com/-10aG9xX5yVY/TqMq-CL_HlI/AAAAAAAACZQ/QR4VAxtK9qo/s320/great_wall_350_225_play.jpg" width="350" height="225" alt=""><br /></a><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4323189213912086128-4380205629632724174?l=servouvillage.blogspot.com' alt='' /></div>adminnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4323189213912086128.post-24938994500885109472011-10-19T23:01:00.003+03:002011-10-19T23:21:13.066+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Μήνες Ιούλιος, Αύγουστος, Σεπτέμβριος&nbsp; 2011<br /><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://issuu.com/xridim/docs/artozinos_183?mode=window&amp;viewMode=doublePage" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;" target="_blank"><img border="0" height="320" src="http://3.bp.blogspot.com/-wZ3maw_5oHI/Tp8rEPumCSI/AAAAAAAACZA/6DhT419tMCs/s320/artozinos_183_228_351.jpg" width="207" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">Κλίκ στην εικόνα για να συνδεθείτε<br />και να διαβάσετε την εφημερίδα</td></tr></tbody></table><br /><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><hr /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4323189213912086128-2493899450088510947?l=servouvillage.blogspot.com' alt='' /></div>adminnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4323189213912086128.post-7465086682724192952011-10-15T22:53:00.014+03:002011-10-23T23:13:52.720+03:00<div style="width: 589; height: 93"><br /><p>&nbsp;<font size="5">ΔΗΜΟΣ ΓΟΡΤΥΝΙΑΣ&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </font> <a href="http://et.diavgeia.gov.gr/f/gortynia/" onclick="return hs.htmlExpand(this, { objectType: 'iframe', height: '700', width: '1000', headingText: 'Ενα χρήσιμο βοήθημα για την ενημερώση των πολιτών. Με τη μελέτη των Αποφάσεων μπορεί κάποιος να καταλάβει αν υπάρχουν λεφτά και πως διαχειρίζονται. Μάθε ΠΟΥ ξοδεύονται τα λεφτά «που φαίνεται ότι μάλλον υπάρχουν» και ΠΟΣΑ διατίθενται για την κάθε περίπτωση και αν χρειαστεί κάνε τη δική σου παρέμβαση.', wrapperClassName: 'titlebar' } )"><br /><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/-tuVz5bGg4cQ/TpnctiDnafI/AAAAAAAACYw/Y8pE23jlzuc/s1600/diavgeia_s.jpg" width="122" height="47"></a></p><br /><a href="http://et.diavgeia.gov.gr/f/gortynia/" onclick="return hs.htmlExpand(this, { objectType: 'iframe', height: '700', width: '1000', headingText: 'Ενα χρήσιμο βοήθημα για την ενημερώση των πολιτών. Με τη μελέτη των Αποφάσεων μπορεί κάποιος να καταλάβει αν υπάρχουν λεφτά και πως διαχειρίζονται. Μάθε ΠΟΥ ξοδεύονται τα λεφτά «που φαίνεται ότι μάλλον υπάρχουν» και ΠΟΣΑ διατίθενται για την κάθε περίπτωση και αν χρειαστεί κάνε τη δική σου παρέμβαση.', wrapperClassName: 'titlebar' } )">Οι τελευταίες αποφάσεις</a><br /></p><br />Σημείωση: Μπορείτε να αλλάξετε τις διαστάσεις στο ανοιγόμενο παράθυρο. Αγκυρώστε και σύρατε το εικονίδιο με τις διαγώνιες γραμμές, που βρίσκεται στο κάτω δεξιό μέρος.<br /><br /></div><hr><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4323189213912086128-746508668272419295?l=servouvillage.blogspot.com' alt='' /></div>adminnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4323189213912086128.post-18813990783480261392011-10-15T08:02:00.007+03:002011-10-15T16:40:42.662+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><i><b>Ποίημα: της Μαρίας Παναγοπούλου</b></i><br /><br /><div style="text-align: center;"><br /><b><i>Μου δέσαν στο λαιμό θηλειά</i></b></div><div style="text-align: center;"><b><i>τους τύπους,</i></b></div><div style="text-align: center;"><b><i>και με πνίξανε.</i></b></div><div style="text-align: center;"><b><i><br /></i></b></div><div style="text-align: center;"><b><i>...Έπειτα σε μια ωραία τελετή,</i></b></div><div style="text-align: center;"><b><i>την προτομή μου στήσανε,</i></b></div><div style="text-align: center;"><b><i>και κράτησαν ενός λεπτού σιωπή!</i></b></div><div style="text-align: center;"><b><i><br /></i></b></div><div style="text-align: center;"><b><i>Μου κάνουν ταχτικά τιμές.</i></b></div><div style="text-align: center;"><b><i>- τρισάγιο, στέφανα -</i></b></div><div style="text-align: center;"><b><i>Και γενικά ποτέ δεν παραλείπουν τίποτα.</i></b></div><div style="text-align: center;"><b><i><br /></i></b></div><div style="text-align: center;"><b><i>(Μεγάλη χάρη οι προτομές).</i></b></div><div style="text-align: center;"><b><i><br /></i></b></div><div style="text-align: center;"><b><i>Θα ήταν ντροπή, κάποιος αν πει,</i></b></div><div style="text-align: center;"><b><i>δεν κάνουν το καθήκον τους.</i></b></div><div style="text-align: center;"><b><i><br /></i></b></div><div style="text-align: center;"><b><i>Γίνεται πάντα το "σωστό"</i></b></div><div style="text-align: center;"><b><i>το "καθώς πρέπει"</i></b></div><div style="text-align: center;"><b><i><br /></i></b></div><div style="text-align: center;"><b><i>Χρέος μου είναι, και καθήκον</i></b></div><div style="text-align: center;"><b><i>να το πω...</i></b></div><div style="text-align: center;"><b><i><br /></i></b></div><div style="text-align: center;"><div style="text-align: left;"><b><i>(Από το βιβλίο Γεύση Χρόνου) </i></b></div></div><b><i> </i></b><br /><hr /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4323189213912086128-1881399078348026139?l=servouvillage.blogspot.com' alt='' /></div>adminnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4323189213912086128.post-37001806867728911412011-10-03T21:09:00.001+03:002011-10-03T21:19:15.047+03:00<object width="640" height="480"> <param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/QKRqMvtHOM0?version=3&amp;hl=el_GR&amp;rel=0"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="wmode" value="transparent" /><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/QKRqMvtHOM0?version=3&amp;hl=el_GR&amp;rel=0" type="application/x-shockwave-flash" width="640" height="480" allowscriptaccess="always" wmode="transparent" allowfullscreen="true"></embed></object><br /><br /><hr><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4323189213912086128-3700180686772891141?l=servouvillage.blogspot.com' alt='' /></div>adminnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4323189213912086128.post-31448955330335662602011-09-29T19:05:00.001+03:002011-11-08T21:54:07.663+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><b><i>Διήγημα</i></b><br /><b><i>του Αντώνη Σαμαράκη</i></b><br /><i>Από τη συλλογή διηγημάτων Ζητείται ελπίς (1954).</i><br /><br /><div style="font-family: inherit; text-align: left;"><span style="font-size: small;">Η διαταγή ήτανε ξεκάθαρη: Απαγορεύεται το μπάνιο στο ποτάμι, ακόμα και να πλησιάζει κανένας σε απόσταση λιγότερο από διακόσια μέτρα. Δε χώραγε λοιπόν καμιά παρανόηση. Όποιος την παρέβαινε τη διαταγή, θα πέρναγε στρατοδικείο.</span></div><div style="font-family: inherit; text-align: left;"><span style="font-size: small;">Τους τη διάβασε τις προάλλες ο ίδιος ο ταγματάρχης. Διέταξε γενική συγκέντρωση, όλο το τάγμα, και τους διάβασε. Διαταγή της Μεραρχίας! Δεν ήτανε παίξε γέλασε.</span></div><div style="font-family: inherit; text-align: left;"><span style="font-size: small;">Είχανε κάπου τρεις βδομάδες που είχαν αράξει δώθε από το ποτάμι.</span></div><div style="font-family: inherit; text-align: left;"><span style="font-size: small;">Κείθε από το ποτάμι ήταν ο εχθρός, οι Άλλοι όπως τους λέγανε πολλοί.</span></div><div style="font-family: inherit; text-align: left;"><span style="font-size: small;">Τρεις βδομάδες απραξία. Σίγουρα δε θα βάσταγε πολύ τούτη η κατάσταση, για την ώρα όμως επικρατούσε ησυχία.</span></div><div style="font-family: inherit; text-align: left;"><span style="font-size: small;">Και στις δυο όχθες του ποταμού, σε μεγάλο βάθος, ήτανε δάσος. Πυκνό δάσος. Μες στο δάσος είχανε στρατοπεδεύσει και οι μεν και οι δε.</span><br /><a name='more'></a></div><div style="font-family: inherit; text-align: left;"><span style="font-size: small;">Οι πληροφορίες τους ήτανε πως οι Άλλοι είχανε δυο τάγματα εκεί. Ωστόσο, δεν επιχειρούσαν επίθεση, ποιος ξέρει τι λογαριάζανε να κάνουν. Στο μεταξύ, τα φυλάκια, και από τις δυο μεριές, ήταν εδώ κι εκεί κρυμμένα στο δάσος, έτοιμα για παν ενδεχόμενο.</span></div><div style="font-family: inherit; text-align: left;"><span style="font-size: small;">Τρεις βδομάδες! Πώς είχανε περάσει τρεις βδομάδες! Δε θυμόντουσαν σ' αυτόν τον πόλεμο, που είχε αρχίσει εδώ και δυόμισι χρόνια περίπου, άλλο τέτοιο διάλειμμα σαν και τούτο.</span></div><div style="font-family: inherit; text-align: left;"><span style="font-size: small;">Όταν φτάσανε στο ποτάμι, έκανε ακόμα κρύο. Εδώ και μερικές μέρες, ο καιρός είχε στρώσει. Άνοιξη πια!</span></div><div style="font-family: inherit; text-align: left;"><span style="font-size: small;">Ο πρώτος που γλίστρησε κατά το ποτάμι ήτανε λοχίας. Γλίστρησε ένα πρωινό και βούτηξε. Λίγο αργότερα, σύρθηκε ως τους δικούς του, με δυο σφαίρες στο πλευρό. Δεν έζησε πολλές ώρες.</span></div><div style="font-family: inherit; text-align: left;"><span style="font-size: small;">Την άλλη μέρα, δυο φαντάροι τραβήξανε για κει. Δεν τους ξαναείδε πια κανένας. Ακούσανε μονάχα πολυβολισμούς, και ύστερα σιωπή.</span></div><div style="font-family: inherit; text-align: left;"><span style="font-size: small;">Τότε βγήκε η διαταγή της Μεραρχίας.</span></div><div style="font-family: inherit; text-align: left;"><span style="font-size: small;">Ήτανε ωστόσο μεγάλος πειρασμός το ποτάμι. Τ' ακούγανε που κυλούσε τα νερά του και το λαχταρούσανε. Αυτά τα δυόμισι χρόνια, τους είχε φάει η βρώμα. Είχανε ξεσυνηθίσει ένα σωρό χαρές. Και να, τώρα, που είχε βρεθεί στο δρόμο τους αυτό το ποτάμι. Αλλά η διαταγή της Μεραρχίας...</span></div><div style="font-family: inherit; text-align: left;"><span style="font-size: small;">- Στο διάολο η διαταγή της Μεραρχίας! είπε μέσ' από τα δόντια του κείνη τη νύχτα.</span></div><div style="font-family: inherit; text-align: left;"><span style="font-size: small;">Γύριζε και ξαναγύριζε και ησυχία δεν είχε. Το ποτάμι ακουγότανε πέρα και δεν τον άφηνε να ησυχάσει.</span></div><div style="font-family: inherit; text-align: left;"><span style="font-size: small;">Θα πήγαινε την άλλη μέρα, θα πήγαινε οπωσδήποτε. Στο διάολο η διαταγή της Μεραρχίας!</span></div><div style="font-family: inherit; text-align: left;"><span style="font-size: small;">Οι άλλοι φαντάροι κοιμόντουσαν. Τέλος τον πήρε κι αυτόν ο ύπνος. Είδε ένα όνειρο, έναν εφιάλτη. Στην αρχή, το είδε όπως ήτανε: ποτάμι. Ήτανε μπροστά του αυτό το ποτάμι και τον περίμενε. Κι αυτός, γυμνός στην όχθη, δεν έπεφτε μέσα. Σα να τον βάσταγε ένα αόρατο χέρι (...)</span></div><div style="font-family: inherit; text-align: left;"><span style="font-size: small;">Ξύπνησε βαλαντωμένος δεν είχε ακόμα φέξει...</span></div><div style="font-family: inherit; text-align: left;"><span style="font-size: small;">Φτάνοντας στην όχθη, στάθηκε και το κοίταζε. Το ποτάμι! Ώστε υπήρχε λοιπόν αυτό το ποτάμι; Ώρες ώρες, συλλογιζότανε μήπως δεν υπήρχε στ' αλήθεια. Μήπως ήτανε μια φαντασία τους, μια ομαδική ψευδαίσθηση.</span></div><div style="font-family: inherit; text-align: left;"><span style="font-size: small;">Είχε βρει μια ευκαιρία και τράβηξε κατά το ποτάμι. Το πρωινό ήτανε θαύμα! Αν ήτανε τυχερός και δεν τον παίρνανε μυρουδιά... Να πρόφταινε μονάχα να βουτήξει στο ποτάμι, να μπει στα νερά του, τα παρακάτω δεν τον νοιάζανε.</span></div><div style="font-family: inherit; text-align: left;"><span style="font-size: small;">Σ' ένα δέντρο, στην όχθη, άφησε τα ρούχα του, και όρθιο πάνω στον κορμό, το τουφέκι του. Έριξε δυο τελευταίες ματιές, μια πίσω του, μην ήτανε κανένας από τους δικούς του, και μια στην αντίπερα όχθη, μην ήτανε κανένας από τους Άλλους. Και μπήκε στο νερό.</span></div><div style="font-family: inherit; text-align: left;"><span style="font-size: small;">Από τη στιγμή που το σώμα του, ολόγυμνο, μπήκε στο νερό, τούτο το σώμα που δυόμισι χρόνια βασανιζότανε, που δυο τραύματα το είχανε ως τώρα σημαδέψει, από τη στιγμή αυτή ένιωσε άλλος άνθρωπος. Σα να πέρασε ένα χέρι μ' ένα σφουγγάρι μέσα του και να τα 'σβησε αυτά τα δυόμισι χρόνια.</span></div><div style="font-family: inherit; text-align: left;"><span style="font-size: small;">Κολυμπούσε πότε μπρούμυτα, πότε ανάσκελα. Αφηνότανε να τον πηγαίνει το ρεύμα. Έκανε και μακροβούτια...</span></div><div style="font-family: inherit; text-align: left;"><span style="font-size: small;">Ήταν ένα παιδί τώρα αυτός ο φαντάρος, που δεν ήταν παρά εικοσιτριώ χρονώ κι όμως τα δυόμισι τελευταία χρόνια είχαν αφήσει βαθιά ίχνη μέσα του.</span></div><div style="font-family: inherit; text-align: left;"><span style="font-size: small;">Δεξιά κι αριστερά, και στις δυο όχθες, φτερουγίζανε πουλιά, τον χαιρετούσανε περνώντας πότε πότε από πάνω του.</span></div><div style="font-family: inherit; text-align: left;"><span style="font-size: small;">Μπροστά του, πήγαινε τώρα ένα κλαδί που το έσερνε το ρεύμα. Βάλθηκε να το φτάσει μ' ένα μονάχα μακροβούτι. Και το κατάφερε. Βγήκε από το νερό ακριβώς δίπλα στο κλαδί. Ένιωσε μια χαρά! Αλλά την ίδια στιγμή είδε ένα κεφάλι μπροστά του, κάπου τριάντα μέτρα μακριά.</span></div><div style="font-family: inherit; text-align: left;"><span style="font-size: small;">Σταμάτησε και προσπάθησε να δει καλύτερα.</span></div><div style="font-family: inherit; text-align: left;"><span style="font-size: small;">Και κείνος που κολυμπούσε εκεί τον είχε δει, είχε σταματήσει κι αυτός. Κοιτάζονταν.</span></div><div style="font-family: inherit; text-align: left;"><span style="font-size: small;">Ξανάγινε αμέσως αυτός που ήτανε και πρωτύτερα: ένας φαντάρος που είχε κιόλας δυόμισι χρόνια πόλεμο, που είχε έναν πολεμικό σταυρό, που είχε αφήσει το τουφέκι του στο δέντρο.</span></div><div style="font-family: inherit; text-align: left;"><span style="font-size: small;">Δεν μπορούσε να καταλάβει αν αυτός αντίκρυ του ήτανε από τους δικούς του ή από τους Άλλους. Πώς να το καταλάβει; Ένα κεφάλι έβλεπε μονάχα. Μπορούσε να 'ναι ένας από τους δικούς του. Μπορούσε να 'ναι ένας από τους Άλλους.</span></div><div style="font-family: inherit; text-align: left;"><span style="font-size: small;">Για μερικά λεπτά, και οι δυο τους στέκονταν ακίνητοι στα νερά. Τη σιωπή διέκοψε ένα φτάρνισμα. Ήταν αυτός που φταρνίστηκε, και κατά τη συνήθειά του βλαστήμησε δυνατά. Τότε εκείνος αντίκρυ του άρχισε να κολυμπάει γρήγορα προς την αντίπερα όχθη. Κι αυτός όμως δεν έχασε καιρό. Κολύμπησε προς την όχθη του μ' όλη του τη δύναμη. Βγήκε πρώτος. Έτρεξε στο δέντρο που είχε αφήσει το τουφέκι του, το άρπαξε. Ο Άλλος, ό,τι έβγαινε από το νερό. Έτρεχε τώρα κι εκείνος να πάρει το τουφέκι του.</span></div><div style="font-family: inherit; text-align: left;"><span style="font-size: small;">&nbsp;Σήκωσε το τουφέκι του αυτός, σημάδεψε. Του ήτανε πάρα πολύ εύκολο να του φυτέψει μια σφαίρα στο κεφάλι. Ο Άλλος ήτανε σπουδαίος στόχος έτσι καθώς έτρεχε ολόγυμνος, κάπου είκοσι μέτρα μονάχα μακριά.</span></div><div style="font-family: inherit; text-align: left;"><span style="font-size: small;">Όχι, δεν τράβηξε τη σκανδάλη. Ο Άλλος ήταν εκεί, γυμνός όπως είχε έρθει στον κόσμο. Κι αυτός ήταν εδώ, γυμνός όπως είχε έρθει στον κόσμο.</span></div><div style="font-family: inherit; text-align: left;"><span style="font-size: small;">Δεν μπορούσε να τραβήξει. Ήτανε και οι δυο γυμνοί. Δυο άνθρωποι γυμνοί. Γυμνοί από ρούχα. Γυμνοί από ονόματα. Γυμνοί από εθνικότητα. Γυμνοί από τον χακί εαυτό τους.</span></div><div style="font-family: inherit; text-align: left;"><span style="font-size: small;">Δεν μπορούσε να τραβήξει. Το ποτάμι δεν τους χώριζε τώρα, αντίθετα τους ένωνε.</span></div><div style="font-family: inherit; text-align: left;"><span style="font-size: small;">Δεν μπορούσε να τραβήξει. Ο Άλλος είχε γίνει ένας άλλος άνθρωπος τώρα, χωρίς άλφα κεφαλαίο, τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο.</span></div><div style="font-family: inherit; text-align: left;"><span style="font-size: small;">Χαμήλωσε το τουφέκι του. Χαμήλωσε το κεφάλι του. Και δεν είδε τίποτα ως το τέλος, πρόφτασε να δει μονάχα κάτι πουλιά που φτερoυγίσανε τρομαγμένα σαν έπεσε από την αντικρινή όχθη η τουφεκιά, κι αυτός, γονάτισε πρώτα, ύστερα έπεσε με το πρόσωπο στο χώμα.</span></div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4323189213912086128-3144895533033566260?l=servouvillage.blogspot.com' alt='' /></div>adminnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4323189213912086128.post-20649490123885887232011-09-25T14:27:00.032+03:002011-10-17T17:09:36.740+03:00<div> <a href="#" onclick="return hs.htmlExpand(this, { width: '725', creditsPosition: 'bottom left', headingText: 'Γιά μετακίνηση σε άλλο σημείο: Από αυτή τη θέση. -- Αγκυρώστε και σύρατε.', wrapperClassName: 'titlebar' } )"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/-y57lHDaqRlo/TpwJt5lH-9I/AAAAAAAACY4/tzDYXKCavsM/s320/beut_landscape_image_350_260_play.jpg" width="350" height="260"></a><br /> <p>&nbsp;</p> <div class="highslide-maincontent"> <p><div style="width:718px" id="__ss_456892"><strong style="display:block;margin:12px 0 4px"><br /><a href="http://www.slideshare.net/renn/beautiful-landscapes-around-the-world" title="Beautiful Landscapes Around The World" target="_blank">Beautiful Landscapes Around The World</a></strong> <br /><object id="__sse456892" width="718" height="585"> <param name="movie" value="http://static.slidesharecdn.com/swf/ssplayer2.swf?doc=beautiful-landscapes-around-the-world-1213047215159344-8&stripped_title=beautiful-landscapes-around-the-world&userName=renn" /> <param name="allowFullScreen" value="true"/> <param name="allowScriptAccess" value="always"/> <embed name="__sse456892" src="http://static.slidesharecdn.com/swf/ssplayer2.swf?doc=beautiful-landscapes-around-the-world-1213047215159344-8&stripped_title=beautiful-landscapes-around-the-world&userName=renn" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="718" height="585"> </embed></object> <br />Παρακαλούμε αναμείνατε μέχρι να ολοκληρωθεί η φόρτωση... Για έναρξη/παύση <br />κάνετε κλικ στο μεσαίο κουμπί. Για να δείτε το Slide σε μοντέλο πλήρους οθόνης, <br />κλικ στο εικονίδιο με τα 4 βέλη που είναι κάτω δεξιά..<br /></div></div></div><hr><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4323189213912086128-2064949012388588723?l=servouvillage.blogspot.com' alt='' /></div>adminnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4323189213912086128.post-28931725532652310222011-09-20T21:44:00.005+03:002011-09-21T07:27:10.552+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div>Αναδημοσίευση<br />Πηγή:<a href="http://www.servou.gr/index.php?option=com_content&amp;view=article&amp;id=237:trygos&amp;catid=53:thimisoutapalia&amp;Itemid=71" target="_blank"> Ιστοσελίδα servou.gr</a><br /><br /><div class="MsoNormal" style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Το αμπέλι και το κρασί αποτελεί μέρος της πανάρχαιης ιστορικής και πολιτιστικής ελληνικής κληρονομιάς. Είναι βέβαιο πως ο άνθρωπος χρησιμοποιούσε για τη διατροφή του τα σταφύλια, από την εποχή του ορείχαλκου. Μετά τον κατακλυσμό, ο Νώε -λέει η Παλαιά Διαθήκη-, φύτεψε αμπέλι.&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;Στην Ομηρική εποχή η αμπελουργία ήταν πολύ ανεπτυγμένη, και ο Οδυσσέας χρησιμοποίησε το ξακουστό κρασί της Θράκης, για να μεθύσει τον Πολύφημο. Πολλές χώρες υποστηρίζουν πως αυτές ήταν η πρώτη Πατρίδα του αμπελιού και όλες σχεδόν απέδιδαν την ανακάλυψη και καλλιέργειά του σε κάποια Θεότητα. Οι Έλληνες είχαμε το Διόνυσο, οι πρώτοι Ιταλοί τον Κρόνο και αργότερα οι Ρωμαίοι το Βάκχο. Μεγάλοι ποιητές, γλύπτες, χριστιανοί υμνογράφοι και λαϊκοί καλλιτέχνες, τραγούδησαν, ζωγράφισαν και σκάλισαν το ωραίο φυτό από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, ιδιαίτερα στην Ελλάδα.</span><br /><a name='more'></a></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small; text-decoration: underline;">Τα αμπέλια στο χωριό</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Στο χωριό μας η ιστορία του αμπελιού χάνεται στο παρελθόν, γιατί δεν υπάρχει σχετική μαρτυρία για το πότε ακριβώς άρχισε η καλλιέργειά του. Τα αμπέλια μας ήσαν διάσπαρτα σε διάφορες περιοχές όπως, στο Κοκκινάλωνο, στο Τριαναλώνι, στου Μπουλούτσου, στην Κρίκιζα, στη Ρέμπιζα στου Ραχιμουζιάκου και στην Κάπελη και Ηθι. Η καλλιέργειά τους ξεκινούσε με το κλάδεμα που γινόταν συνήθως γύρω στα Χριστούγεννα ή λίγο αργότερα και ακολουθούσε το σκάψιμο (κουτρούλια γύρω από τη ρίζα του φυτού). Το Μάρτιο γινόταν το ράντισμα -με γαλαζόπτερα και λίγο διαλυμένο χορίδι (ασβέστη)- και Μάιο το τ(θ)ειάφισμα και το κορφολόγημα. Ακολουθούσε ο τρύγος που γινόταν μετά τις 20-25 Σεπτεμβρίου, ανάλογα με τον καιρό. ΄΄ΘΕΡΟΣ–ΤΡΥΓΟΣ-ΠΟΛΕΜΟΣ΄΄, έλεγαν οι παππούδες μας. Οι τρεις αυτές λέξεις μας δίνουν να καταλάβουμε ότι ο τρύγος ήταν η πιο σοβαρή και κουραστική φάση της αμπελοκαλλιέργειας.</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small; text-decoration: underline;">Ο Τρύγος</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Μπαίνοντας ο Σεπτέμβριος σε όλα τα σπίτια άρχιζαν οι προετοιμασίες. Πλέναμε τα βαρέλια (βαγιένια) και τα γεμίζαμε με νερό για να «ροκόσουν» δηλ. να διασταλούν οι ξύλινες δόγες με την απορρόφηση νερού ώστε να γίνουν αεροστεγή. Ετοιμάζαμε τα ασκιά (ήσαν δέρματα από μεγάλα ζώα όπως γίδες ή τραγιά, είχαν υποστεί επεξεργασία με κούρεμα, αλάτισμα και ράψιμο στο ένα μέρος ώστε να πάρουν το σχήμα σάκου-ασκού) και αγοράζαμε καινούργια καλάθια ή κοφίνες, από πλανόδιους τσιγγάνους, εάν είχαν χαλάσει τα παλιά. </span></div><div class="separator" style="clear: both; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: center;"><span style="font-size: small;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-iqNFaGmOODs/TnjcsjUPvhI/AAAAAAAACYI/Vn1Hg5nQV2g/s1600/trigos_1.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="212" src="http://2.bp.blogspot.com/-iqNFaGmOODs/TnjcsjUPvhI/AAAAAAAACYI/Vn1Hg5nQV2g/s320/trigos_1.jpg" width="320" /></a></span></div><div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Τη μέρα του τρύγου, όλα τα μέλη της οικογένειας στο πόδι. Οι μεγάλοι έκοβαν τα σταφύλια με φαλτσέτες, τα έβαζαν στα καλάθια και από κει στις κοφίνες, που τις μεταφέραμε στον ώμο για πάτημα των σταφυλιών στο ληνό. Ο ληνός ήταν ένας πέτρινος κτιστός χώρος, ορθογωνίου συνήθως σχήματος που στη βάση του υπήρχε έξοδος αυλακωτή με πέτρινη κορύτα ώστε να τρέχει ο μούστος στο λεβέτι. Ο ληνός ήταν το πατητήρι, όπου οι παππούδες και τα παιδιά πατούσαμε τα σταφύλια (πάνω σε οιονεί σχάρα από σπάρτα) και βγάζαμε το χυμό των σταφυλιών το μούστο.</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Τα σταφύλια ήσαν μαύρα και άσπρα όπως οι ασπρούδες, τα κρασούδια, οι βολίτσες, τα σκυλοπινίχτρια (τα κρατούσαμε μαζί με τα ροζακιά για επιτραπέζια κρεμασμένα σε κλαδιά σπάρτων μέχρι τα Χριστούγεννα), τα ροζακιά, τα μοσχάτα, τα φιλέρια, τα αητονύχια κ.α. </span></div><div class="separator" style="clear: both; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: center;"><span style="font-size: small;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-k7998UA0PE8/Tnjcv4zR1kI/AAAAAAAACYM/eoa7OER6W-0/s1600/trygos_2.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" height="233" src="http://4.bp.blogspot.com/-k7998UA0PE8/Tnjcv4zR1kI/AAAAAAAACYM/eoa7OER6W-0/s320/trygos_2.jpg" width="320" /></a></span></div><div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Ο μούστος που μοσχοβολούσε προσέλκυε και τις σφήκες, που ήταν αδύνατον να πατάς σταφύλια και να μην σε τσιμπήσουν, οπότε σαν αντίδοτο χρησιμοποιούσαμε το «σιδέρωμα» με το μαχαίρι. Από το ληνό γεμίζαμε τα ασκιά με μούστο και με τα μουλάρια και γαϊδούρια τον μεταφέραμε στο χωριό και γεμίζαμε τα βαγένια.</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small; text-decoration: underline;">Τα τσίπουρα και ο μούστος</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Τα τσίπουρα (τα τσαμπιά και οι φλούδες των σταφυλιών) τα μεταφέραμε με τις τσιμπουριές (πεπαλαιωμένα ασκιά) και τα τοποθετούσαμε στις βούτες (όρθια, παλιά συνήθως βαγιένια, και ανοιχτά από την πάνω βάση τους) για να ζυμωθούν. Εάν θέλαμε το κρασί να γίνει κόκκινο αφήναμε το μούστο μαζί με τα τσίπουρα για 1-2 ημέρες, άλλως το κρασί γινόταν άσπρο. Ο μούστος έμενε στο βαγένι για 5-6 ημέρες οπότε είχε αρχίσει το βράσιμο (ζύμωση για μετατροπή του σακχάρου σε αλκοόλ), όπως λέγαμε και ακολουθούσε το «άρμεγμα» δηλ. γινόταν μεταφορά του μούστου μετά από σούρωμα σε λεβέτια. Ξαναπλέναμε τα βαγένια από τη λάσπη που είχε συσσωρευτεί με την έναρξη της πενθήμερης ζύμωσης και τα ξαναγεμίζαμε με τον σουρωμένο και απαλλαγμένο από τυχόν σκουπίδια μούστο. Μετρούσαμε την περιεκτικότητα του σακχάρου με ειδικό όργανο το γράδο. Εάν η χρονιά ήταν καλή με ζεστό καιρό και χωρίς βροχές μετά της Παναγίας, τα κρασιά είχαν πάνω από 12 βαθμούς, πού ήταν η βάση για ένα καλό κρασί.</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small; text-decoration: underline;">Το κρασί</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Το κρασί έβραζε για 30-40 περίπου ημέρες, οπότε κλείναμε την επάνω τρύπα του βαγενιού με την «οκνίτσα» (ξύλινη τάπα) και τη σφραγίζαμε με λειωμένο ρετσίνι. </span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Εκείνα τα χρόνια οι αμπελουργοί δεν ήξεραν το Χημικό, και για να μην ξινίσει το κρασί πριν να σφραγίσουν το βαγένι έριχναν ρετσίνι (3,5 οκάδες στο βαγένι αν θυμάμαι καλά) που έδινε και άρωμα στο κρασί. Τα γιοματάρια τ΄ανοίγαμε συνήθως τ΄Αγιοδημητριού. Φημισμένα για την ποιότητά τους κρασιά, από ότι άκουγα, ήσαν του Νικόλα Βέργου (Μάρκου) του Μπορόγιαννη, του Παπανικολάου, του Βασίλη Αναστασόπουλου και του Γέρο-Σιώκου του Δημόπουλου, που διέθετε και το ξακουστό «τάσι» (ειδικό μεταλλικό ποτήρι, σύνεργο της κρασοκατάνυξης). Το κρασί το μετρούσαν με τις μπότσες. Κάθε μπότσα είχε δύο οκάδες. </span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Οι πατεράδες μας πίστευαν, όπως συνιστούν και οι καρδιολόγοι σήμερα, ότι το κρασί «στυλώνει» τον άνθρωπο, τον κάνει γερό, δυνατό και δραστήριο φτάνει να μη γίνεται κατάχρηση. Όλα τα σπίτια σχεδόν είχαν το κρασάκι τους. Οι άνδρες -πασάδες- έπιναν και κάνα ποτηράκι στα μαγαζιά της εποχής, όπως στα τσαγκαράδικα του Χρήστου του Παπαγεωργίου, του Θ. Τρουπή (Αλούπη) του Σγούλια και του Τσαγκαράκου (Μήτσιου Κερπεσιώτη). Οι μαγαζάτορες όταν τους τελείωνε το κρασί πηγαίνανε και φέρνανε πάντα σε ασκιά κόκκινα κρασιά πέρα από τον Αλφειό, από του Ζάχα και τη Μούντριζα.</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Το κρασί ύμνησαν και τραγούδησαν πολλοί μεγάλοι αρχαίοι και νέοι ποιητές. Ο Ανακρέων το ονόμαζε «παυσίλυπον» δηλ. έπαυε ή μαλάκωνε τον πόνο ο δε Προφητάναξ Δαυίδ είπε «και οίνος ευφραίνει καρδία ανθρώπου». Ο Xριστός δε, ευλόγησε τον σίτον, τον οίνον και το έλαιον; Αστείρευτη πηγή ύμνων είναι και η δημοτική μας ποίηση. </span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small; text-decoration: underline;">Η μουσταλευριά, η ρακή και το ξίδι.</span></div><div class="separator" style="clear: both; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: center;"><span style="font-size: small;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-kTm8rDid5FM/Tnjc0VlmxjI/AAAAAAAACYQ/YF3kAwNzdSc/s1600/Kazani.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" height="236" src="http://4.bp.blogspot.com/-kTm8rDid5FM/Tnjc0VlmxjI/AAAAAAAACYQ/YF3kAwNzdSc/s320/Kazani.jpg" width="320" /></a></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Με το μούστο, πριν να αρχίσει η ζύμωση, οι μανάδες μας έφτιαχναν τη μουσταλευριά, τα σουτζούκια (ψίχα καρυδιών περασμένη σε κλωστή και βουτηγμένη στη μουσταλευριά), το πετιμέζι και τα μουστοκούλουρα (προφαντό που το φυλάγαμε για το χειμώνα). Τα τσίπουρα ήταν η πρώτη ύλη που βγάζαμε με απόσταξη τη ρακή. Τα καζάνια (ειδικοί άμβυκες απόσταξης) ήταν δηλωμένα στην Εφορία και χωρίς άδεια απαγορευόταν το καζάνιασμα. Γι΄αυτό περιμέναμε να πέσουν τα πρώτα χιόνια να βγάλουμε τη ρακή, ώστε να μην είναι δυνατόν να έρθουν οι χωροφύλακες από τα Λαγκάδια και υποστούμε τις συνέπειες τις παρανομίας. Τα τελευταία χρόνια επιτρέπεται η απόσταση με ειδικές 24ωρες άδειες από την Εφορία. Υπήρχαν δύο ρακοκάζανα στο χωριό, το ένα ήταν του Θύμιου του Δημητρόπουλου και το άλλο νομίζω της εκκλησίας</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Υπο-προϊόν του κρασιού είναι και το ξύδι, που μοσχοβόλαγε. Το ξύδι το χρησιμοποιούσαμε και για γιατρικό όπως για κομπρέσες στο μέτωπο για να πέφτει ο πυρετός και ως αντισηπτικό που το θυμάμαι όταν ξυπόλητος έκοψα τη φτέρνα μου με ένα γυαλί και η μάνα μου με πήγε στη γριά Αριστείδενα τη Βέργαινα που μου το έπλυνε με βραστό ξίδι (βάρβαρο!!).</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small; text-decoration: underline;">Η τύχη των αμπελιών</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Χρόνο με το χρόνο, από το 1970 περίπου και μετά, ένα-ένα ΄΄αμπελάκι-όαση΄΄ όσο μεγάλωναν οι γονείς μας εγκαταλειπόταν. Έτσι ο τόπος αγρίεψε -όπως λέμε- με σπάρτα και βάτα και σήμερα δεν περνάει ούτε φίδι.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: times new roman,times; font-size: 14pt;"><b><i>Θ. Γ. Τρουπής</i></b></span></div><br /><hr /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4323189213912086128-2893172553265231022?l=servouvillage.blogspot.com' alt='' /></div>adminnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4323189213912086128.post-36839538669776979462011-09-18T10:38:00.011+03:002011-10-25T21:44:24.032+03:00<div><a href="#" onclick="return hs.htmlExpand(this, { width: '725', creditsPosition: 'bottom left', headingText: 'Γιά μετακίνηση σε άλλο σημείο: Από αυτή τη θέση. -- Αγκυρώστε και σύρατε.', wrapperClassName: 'titlebar' } )"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/-Y6dNJHr4zOQ/Tqb9FNIdjJI/AAAAAAAACZY/TMYWoCI05YY/s320/world_of_snow_350_260_play.jpg" width="320"></a><br /><p>&nbsp;</p><div class="highslide-maincontent"><p><div style="width:718px" id="__ss_469789"><strong style="display:block;margin:12px 0 4px"><a href="http://www.slideshare.net/renn/beautiful-world-of-snow" title="Beautiful World of Snow" target="_blank">Beautiful World of Snow</a></strong> <br /><object id="__sse469789" width="718" height="585"> <param name="movie" value="http://static.slidesharecdn.com/swf/ssplayer2.swf?doc=beautiful-snow-slideshare-1213620134726231-8&stripped_title=beautiful-world-of-snow&userName=renn" /><param name="allowFullScreen" value="true"/><param name="allowScriptAccess" value="always"/><embed name="__sse469789" src="http://static.slidesharecdn.com/swf/ssplayer2.swf?doc=beautiful-snow-slideshare-1213620134726231-8&stripped_title=beautiful-world-of-snow&userName=renn" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="718" height="585"></embed></object> <br />Παρακαλούμε αναμείνατε μέχρι να ολοκληρωθεί η φόρτωση... Για έναρξη/παύση <br />κάνετε κλικ στο μεσαίο κουμπί. Για να δείτε το Slide σε μοντέλο πλήρους οθόνης, <br />κλικ στο εικονίδιο με τα 4 βέλη που είναι κάτω δεξιά..<br /></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4323189213912086128-3683953866977697946?l=servouvillage.blogspot.com' alt='' /></div>adminnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4323189213912086128.post-47731757080246216152011-09-15T16:39:00.005+03:002011-09-16T11:43:39.167+03:00<object width="480" height="360"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/wcqMft17cLc?version=3&amp;hl=el_GR&amp;rel=0"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="wmode" value="transparent" /><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/wcqMft17cLc?version=3&amp;hl=el_GR&amp;rel=0" type="application/x-shockwave-flash" width="480" height="360" allowscriptaccess="always" wmode="transparent" allowfullscreen="true"></embed></object><br /><br /><hr><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4323189213912086128-4773175708024621615?l=servouvillage.blogspot.com' alt='' /></div>adminnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4323189213912086128.post-3007167113912067952011-09-12T10:32:00.011+03:002011-09-22T00:19:24.571+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: center;"><object height="345" width="420"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/iLixADfIa8k?version=3&amp;hl=el_GR&amp;rel=0"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><param name="wmode" value="transparent" /><embed src="http://www.youtube.com/v/iLixADfIa8k?version=3&amp;hl=el_GR&amp;rel=0" type="application/x-shockwave-flash" width="420" height="345" allowscriptaccess="always" wmode="transparent" allowfullscreen="true"></embed></object></div><br /><br /><b>Η μαγκιά και οι Ρεμπέτες</b><br />Αναδημοσίευση<br />Πηγή: <a href="http://www.musicheaven.gr/html/modules.php?name=Blog&amp;file=page&amp;op=viewPost&amp;pid=10260" target="_blank">http://www.musicheaven.gr/html/modules.php?name=Blog&amp;file=page&amp;op=viewPost&amp;pid=10260</a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><center><span class="blogPostText"><img src="http://www.musicheaven.gr/html/modules/Blog/accounts/nick-k/1195072517.jpg" width="500" /></span></center><span class="blogPostText">Και έτσι για να ξεκαθαρίσουμε λίγο τον παρεξηγημένο όρο ρεμπέτης, παρακάτω θα διαβάσετε μια διαφορετική άποψη ...</span><br /><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><span class="blogPostText">τις λέξεις ρεμπέτης και ρεμπέτικη ζωή ...τις έφεραν εδώ οι πρόσφυγες Mικρασιάτες, όπως κι άλλες πολλές τούρκικες λέξεις που με το χρόνο ελληνικοποιήθηκαν και καταχωρίστηκαν στο ελληνικό λεξιλόγιο. H έννοια αυτής της λέξης στην τουρκική γλώσσα δεν είναι καλή, διότι χαρακτηρίζει τον άνθρωπο που ζει άσωτη και αλήτικη ζωή.<br /><br />Στην Eλλάδα όμως η λέξη ρεμπέτης αποδόθηκε σ' αυτούς που ζούσαν ανέμελη ζωή. Δηλαδή στους γλεντζέδες, στους σπάταλους, στους τζογαδόρους, στους αγαπητικούς της παλιάς εποχής και γενικά σ' όλους αυτούς που με κάθε τρόπο απολάμβαναν τη ζωή γλεντώντας ποικιλοτρόπως και δεν τους ενδιέφερε το μέλλον, η αποταμίευση, η σταδιοδρομία και η δημιουργία ενός καλύτερου αύριο. "Aς περάσουμε καλά σήμερα κι έχει ο Θεός για αύριο". Aυτό ήταν και είναι το πιστεύω του ρεμπέτη. Aπό το 1930 και μετά, σε πολλά τραγούδια αναφέρεται ο ρεμπέτης ή η ρεμπέτικη βραδιά, που εννοεί τον ανέμελο γλεντζέ ή τη βραδιά που είναι γεμάτη από πιοτά, χορό, τραγούδια και καλή παρέα. Eίναι τρόπος ζωής το να ζεις ρεμπέτικα.</span><br /><a name='more'></a><br /><span class="blogPostText">Pεμπέτες δεν ήταν μόνο αυτοί που έγραψαν και τραγούδησαν σκληρά λαϊκά τραγούδια. Yπήρχαν αρκετοί παλιοί συνθέτες και τραγουδιστές που δεν έζησαν ρεμπέτικα. Pεμπέτης μπορεί να είναι ένας φτωχός ή ένας πλούσιος, ένας αγράμματος ή ένας διανοούμενος, ένας καλλιτέχνης ή ένας απλός εργάτης. Pεμπέτες υπήρχαν πάντα, υπάρχουν τώρα και θα υπάρχουν όσο υπάρχει ζωή.<br /><br />Eίναι τρόπος ζωής το να σ' αρέσει να ζεις ρεμπέτικα. H ρεμπέτικη ζωή όμως χρειάζεται χρήματα για να την απολαύσεις. Αρα ο ρεμπέτης πρέπει να εργάζεται για να 'χει πάντα λεφτά στην τσέπη του. Bασικός όρος του ρεμπέτη είναι η περηφάνια, η σοβαρότητα και η συνέπεια. Δεν είναι ενοχλητικός, αλλά δεν ανέχεται και να τον ενοχλήσουν. Δεν είναι επιδειξίας και πολυλογάς όπως τα κουτσαβάκια της παλιάς εποχής που δημιουργούσαν επεισόδια -και πάντα έτρωγαν ξύλο- με μοναδικό σκοπό να δημιουργούν ντόρο γύρω από το όνομά τους.<br /><br />Ένας σωστός ρεμπέτης, σέβεται για να τον σέβονται, συμπεριφέρεται ...ιπποτικά για να μη δίνει δικαίωμα να τον θίξουν, είναι συνεπής, έχει μπέσα. Nηστικός μπορεί να μείνει, απατεώνας και χαφιές δεν γίνεται. Πάντα πρώτος βάζει το χέρι στην τσέπη για να πληρώσει όταν βρεθεί σε παρέα, γιατί έτσι αισθάνεται καλύτερα και δεν τον νοιάζει έστω κι αν πάει με τα πόδια στο σπίτι του. Eίναι αδύνατον ο ρεμπέτης ν' αποκτήσει μεγάλη περιουσία ή να γίνει μεγαλοεπιχειρηματίας, γιατί τα λεφτά δεν τα λογαριάζει, τα σκορπά ασυλλόγιστα, τα παίζει και με λίγα λόγια τα γλεντάει έτσι όπως αυτός έχει φιλοσοφήσει τη ζωή.<br /><br />Pεμπέτης και οικογένεια είναι κάπως δύσκολο, γιατί ο ρεμπέτης άθελά του παραμελεί την οικογένεια για να απολαύσει τις πολλές αδυναμίες που έχει με τον τρόπο που αυτός διάλεξε να ζήσει τη ζωή του. Ξενύχτια, γλέντια, τζόγος, γυναίκες και όλα όσα επιθυμεί ο ρεμπέτης, είναι αντίθετα με την οικογενειακή ζωή. Όλες οι γυναίκες που παντρεύτηκαν ρεμπέτες, πέρασαν δυστυχισμένη ζωή ή διέλυσαν την οικογένειά τους. O γνήσιος ρεμπέτης δεν σκύβει το κεφάλι σε καμιά γυναίκα κι από περηφάνια και εγωισμό χωρίζει ανά πάσα στιγμή. H συμπεριφορά του ρεμπέτη στην γυναίκα είναι απόλυτα ανατολίτικη. Θέλει να επιβάλλεται, να διατάζει, δεν συγκινείται εύκολα από κλάματα ή τα γνωστά γυναικεία καμώματα και όρκους. Eίναι από τη φύση του σκληρός και δύσπιστος στη γυναίκα.<br /><br />Aντίθετα, η συμπεριφορά του στους συνανθρώπους του και στους φίλους του είναι ευγενική και γεμάτη καλοσύνη. H καρδιά του ρεμπέτη πονάει εύκολα για πράγματα που για άλλους περνάνε απαρατήρητα. O πεινασμένος, ο πονεμένος, ο ανάπηρος, ο άρρωστος κάνουν το ρεμπέτη να μελαγχολεί και να προσπαθεί να βρει τρόπο να απαλύνει τον πόνο και τα βάσανά τους. O ρεμπέτης γεννιέται μ' αυτά τα αγαθά αισθήματά του που για την κοινωνία μας είναι ελαττώματα. Κατά βάθος είναι άνθρωπος του Θεού. Ακακος, ποτέ μοχθηρός ή ζηλόφθων, ούτε παραδόπιστος. Έχει φιλοσοφήσει τη ζωή με το δικό του μυαλό και ζει στο δικό του κόσμο, μακριά από τους συνηθισμένους νόμους της ζωής. Δηλαδή κάνω οικογένεια, αποκτώ περιουσία, τη μοιράζω στα παιδιά μου, γηράσκω και πεθαίνω.<br /><br />O ρεμπέτης σκέφτεται αλλιώς, δηλαδή για να γίνουν όλα αυτά πρέπει εγώ να στερηθώ τη ζωή μου ώστε να αποκαταστήσω τα παιδιά μου και να διαιωνίσω το ανθρώπινο γένος. Λανθασμένη σκέψη, αλλά έχει τη δική της βαθιά φιλοσοφία.<br /><br />Πολλές παγκόσμιες φυσιογνωμίες έζησαν κατά κάποιο τρόπο ρεμπέτικη ζωή σ' όλη της τη μεγαλοπρέπεια και σ' όλο της το μεγαλείο. Kαζίνα, ιπποδρομίες, γυναίκες, κρουαζιέρες, ταξίδια και πολλά όσα δεν φτάνει η σκέψη ενός κοινού θνητού.<br /><br />Yπάρχει η λανθασμένη γνώμη ότι ρεμπέτες είναι μόνο όσοι ασχολήθηκαν με το βαρύ λαϊκό τραγούδι και έζησαν ή ζουν τη ζωή τους κατά κάποιον τρόπο άσωτα ή μπερμπάντικα. Δεν είναι έτσι, γιατί πολλοί από τους παλιούς μπουζουκτσήδες δεν είχαν σχέση με τη ρεμπετοσύνη. Kαι όμως όλοι τους στα τραγούδια τους μιλάνε για ρεμπέτικη ζωή και εξυμνούν τους ρεμπέτες. Κι έτσι απ' το '50 και μετά οι διανοούμενοι άρχισαν να λένε όλο το λαϊκό μας τραγούδι "ρεμπέτικο τραγούδι".<br /><br />ρεμπέτες ήταν οι περισσότεροι χασαπάδες, λαχαναγορίτες, λεσχιάρχες και γενικά απλοί εργάτες άνθρωποι του λαού. κάθε άνθρωπος άσχετα με το τι ασχολείται μπορεί να ζει ρεμπέτικα. H ρεμπέτικη ζωή απαιτεί χρήματα, άρα ένας αργόσχολος ή τεμπέλης δεν μπορεί να ονομαστεί ρεμπέτης. H περηφάνια και η αξιοπρέπεια είναι τα προσόντα του γνήσιου ρεμπέτη.<br /><br />Ποτέ κανένας ρεμπέτης του λαϊκού τραγουδιού ή άλλου επαγγέλματος, δεν περπάτησε και δεν μπήκε σε μαγαζί με βρώμικα, τσαλακωμένα και απεριποίητα ρούχα. Tο παπούτσι και το πουκάμισο πάντα στην τρίχα κι ας μην ήταν τα κουστούμια κασμήρια Aγγλίας, φτάνει να 'ταν καθαρά και σιδερωμένα. Nτύνεται πάντα κλασικά, γιατί το κλασικό είναι πάντα μόδα.<br /><br />Oι σημερινοί καλλιτέχνες που θέλουν να μιμηθούν τους ρεμπέτες, ίσως από άγνοια ή αφέλεια, δυσφημούν τη ρεμπέτικη ζωή. Δεν προσέχουν την εμφάνισή τους, το ντύσιμό τους, τη συμπεριφορά τους και πολλά άλλα έχουν έλλειψη σοβαρότητας. Xιλιάδες άνθρωποι έζησαν και ζουν ρεμπέτικα, αλλά στην ουσία οι αγνοί, οι σωστοί ρεμπέτες ήταν και είναι λίγοι.<br /><br />Aλλοίμονο αν είναι ρεμπέτης ο καθένας που παίζει, πίνει ή φουμάρει και τραβιέται με γυναίκες. H ρεμπέτικη ζωή έχει αυστηρούς όρους και νόμους.</span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><hr /><span class="blogPostText"> </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4323189213912086128-300716711391206795?l=servouvillage.blogspot.com' alt='' /></div>adminnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4323189213912086128.post-72458097482458260202011-09-04T10:32:00.000+03:002011-09-04T10:32:20.719+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-ldyEd7BCI3o/TmMojm6mz8I/AAAAAAAACXs/1DQjvSf6SUg/s1600/kavadias_b.png" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/-ldyEd7BCI3o/TmMojm6mz8I/AAAAAAAACXs/1DQjvSf6SUg/s1600/kavadias_b.png" /></a></div>Ο Καββαδίας, γνωστός για την αριστερή του ιδεολογία στηλιτεύει και καταδεικνύει με τον πιο έντονο και γλαφυρό τρόπο το θάνατο του ποιητή Φ.Γ. Λόρκα από τον φασιστικό στρατό του Ισπανού δικτάτορα Φράνκο. Περιγράφει, επίσης, την εκτέλεση 200 κομμουνιστών στην Καισαριανή και την στυγνή σφαγή του ανδρικού πληθυσμού στο Δίστομο από ναζιστές και ταγματασφαλίτες.<br />Το ποίημα αυτό, είναι στην ουσία ένας ύμνος κατά του φασισμού.<br /><br /><i style="color: orange;"><br /></i><table border="0" bordercolor="#111111" cellpadding="0" cellspacing="0" style="border-collapse: collapse; height: 400px; width: 750px;"><tbody> <tr><td height="400" width="425"><br /><object height="345" width="420"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/rMEMLUIkFOo?version=3&amp;hl=el_GR&amp;rel=0"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/rMEMLUIkFOo?version=3&amp;hl=el_GR&amp;rel=0" type="application/x-shockwave-flash" width="420" height="345" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true"></embed></object><br /><br /></td><td height="400" width="325">Aνέμισες για μια στιγμή το μπολερό<br />και το βαθύ πορτοκαλί σου μεσοφόρι<br />Αύγουστος ήταν δεν ήτανε θαρρώ,<br />τότε που φεύγανε μπουλούκια οι Σταυροφόροι.<br /><br />Παντιέρες πάγαιναν του ανέμου συνοδιά<br />και ξεκινούσαν οι γαλέρες του θανάτου.<br />Στο ρωγοβύζι ανατριχιάζαν τα παιδιά<br />κι ο γέρος έλουζε ακαμάτης τ' αχαμνά του.<br /><br />Του ταύρου ο Πικάσσο ρουθούνιζε βαριά<br />και στα κουβέλια τότε σάπιζε το μέλι<br />Τραβέρσο ανάποδα -πορεία προς το Βοριά.<br />Τράβα μπροστά - ξοπίσω εμείς - και μη σε μέλει.<br /><br />Κάτω απ' τον ήλιο αναγαλλιάζαν οι ελιές<br />και φύτρωναν μικροί σταυροί στα περιβόλια.<br />Τις νύχτες στέρφες απομέναν οι αγκαλιές,<br />τότες που σ' έφεραν κατσίβελε στη μπόλια.<br /><br />Ατσίγγανε κι Αφέντη μου, με τι να σε στολίσω;<br />Φέρτε το μαυριτάνικο σκουτί το πορφυρό.<br />Στον τοίχο της Καισαριανής μας φέραν από πίσω<br />κι ίσαμε έν' αντρίκειο ανάστημα ψηλώσαν το σωρό.<br /><br />Κοπέλες απ' το Δίστομο φέρτε νερό κα ξίδι.<br />Κι απάνω στη φοράδα σου δεμένος σταυρωτά<br />σύρε για κείνο το στερνό στην Κόρδοβα ταξίδι,<br />μεσ' απ' τα διψασμένα της χωράφια τ' ανοιχτά.<br /><br />Βάρκα του βάλτου ανάστροφη, φτενή, δίχως καρένα.<br />Σύνεργα που σκουριάζουνε σε γύφτικη σπηλιά.<br />Σμάρι κοράκια να πετάν στην έρημη αρένα<br />και στο χωριό να ουρλιάζουνε τη νύχτα εφτά σκυλιά.</td></tr> </tbody></table><br /><hr /></div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4323189213912086128-7245809748245826020?l=servouvillage.blogspot.com' alt='' /></div>adminnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4323189213912086128.post-59452381126246061842011-08-30T18:13:00.008+03:002011-10-07T20:15:26.632+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Μήνες Απρίλιος, Μάιος, Ιούνιος 2011<br /><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://issuu.com/xridim/docs/artozinos_182?mode=window&amp;viewMode=doublePage" target="_blank"><img border="0" height="320" src="http://4.bp.blogspot.com/-BOz7EXua36A/To8ubsGIfDI/AAAAAAAACYU/Hf0H8ds0foU/s320/art_182_300_450_1.jpg" style="margin-left: auto; margin-right: auto;" width="214" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">Κλίκ στην εικόνα για να συνδεθείτε<br />και να διαβάσετε την εφημερίδα</td><td class="tr-caption" style="text-align: center;"></td><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><a href="http://issuu.com/xridim/docs/artozinos_182?mode=window&amp;viewMode=doublePage"><br /></a></td></tr></tbody></table><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><br /><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><hr /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4323189213912086128-5945238112624606184?l=servouvillage.blogspot.com' alt='' /></div>adminnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4323189213912086128.post-49838670395555636582011-07-01T14:05:00.008+03:002011-07-01T14:42:31.455+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br />Αναδημοσίευση<br />Πηγή: <a href="http://www.opsarion.gr/index.php?option=com_content&amp;task=view&amp;id=444&amp;Itemid=39" target="_blank">Ιστοσελίδα Χωριού Ψάρι Αρκαδίας</a><br /><br />Άκου φυσιολάτρη ... <br />24.05.11 <br />Και όμως, είναι τόσο απλά τα πράγματα……. <br /><br /><div style="text-align: justify;">Παίρνεις το ραβδί σου, το σακίδιο σου με τρόφιμα και νερό, συνεννοείσαι με την παρέα σου, την ομάδα σου, τον σύλλογό σου, διαλέγεις και μία όμορφη διαδρομή οπουδήποτε θελήσεις, και νάσε στην πεζοπορία σου. </div><div style="text-align: justify;">Κρατάς στο χέρι σου ένα μικρό κλαδευτήρι και κόβεις τα κλαράκια που φράζουν το μονοπάτι, το ίδιο κάνει η παρέα ή η ομάδα. Και προχωράς, ανεβαίνεις πλαγιές, κατεβαίνεις σούρματα, σταματάς στις πηγές να ξεδιψάσεις και να ξαποστάσεις, συγκεντρώνεσαι με την ομήγυρη και βγάζεις από το σακίδιο σου τα καλούδια που έφερες από το σπίτι. Και κολατσίζεις, κερνάς και σε κερνάνε γεύσεις. </div><div style="text-align: justify;"><a name='more'></a></div><div style="text-align: justify;">Απλά πράγματα, δίχως φανφάρες, δίχως αρτοκλασίες, δίχως λόγους άκαιρους και ανούσιους, δίχως έπαρση, δίχως μικρόφωνα, δίχως καλεσμένους και επισήμους – που θα πουν και αηδίες ως συνήθως, δίχως βουλευτάδες και πολιτικούς. </div><div style="text-align: justify;">Δεν χρειάζεται, όταν εσύ πηγαίνεις στο δάσος να περπατήσεις, να ενεργοποιείς τις δημόσιες αρχές, να ζητάς από αυτές να σου ανοίξουν με την μπουλντόζα δρόμους, να σου κόψουν με αλυσοπρίονα θάμνους. Μπορείς να περπατήσεις και δίχως αυτά, δεν τα έχεις ανάγκη. Σε σένα το λέω φυσιολάτρη που αναστατώνεις το βουνό και την ησυχία του με τα καμώματά σου. </div><div style="text-align: justify;">Και συ δημοτική ή όποια αρχή, δεν έχεις το δικαίωμα να σπαταλάς δημόσιο χρήμα σε ανούσια πράγματα. Πέρασαν οι καιροί της σπατάλης, και το πετρέλαιο από την μπουλντόζα το χρειαζόμαστε για σοβαρές δουλειές που θα χρειαστείς, τους υπαλλήλους του δήμου τους θέλουμε στα πραγματικά τους καθήκοντα στην υπηρεσία του πολίτη και όχι στην υπηρεσία άσκοπων λόγων και έργων. </div><div style="text-align: justify;">Η Φύση καλοδέχεται όσους την αγαπούν και την προστατεύουν, και συ φυσιολάτρη (όπως σου αρέσει να σε αποκαλούν), δεν φτάνει να λες πως είσαι φυσιολάτρης, πρέπει και να το αποδεικνύεις. Ειδικότερα όταν συναθροίζεσαι στο βουνό. </div><div style="text-align: justify;">Και αν θέλεις φίλε να κάνεις και τις εκδηλώσεις σου στο βουνό με βουή, με κραυγές και φανφάρες, να μην ξεχνάς στο τέλος να μαζεύεις και τα σκουπίδια σου και να μην τα αφήνεις για να τα μαζέψουν οι αρχές. </div><div style="text-align: justify;">Και μη ζητάς δημόσιο χρήμα φίλε φυσιολάτρη, δεν έχω άλλο να σου δώσω. Να μάθεις να πληρώνεις από την τσέπη σου το κέφι σου, όπως κάνουν πολιτισμένοι άνθρωποι σε πολιτισμένες κοινωνίες. Μάθε να προσφέρεις μέσα από τις φυσιολατρικές δράσεις σου και όχι να ζητάς. </div><div style="text-align: justify;">Αυτός ο τόπος πολλά χρήματα έδωσε σε αμφιβόλου ποιότητας εκδηλώσεις, σε κλαρίνα και νταούλια, σε καρσιλαμάδες και σε λικνίσματα, σε προβατίνες και φακές, σε σάπιες γουρνοπούλες και ρίγανες - και στέρεψε, δεν υπάρχουν άλλα ξένα χρήματα για σπατάλη. </div><div style="text-align: justify;">Κατάλαβέ το φίλε φυσιολάτρη, δικαίωμα σου είναι να περπατήσεις όπου θέλεις, με όποια παρέα εσύ θελήσεις. Δεν είναι δικαίωμα σου όμως να ορέγεσαι δημόσιο χρήμα για να κάνεις το κέφι σου. Στο δημόσιο χρήμα έχω κι εγώ λόγο, και συ, και όλοι μας. Και αρκετά ανεχτήκαμε την κατασπατάληση του από εκδηλώσεις βαπτιζόμενες «πολιτιστικές». </div><div style="text-align: justify;">Είναι πανέμορφη η ελληνική φύση φίλε φυσιολάτρη. Απόλαυσέ την όπως θέλεις. Και αν έχεις έξοδα, βάλε το χέρι στην δική σου τσέπη και όχι στην δική μου. Και περπάτησε, ίδρωσε, κουράσου, βγες στα διάσελα. Είναι όμορφη η ανηφοριά. </div><br />Βασίλης Κ. Αναστασόπουλος</div><hr /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4323189213912086128-4983867039555563658?l=servouvillage.blogspot.com' alt='' /></div>adminnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4323189213912086128.post-69615814384493983922011-06-30T11:34:00.001+03:002011-06-30T13:36:00.521+03:00<object width="480" height="390"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/1-jp_rI2kvA?version=3&amp;hl=el_GR&amp;rel=0"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="wmode" value="transparent" /><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/1-jp_rI2kvA?version=3&amp;hl=el_GR&amp;rel=0" type="application/x-shockwave-flash" width="480" height="390" allowscriptaccess="always" wmode="transparent" allowfullscreen="true"></embed></object><br /><br /><hr><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4323189213912086128-6961581438449398392?l=servouvillage.blogspot.com' alt='' /></div>adminnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4323189213912086128.post-85167553765013957372011-06-21T11:13:00.004+03:002011-06-21T11:22:14.968+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><object width="480" height="390"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/WYWO-lMwn7I?version=3&amp;hl=el_GR&amp;rel=0"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="wmode" value="transparent" /><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/WYWO-lMwn7I?version=3&amp;hl=el_GR&amp;rel=0" type="application/x-shockwave-flash" width="480" height="390" wmode="transparent" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true"></embed></object><br /></div><hr><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4323189213912086128-8516755376501395737?l=servouvillage.blogspot.com' alt='' /></div>adminnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4323189213912086128.post-52783455337936198842011-06-17T13:41:00.009+03:002011-06-17T22:59:50.734+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><object height="390" width="480"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/_0IpCkRziDg?version=3&amp;hl=el_GR&amp;rel=0"></param><param name="wmode" value="transparent" /><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/_0IpCkRziDg?version=3&amp;hl=el_GR&amp;rel=0" type="application/x-shockwave-flash" width="480" height="390" wmode="transparent" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true"></embed></object></div><br />Πολλά δε θέλει ο άνθρωπος - (Οδυσσέα Ελύτη)&nbsp;&nbsp; <br /><object height="390" width="480"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/7MCGB0LRGk4?version=3&amp;hl=en_US&amp;rel=0"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/7MCGB0LRGk4?version=3&amp;hl=en_US&amp;rel=0" type="application/x-shockwave-flash" width="480" height="390" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true"></embed></object><br /><br /><strong><em>Επίκαιρα και Διαχρονικά !!!</em></strong></div><hr /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4323189213912086128-5278345533793619884?l=servouvillage.blogspot.com' alt='' /></div>adminnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4323189213912086128.post-89959756037451721072011-06-16T20:48:00.001+03:002011-06-16T21:47:01.413+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div><object style="height: 425px; width: 600px;"><param name="movie" value="http://static.issuu.com/webembed/viewers/style1/v1/IssuuViewer.swf?mode=embed&amp;layout=http%3A%2F%2Fskin.issuu.com%2Fv%2Flight%2Flayout.xml&amp;showFlipBtn=true&amp;documentId=110616120440-e00eaed86f35490fa6fea5f2e5b9b82d&amp;docName=erimi_chora&amp;username=xridim&amp;loadingInfoText=%CE%97%20%CE%AD%CF%81%CE%B7%CE%BC%CE%B7%20%CE%A7%CF%8E%CF%81%CE%B1%20-%20%CE%98.%20%CE%A3.%20%CE%95%CE%9B%CE%99%CE%9F%CE%A4%201922&amp;et=1308245175041&amp;er=27" /><param name="allowfullscreen" value="true"/><param name="wmode" value="transparent" /><param name="menu" value="false"/><embed src="http://static.issuu.com/webembed/viewers/style1/v1/IssuuViewer.swf" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" allowfullscreen="true" menu="false" style="width:600px;height:425px" flashvars="mode=embed&amp;layout=http%3A%2F%2Fskin.issuu.com%2Fv%2Flight%2Flayout.xml&amp;showFlipBtn=true&amp;documentId=110616120440-e00eaed86f35490fa6fea5f2e5b9b82d&amp;docName=erimi_chora&amp;username=xridim&amp;loadingInfoText=%CE%97%20%CE%AD%CF%81%CE%B7%CE%BC%CE%B7%20%CE%A7%CF%8E%CF%81%CE%B1%20-%20%CE%98.%20%CE%A3.%20%CE%95%CE%9B%CE%99%CE%9F%CE%A4%201922&amp;et=1308245175041&amp;er=27" /></object></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4323189213912086128-8995975603745172107?l=servouvillage.blogspot.com' alt='' /></div>adminnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4323189213912086128.post-30117186013821326872011-06-15T16:11:00.022+03:002011-06-15T22:17:07.376+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><b><i>Αναδημοσίευση</i></b><br />Πηγή:&nbsp;&nbsp;Blog <a href="http://mygdalia.blogspot.com/2011/01/blog-post_27.html" target="_blank">Μυγδαλιά Αρκαδίας (mygdalia.blogspot.com)</a><br /><br /><b><i>Από το βιβλίο του Θ.Γιαννόπουλου</i></b><br /><b><i>ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΚΑΙ ΑΝΕΚΔΟΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΧΩΡΙΟ ΜΟΥ</i></b><br /><i><br /></i><br /><div style="text-align: justify;">Η κλεψιά σήμερα στο χωριό αποτελεί απλή ανάμνηση. Δεν ήταν όμως το ίδιο στα παλιότερα χρόνια.<br />Τότε κυριαρχούσε το σύνθημα «άρπαξε να φας και κλέψε να ‘χεις». Κι η πραγματικότητα έλεγε πως «όποιος δεν έκλεφτε, δεν έζηγε». Το να κλέβεις δηλαδή στα χρόνια εκείνα ήταν ανάγκη επιβίωσης, ζωής.</div><div style="text-align: justify;">Φυσικό λοιπόν ήταν η κλεψιά ν’ αντιμετωπίζεται σαν ένα συνηθισμένο φαινόμενο αναπόσπαστα δεμένο με τη ζωή της εποχής. Έκλεβαν σχεδόν όλοι, όσοι βέβαια μπορούσαν, λαϊκοί και… ιερωμένοι. Κι έκλεβαν, χωρίς διάκριση, απ’ όλα κι απ’ όλους. Από άλογα, βόδια, γίδια, πρόβατα, γουρούνια ως κότες, απίδια, καρύδια, σύκα κι ό,τι άλλο τους χτύπαγε στο μάτι και στην όρεξη. Κι έκλεβαν από συγγενείς, φίλους, σμίχτες, χωριανούς, κοντοχωριανούς, όπου έφτανε η ακτίνα δράσης καθενός.<br /><a name='more'></a></div><div style="text-align: justify;">Ο Παπαδοβάσιλας π.χ. έβαλε τον έναν του γαμπρό (Μπουρλούμη) να κλέψει μαζί με τον Ζαντέ το γουρούνι από τον άλλο του γαμπρό (Τσιόλο).</div><div style="text-align: justify;">Ο Ρούσας έκλεψε μια προβατίνα του κουνιάδου του Κωστάντιου.</div><div style="text-align: justify;">Οι Τσιρίμηδες κλέψανε μια γίδα του πρωτοξάδερφού τους Κουγιονικολάκη κι άλλη μια γίδα του σμίχτη τους Κομπόλη.</div><div style="text-align: justify;">Είναι γεγονός ότι την κλεψιά παλιότερα δεν την βλέπανε σαν ντροπή, αλλά σαν τόλμη και παλικαροσύνη. Όσο πιο πολλά μάλιστα έκλεβε κανένας, τόσο&nbsp;περισσότερη επιβολή είχε στην κοινωνία. Καμιά λογαριαζόταν και για τρανός κομματάρχης με κύρος και μεγάλη πολιτική δύναμη. α ήταν και το άλλο: Ο τσιοπάνης που δεν έκλεβε και δεν τον νταν, δεν ήταν δυνατό να διατηρεί το κοπάδι του. Του το ‘κλεβαν οι άλλοι. Έτσι έκλεβε ο ένας τα’ αλλουνού κι… ερχόσαντε τριγύρω.</div><div style="text-align: justify;">Οι κλέφτες είχαν καθιερώσει δικό τους κώδικα ηθικής και συμπεριφοράς. Σ’ αυτούς επικρατούσε ο άγραφος νόμος να μη μαρτυράνε συνήθως ο ένας τον άλλο, αν αυτός δεν πείραζε το δικό τους βιος ή αν δεν είχαν προηγούμενα μεταξύ τους. Γι’ αυτό συχνά άλλοι έκλεβαν κι άλλοι πλήρωναν. <a href="http://servouvillage.blogspot.com/2011/06/blog-post_15.html#p1" name="k1">(1)</a></div><div style="text-align: justify;">Τα δικαστήρια τις πιο πολλές φορές τ’ αποφεύγανε. Ίσως γιατί είχαν δικό τους τρόπο να τιμωρούν εκείνους που τους έκλεβαν, την αντεκδίκηση. Μ’ έκλεψες – έλεγαν – θα σε κλέψω θα σου φαρμακώσω τα πράγματα θα σου κάψω το καλύβι θα σου κάμω όποια ζημιά περάσει από το χέρι μου. Ζημιά που να σε τσούξει, όχι παίξε-γέλασε.</div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;">Ο Παπαδοβάσιλας έβαλε και κλέψανε το γουρούνι του γαμπρού του Τσιόλου.</div><div style="text-align: justify;">Δεν πέρασε βδομάδα κι ο Τσιόλας έκαψε το καλύβι του Ζαντέ στην Κοκορεβιθιά.</div><div style="text-align: justify;">Οι Τσιρίμηδες κλέψανε μια γίδα από το σμίχτη τους Κομπόλη. Αμέσως την άλλη βραδιά ο Κομπόλης τους έκλεψε δυο γίδες. Η παραπανίσια ήταν για τιμωρία.</div><div style="text-align: justify;">Ο Στρεζοβινός Πράκας, συνέταιρος μυλωνάς στους Πρίνους με το Χαραλάμπη Μπρη, έκλεβε ταχτικά από το συνεταιρικό αλεύρι και τάιζε τη φαμίλια του. Ο γιος του Μπρη Νικολής με το φίλο του Μιχαλάκο επιχειρήσανε να κλέψουν ολόκληρο το κοπάδι τα πρόβατα του Πράκα. Δεν τα καταφέρανε και του κλέψανε το γουρούνι. Σε λίγες μέρες του κλέψανε και δυο πρόβατα. Το ωραίο είναι πως δώσανε και τον Πράκα ένα βρασμένο κομμάτι από τα κλεμμένα κι ομολόγησε πως νοστιμότερο κρέας δεν είχα ματαφάει.</div><div style="text-align: justify;">Ο Κουγιονικολάκης έκλεψε μια λιάρα γίδα – μάνα τη λέγανε – από τα ορφανά παιδιά του Κοτοπέτρου, Ντέρτη, Ζαντέ, Ραμόγιαννη κλπ. Πάνε μια νύχτα τα παιδιά στη στάνη του δράστη και κλέβουν άλλη γίδα. Εκείνη όμως ήταν του Μπαρουγιάννη, σμίχτη του Νικολάκη και κατά λάθος την πήραν. Τ’ ανακάλυψε ο Γιάννης και τα σακάτεψε στο ξύλο.</div><div style="text-align: justify;">Αλλά αντεκδικήσεις έχουν σημειωθεί και γι’ άλλες αιτίες. Δεν πειράζει να τις καταχωρίσω εδώ μια και το ‘φερε η κουβέντα.</div><div style="text-align: justify;">Ο μυλωνάς Σφυρής από το Βελτεσινίκο, βαλτός από το Χρηστιά, έκανε μήνυση του Πόταγα για αγροζημιά ασήμαντης αξίας. Ο Πόταγας πήγε μια νυχτιά να του κόψει τ’ αμπέλι στον Κάμπο. Έκοψε όμως από το κούρβουλο άδικα τ’ αμπέλι του Καράγιωργα. Γιατί αυτό του είχε υποδείξει επίτηδες ο Βαλτεσινιώτης τσιοπάνης Κατσίγιαννης που δε χώνευε τον Καράγιωργα, ενώ συμπαθούσε το Σφυρή.</div><div style="text-align: justify;">Ο Φίλος έβαλε τη Βασιλαρώνα και μήνυσε τον Τσιριμοθανάση (βλ. «ο Τσιριμοθανάσης») για τη φάρσα που της σκάρωσε, στέλνοντάς την να ξεμολογηθεί στο Μαστραργύρη. Ένα-ένα χάθηκαν και τα έξι μαρτίνια του Φίλου. Λένε πως τα ‘κλεψε ο Τσιριμοθανάσης. Εγώ δεν ξέρω. Ούτε λέω. Μα καπνός χωρίς φωτιά γίνεται;</div><div style="text-align: justify;">Ο Κόλλιας – είπα ήδη – είχε σφάξει τον Μπαρουνοκώστα σε μια λογομαχία που είχανε για τον υπαίτιο κάποιου εμπρησμού δασικής έκτασης. Ο Μπαρουνοκώστας με τον Καγιά αργότερα κατηγόρησαν άδικα τον Κόλλια ότι έκλεψε τάχα το μουλάρι της Κερπινιώτισσας Μαδούραινας. Και με την ψευτομαρτυρία τους τον δικάσανε σε 5 χρόνια φυλακή.</div><div style="text-align: justify;">Ο Βλάσης έβαλε τα πράματα κρυφά μια νύχτα και φάγανε το αραποσίτι του Κατσιαλέπη. Άλλη νύχτα ο Κατσιαλέπης με τα γελάδια του έφαγε το αραποσίτι του Βλάση. Και διάλεξε τη νύχτα του γάμου του να «πάρει το αίμα του πίσω», για να μην τον υποπτευθεί κανείς.</div><div style="text-align: justify;">Ο γαμπρός με τη νύφη πήγανε να «κοιμηθούν», για να διαπιστωθεί η παρθενιά της νύφης. Τα πειστήρια, δηλ. το ματωμένο πουκάμισο, έπρεπε να παρουσιαστούν στους καλεσμένους, για να μη μένει σε κανέναν αμφιβολία για την αγνότητα της νύφης (βλ. και κεφ. «Γάμοι»).4 <br />Ο Μακεδόνας, αδελφός του Τρύφωνα, έχει κάποια άλλη εκδοχή για το ίδιο περιστατικό. Η ουσία όμως παραμένει η ίδια. Αντεκδίκηση και πονηριά.</div><div style="text-align: justify;">Για το περιστατικό τούτο αξίζει να γραφτούν δυο λόγια παραπάνω, όπως ακριβώς έγινε, γιατί είναι πραγματικά πρωτότυπο και χαριτωμένο. Εδώ το λόγο παίρνει ο γιος του Κατσιαλέπη Τρύφωνας που μου το έχει διηγηθεί με τον ιδιότυπο τρόπο του:</div><div style="text-align: justify;">- «Που λες, Θόικο, <a href="http://servouvillage.blogspot.com/2011/06/blog-post_15.html#p2" name="k2">(2)</a> άμα τα’ αραποσίτια του χωριού ήσαντε γινωμένα για θέρο, έτυχε ο πατέρας μου να στεφανωθεί τη μάνα μου. Εγώ βέβια ήμουν αγέννητος ακόμα. Την Κυριακή το βράδυ είχε στρωθεί πλούσιο το τραπέζι του γάμου και το γλέντι είχε ανάψει για καλά. Αντάμα με τους άλλους γλένταγε κι ο Βλάσης και το ‘ειχε Πρέβεζα, που λέμε</div><div style="text-align: justify;">Ήρθανε τα μεσάνυχτα κι ο γαμπρός με τη νύφη εδιάκανε στο απάνου πάτωμα του χανιού να κοιμηθούνε, όπως ήταν το έφιμο.<a href="http://servouvillage.blogspot.com/2011/06/blog-post_15.html#p3" name="k3">(3)</a> Μόλις ανεβήκανε τα νιογάμπρια απάνου, ο πατέρας μου αντί να πάει αμέσως στη μάνα μου, καταλαβαίνεις γιατί,πηγαίνει κρυφά στα γελάδια του. Τους βουλώνει τα τσιοκάνια, τα παίρνει σιγά-σιγά, τα παέι και τ’ απολάει μες στη μέση στα αραποσίτι του Βλάση. Τ’ άφησε κι έφυγε. Γυρίζει στο κονάκι, κοιμάται στα σβέλτα με τη μάνα μου και δίνει το πουκάμισο ναν το ιδούνε οι καλεσμένοι. Το γλέντι εδιάη σύννεφο και κράτησε ούλη τη νύχτα.</div><div style="text-align: justify;">Την κονταυγή, πριν ακόμα οι καλεσμένοι πάνε να ξυπνήσουνε τα νιογάμπρια τραγουδώντας το «Τώρα τα πουλιά, τώρα τα χελιδόνια…» σηκώνετ’ ο πατέρας μου, πάει και φέρνει τα γελάδια πίσω εκεί που τα πήρε. Κανείς δεν τον είδε, κανείς δεν τον πήρε είδηση. Ούτε του Βλάση ούτε άλλου κανενού εδιάη το μυαλό πως το αραποσίτη το ‘φαγε ο Κατσιαλέπης που εκείνη τη νύχτα έκανε το γάμο του»<a href="http://servouvillage.blogspot.com/2011/06/blog-post_15.html#p4" name="k4">(4)</a>.</div><div style="text-align: justify;">Εξάλλου, οι κλέφτες, αν δεν συγκρούονταν και δεν θίγονταν τα μεταξύ τους συμφέροντα, υποστήριζαν ο ένας τον άλλο. Κρύβανε τις κλεψιές τους και καμιά φορά, για να προστατέψουν τους… συναδέλφους, στρέφανε τις υπόνοιες των θυμάτων σ’ απίθανη πλευρά. Κι ας ήταν αθώοι οι άνθρωποι.</div><div style="text-align: justify;">Μια νύχτα τα ίδια παιδιά του Κότη χάσανε μια προβατίνα. Ψάχνουν από δω, ψάχνουν από κει, ούτε προβατίνα ούτε κλέφτης. Ένα μεσημέρι πάει ο Ραμόγιαννης στο Λώνη, εν δράσει κλέφτη εκείνη την εποχή.</div><div style="text-align: justify;">- Γιώργη, του λέει, μας κλέψανε μια προβατίνα. Εσύ θα ξέρεις ποιος την πήρε. Και πρέπει να μου το ειπείς.</div><div style="text-align: justify;">- Και βέβαια ξέρω, απαντάει ο Λώνης, χωρίς να σκεφτεί καθόλου. Την προβατίνα την έκλεψε ο Κουτσός<a href="http://servouvillage.blogspot.com/2011/06/blog-post_15.html#p5" name="k5">(5).</a></div><div style="text-align: justify;">- Τι λες, ρε Γιώργη. Ο Κουτσός δεν είναι κλέφτης. Μη με κοροϊδεύεις, του παρατηρεί ο Ραμόγιαννης.</div><div style="text-align: justify;">- Έναι, έναι. Πέρασα προχτές από το Τζιρακαιίκο και βράζανε κριας. Είδα και την κατσούλα<a href="http://servouvillage.blogspot.com/2011/06/blog-post_15.html#p6" name="k6">(6)</a> τους που πιλάλαγε στο δρόμο μ’ ένα μπουκούνι<a href="http://servouvillage.blogspot.com/2011/06/blog-post_15.html#p7" name="k7">(7)</a> στο στόμα.</div><div style="text-align: justify;">Τι να κάνει τώρα ο Ραμόγιαννης; Με χίλιους δισταγμούς και με πολλά συγγνώμη βρίσκει τον Κουτσό και του γυρεύει την προβατίνα. Ταμπλάς αν τον βαρούσε τον έρμο τον Κουτσό δε θα γεράνταγε<a href="http://servouvillage.blogspot.com/2011/06/blog-post_15.html#p8" name="k8">(8)</a> όπως γεράντησε. Έπεσε ο ουρανός και τον πλάκωσε. Άνοιξε η γης και τον κατάπιε. Τον έπιασε τέτοια τρεμούλα, που σκιάχτηκε ο Ραμόγιαννης μην πάθαινε τίποτα. Ύστερ’ από λίγο συνήλθε και του ‘ειπε μέσ’ από τα δόντια του:</div><div style="text-align: justify;">- Εσύ το πιστεύεις, Γιάννη;</div><div style="text-align: justify;">- Τι να σου ειπώ; Έτσι μου είπανε. Κι αυτός, που μου το ‘ειπε, ξέρει.</div><div style="text-align: justify;">- Ε, δε μένει τίποτ’ άλλο τότε, είπε ο καημένος ο Κουτσός. Να ορκιστείς ότι σου πήρα την προβατίνα και να πας στο κατώι να πάρεις το μουλάρι μου. Άλλο τίποτα δεν έχω που ναν το μοναχός μου.</div><div style="text-align: justify;">Τολμούσε όμως να ορκιστεί ο Ραμόγιαννης, αφού μέσα του είχε αμφιβολίες για την ειλικρίνεια του Λώνη; Κι ο όρκος ήταν μεγάλη υπόθεση. <br />Αργότερα μαθεύτηκαν οι πραγματικοί κλέφτες, εμπρορευόμενοι σήμερα στην Αθήνα.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Στα χρόνια εκείνα οι κλέφτες χωρίζονταν σε τρεις χοντρικά κατηγορίες: στους σούρτες, στους πραγματικούς κλέφτες και στους πλιατσικολόγους. Τους τελευταίους τους λέγανε και μαγάρες, επειδή μαγαρίζανε… το επάγγελμα! Ενώ οι πραγματικοί κλέφτες το τιμούσαν! Ήταν αξιοπρεπείς και αξιοσέβαστοι!</div><div style="text-align: justify;">Οι σούρτες δεν κλέβανε οι ίδιοι. Έβαζαν άλλους να κλέβουν και μάλιστα από άλλα χωριά, άλογα, μουλάρια κι ολόκληρα μπουλούκια από είκοσι κι απάνω γίδια ή πρόβατα. Αυτοί τα φυγαδεύανε σ’ άλλες περιοχές.</div><div style="text-align: justify;">Οι πραγματικοί κλέφτες κλέβανε μόνο γίδια ή πρόβατα. Αριά και που αν και κανά άλογο ή μουλάρι ανάλογα με την καπατσοσύνη του καθένας.</div><div style="text-align: justify;">Οι μαγάρες κλέβανε από γίδια, πρόβατα, γουρούνια, κοτερά ως σταφύλια, σύκα, αλετροπόδες και τροκάνια…</div><div style="text-align: justify;">Μεγάλος σούρτης, σοβαρός και κύριος, ήταν ο Παναγούλιας Χρηστιάς. Όπως διηγιέται με καμάρι ο γιος του Φρούσιος ή Κόρδας, ο Χρηστιάς δεν καταδέχτηκε ποτέ ν’ απλώσει κλίτσα και να πιάσει πόδι γίδας ή προβατίνας. Αλλά για σούρτης δεν είχε το ταίρι του στην Γλανιτσιά και στα περίχωρα. Αναφέρω ένα μονάχα περιστατικό:</div><div style="text-align: justify;">Μια φορά φέρανε στην Κοκαλιάρα ένα μπουλούκι πρόβατα βελημαχιώτικα.</div><div style="text-align: justify;">Τα παράλαβε ο Χρηστιάς και τα ‘βαλε στο κοπάδι του σαν δικά του. Τα βλέπει ο Τέλης Δασκαλόπουλος από την Κερπινή – αντίπαλος σούρτης κι αυτός – και παραγέλνει την είδηση στο Βελημάχι. Σε δυο-τρεις μέρες έρχονται οπλισμένοι κάτι Βελημαχιώτες, βρίσκουν το κοπάδι χωρίς τσιοπάνη, παίρνουν τα πρόβατά τους και γυρίσανε να φύγουν. Τους βλέπει ο Ανάστος Κωνσταντινόγιαννης και ειδοποιεί τον Χρηστιά. Αρπάζουν τους γκράδες τους, κυνηγάνε τους Βελημαχιώτες. Δίνουν μάχη μπαμ!-μπουμ! και τους ξαναπαίρνουν τα πρόβατα. Στο μεταξύ γνώρισαν ο ένας τον άλλο – κλέφτες ήτανε κι εκείνοι – τα φτιάσανε κι όλοι μαζί ήρθανε στο κωνσταντιναίικο κονάκι. Φάγανε, ήπιανε και γίνανε φίλοι… γκαρδιακοί κι αγαπημένοι.</div><div style="text-align: justify;">Συμφωνήσανε τότε να πληρωθούν τα πρόβατα. Γιατί ήτανε ντροπή στο Χρηστιά ναν του τα παίρνανε πίσω. Το ποσό της πλέρας, που έταξε ο Χρηστιάς, ήταν αρκετά μεγάλο. Ξάφνιασε τους Βελημαχιώτες και παραδεχτήκανε πως ήταν πολύ κουβαρντάς κι εντάξει άνθρωπος.</div><div style="text-align: justify;">Πήρανε λοιπόν τα χρήματα, όλα κολλαριστά, και καταευχαριστημένοι φύγανε.</div><div style="text-align: justify;">Δεν προφτάσανε να πάνε στο χωριό τους και στο δρόμο ανακαλύψανε πως τα λεφτά ήταν κίβδηλα. Τα είχε πάρει ο Χρηστιάς από τους γνωστούς παραχαράκτες Καπελιάνηδες από το Βελτεσινίκο. Ακολούθησε καταγγελία και πλήρωσε ο Χρηστιάς πρόβατα και χρήματα με δυόμιση χρόνια φυλακή.</div><div style="text-align: justify;">Μεγαλύτερος και πιο επιτήδειος κλέφτης και σούρτης μαζί ήταν ο Μητρόγιαννης. Παναγούλιας κι αυτός. Έκλεβε από τα μικράτα του ως τα γεράματά του. Και ποτέ δεν πιάστηκε. Κι έκλεβε όχι λίγα, αλλά πολλά. Μια μέρα πούλησε ολόκληρο το κοπάδι του από εβδομήντα πρόβατα. Και την άλλη αυγή το γαλάρι<a href="http://servouvillage.blogspot.com/2011/06/blog-post_15.html#p9" name="k9">(9)</a> του ήταν πάλι γεμάτο.</div><div style="text-align: justify;">Κοντά στο Μητρόγιαννη έρχονταν ο ξάδερφός του Ανάστος Κωνσταντινόγιαννης κι ο Αγγελής Λιακούλης, άπιαστος κι εκείνος στις πραγματικές κλεψιές. Την πλήρωσε όμως άδικα με φυλακή κι εξορία για κάτι κουγαίικα τραγιά που ακόμα ορκίζεται πως δεν είχε παρμένα.</div><div style="text-align: justify;">- Δε λέω πως ήμουνα παστρικός, έλεγε μια μέρα στο μαγαζί του Βασίλη ο Αγγελής. Και της Παναγιάς τα μάτια έκλεφτα. Μα τα κουγαίικα τραγιά δεν τα πήρα.</div><div style="text-align: justify;">Εδώ μ’ έβρε αβανιά<a href="http://servouvillage.blogspot.com/2011/06/blog-post_15.html#p10" name="k10">(10).</a> Ογράτισα <a href="http://servouvillage.blogspot.com/2011/06/blog-post_15.html#p11" name="k11">(11)</a> άδικα.</div><div style="text-align: justify;">Ύστερα ακολουθούσαν ένα σωρό άλλοι κλέφτες και μαγάρες. Ποιον να θυμηθείς και ποιον να λησμονήσεις. Δεν μπορείς εύκολα να τους ξεχωρίσεις. Και πιο πολύ να τους αξιολογήσεις. Ενδεικτικά αναφέρω τους: Παναγουλαίους όλους, Τουρλαίους, Τσιρίμηδες, Κόλλια Τσιέπανο, Μπαντογιώργη, Ρούσα, Γαγάτσο, Τιριρή,Παπαδοβάσιλα, Θόδωρο Κομπόλη, Πόταγα, Κουγιονικολάκη, Χαραλάμπη Μπρη,Φουσέκα, Μπιτσίλη, Ζαντέ, Τζιντάνο, Νικολή, Τσιαγκρή, Μιχαλάκο, Γιόβα… κι άκρη δε βρίσκω. Προσθέτω και τα λιμοτάγαρα Μπένο, Μπλε, Ραμόγιαννη, Λάμπη Πίκουλα και πάλι λειψό θα μείνει το πάνθεο των… ηρώων.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Γύρω από τις κλεψιές κυκλοφορούν πάμπολλες ιστορίες και καλαμπούρια.</div><div style="text-align: justify;">Δυστυχώς για λόγους οικονομίας του βιβλίου αδυνατώ να τα συμπεριλάβω όλα.</div><div style="text-align: justify;">Περιορίζομαι λοιπόν σε πολύ λίγα… δειγματοληπτικά.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Νεότερος ο αργότερα γερο-Ρούσας είχε παντρευτεί για τρίτη φορά την Παναγιώτα, αδερφή του Κωστάντιου και λοιπών αδελφών. Μια νύχτα ο γαμπρός κοιμήθηκε στο σπίτι του κουνιάδου του. Σηκώνεται το πρωί, πριν να φέξει ακόμα, για την Απιδούλα. Περνάει από του Λώλη, αρπάζει μια προβατίνα από το κοπάδι του κουνιάδου του, την πετάει στον ώμο και δρόμο. Ξημέρωσε η μέρα, πάει ο Κωνστάντιος στη στάνη. Αναζητάει την προβατίνα, δεν τη βρίσκει πουθενά. Χωρίς να το σκεφτεί καθόλου φωνάζει:</div><div style="text-align: justify;">- Μπάμπη, τρέχα γρήγορα στην Απιδούλα και πρόφτασε τον μπάρμπα σου πριν σφάξει την προβατίνα.</div><div style="text-align: justify;">Τρέχει ο Μπάμπης και προφταίνει το Ρούσα την ώρα που ακόνιζε το μαχαίρι.</div><div style="text-align: justify;">Κάποτε ο ίδιος ο Ρούσας έχασε μια μιλιόρα. Την αναζήτησε σ’ όλες τις μεριές, δεν την ήβρε. Δούλεψε το μυαλό του και κατάληξε πως τη μιλιόρα την είχε κλέψει ο κοντογείτονας κι επιστήθιος φίλος του Καράμπελας. Πάει κατευθείαν στο κονάκι του και χωρίς περιστροφές του γυρεύει τη μιλιόρα.</div><div style="text-align: justify;">- Εγώ, γέρο; Διαμαρτύρεται θιγμένος σοβαρά από την αδικία!! ο Καράμπελας.</div><div style="text-align: justify;">- Ναι, εσύ Γιάννη. Φέρε πίσω τη μιλιόρα κι άσε τις ντζιριντζάντζουλες.</div><div style="text-align: justify;">- Δεν την πήρα σου λέω, γέρο, επιμένει ο Καράμπελας. Πρέπει να με πιστέψεις.</div><div style="text-align: justify;">- Την πήρες, Γιάννη. Θέλω τη μιλιόρα.</div><div style="text-align: justify;">Ο Καράμπελας ζορίστηκε. Κατάλαβε πως δε θα ξεγλίστραγε εύκολα κι είπε:</div><div style="text-align: justify;">- Κάτσε να βραδιάσει, γέρο, να ΄ρθουν τα παιδιά να ιδώ μην την πήρε κανένα κρυφά από μένα… Κι εδώ είμαστε.</div><div style="text-align: justify;">- Καλά. Θα κάτσω. Μα τη μιλιόρα εσύ την πήρες.</div><div style="text-align: justify;">Βράδιασε η μέρα, ξημέρωσε η άλλη. Και πάει βαθύτατα λυπημένος από την προσβολή το ‘παθε!! ο Καράμπελας τον Ρούσα.</div><div style="text-align: justify;">Ξέρεις, γέρο, και να με συγχωρέσεις… εκείνα τα παλιόπαιδα την πήρανε τη μιλιόρα κρυφά από μένα. Σου ορκίζομαι πως δεν τα ‘ειδα ούτε έφαγα από δαύτην.</div><div style="text-align: justify;">- Καλά, σε πιστεύω. Μην ορκίζεσαι. Και τώρα τι θα γίνει;</div><div style="text-align: justify;">- Άσε να περάσει το καλοκαίρι και θα σου δώκω μια μιλιόρα από τις δικές μου. Και… ας μη γίνει κουβέντα.</div><div style="text-align: justify;">- Όχι, δε θα γίνει.</div><div style="text-align: justify;">Ξεκαλοκαιριάσανε όξω τα πράματα και στα μέσα περίπου του χινόπωρου πάει ο Ρούσας στο καλύβι του Καράμπελα:</div><div style="text-align: justify;">- Ήρθα, Γιάννη.</div><div style="text-align: justify;">- Ναι, γέρο, καλά ‘καμες. Έμπα στο κατώι και πάρε μία…</div><div style="text-align: justify;">Μπαίνει ο γέρος στο κατώι, ρίχνει μια ματιά ένα γύρω κι έμπειρος, καθώς ήτανε, διαλέγει και πιάνει την καλύτερη μιλιόρα.</div><div style="text-align: justify;">- Μα εσύ, γέρο, μου ξεματιάζεις το κοπάδι. Άφτην εφτούνη και πάρε καμιά άλλη, διαμαρτυρήθηκε ο Καράμπελας.</div><div style="text-align: justify;">Γυρίζει ο Ρούσας, τον βλέπει κατάματα και του απαντάει:</div><div style="text-align: justify;">- Άμα δε θέλεις, Γιάννη, άλλη βολά να μην ξαναψωνίσεις από το μαγαζί μου…</div><div style="text-align: justify;">Μια φορά ο Μητρόγιαννης, ο Γαγάτσος κι ο Τιριρής – ιστορεί ο Σκασίλας – κάνανε παρέας να κλέψουν. Πήγανε πίσω από τις Τρούπες στα Λακώματα που ‘ειχανε τα γίδια τους οι Κερπινιώτες Καπερώνης και Τζουλουχάς – άλλοι κλέφτες εκείνοι. Άμα ζυγώσανε κοντά στο μαντρί, είδανε πως δεν είχε ΄ρθει ακόμα το κοπάδι. Οι δυο πρώτοι βάλανε το Τιριρή να φυλάει κι άμα ιδεί το κοπάδι να ‘ρχεται, να τους σιουρίξει. Αυτοί τραβήξανε παρακάτου γι’ άλλα ψαξίματα.</div><div style="text-align: justify;">Ο Τιριρής άργησε ναν τους ειδοποιήσει, ενώ τα γίδια είχανε κλειστεί κιόλας στο μαντρί. Γυρίζουν πίσω κρυφά-κρυφά, μην τους οσμιστούν τα σκυλιά και βρίσκουν τον Τιριρή να κοιμάται και να ροχαλίζει. Τον πιάνει ξαφνικά ο Γαγάτσος από το λαιμό και του κουκουλώνει το κεφάλι (για να μη βλέπει) με την κατσιούλα της καπότας του. Ο Μητρόγιαννης άρχισε να του τις ρίχνει με το κλιτσοράβδι του και ναν του λέει άγρια μ’ αλλαγμένη φωνή:</div><div style="text-align: justify;">- Θα σε κάμω λιώμα, κερατά, να μάθεις να μου κλέφτεις τα γίδια.</div><div style="text-align: justify;">- Όχι εγώ, δεν τα πήρα. Άδικα με βαρείς, διαμαρτύρεται ο Τιριρής.</div><div style="text-align: justify;">- Τότε μαρτύρα ποιος τα κλέφτει.</div><div style="text-align: justify;">- Δεν μπορώ, θα με σκοτώσουνε…</div><div style="text-align: justify;">Τον παρατήσανε και φύγανε. Εκείνος έκανε να σιάξει για το χωριό, σκιαζόταν όμως το σκοτάδι και τα στοιχειά που γυρίζουν τη νύχτα. Πάει στου Μπάντου τη Σκάλα και λουφάζει σ’ ένα πουρνάρι. Πού ναν του κολλήσει όμως ύπνος! Δεν πέρασε πολλή ώρα και να σου ο Μαγουδής, τραβώντας βιαστικά μια γίδα. Ο Τιριρής τον εγνώρισε και πετιέται όξω από το πουρνάρι.</div><div style="text-align: justify;">- Πάρ’ τη γίδα, του λέει ο Μαγουδής, και κρύψε την κάπου. Το βράδυ τη σφάζουμε και την τρώμε. Άιντε, γιατί εγώ βιάζουμαι πολύ και δεν έχω ώρα για στασιό. Παίρνει τη γίδα ο Τιριρής και πάει στη ράχη στο Δεντρούλι ναν την κρύψει ανάμεσα σε κάτι πλατιές μάντρες. Καθώς έκανε να μεριάσει μια κοτρόνα, για ν’ ανοίξει τρούπα να βάλει μέσα τη γίδα, γκρεμίζεται ένα μέρος από τη μάντρα. Τ’ άκουσε ο Κόλλιας ο Τσιέπανος, που πέρναγε κατά τύχη από κει και πονηρεύτηκε. Παραφυλάει, βλέπει τον Τιριρή να φέγει για τον Παλιόπυργο. Παίρνει εκείνος τη γίδα, την έφαγε και πάει καλιά του.</div><div style="text-align: justify;">Ο Μπαντογιώργης – λέει ο Μπάμπης Γιαννόπουλος – ήταν πιο καπάτσος κλέφτης. Κατάφερνε και τη ζημιά να κάνει και λάδι να βγαίνει.</div><div style="text-align: justify;">Μια χρονιά ο Μπαντογιώργης είχε πάει για σκάψιμο στο Λατζόι του Πύργου.</div><div style="text-align: justify;">Μια μέρα ένας Λατζοΐτης έχασε κάτι κότες και χωρίς αποδείξεις τον κατηγόρησε για κλέφτη. Άδικα διαμαρτυριότανε ο Μπαντογιώργης πως δεν πήρε τις κότες. Κανείς δεν τον πίστευε.</div><div style="text-align: justify;">Ένα βράδυ ο αστυνόμος έπιασε για άλλη αιτία τον Μπαντογιώργη και τον έκλεισε στο κρατητήριο. Ο Μπαντογιώργης άφριζε από το κακό του για την αβανιά που τον ήβρε, αλλά δε μίλησε. Ίσια-ίσια βρήκε μοναδική ευκαιρία, για να βγάλει το άχτι του για τις άδικες κατηγορίες που του κολλάγανε. Τη νύχτα, ύστερ’ από πολλή προσπάθεια, κατάφερε να βγει κρυφά από το κρατητήριο. Πάει στο κατώι του κατήγορού του Λατζοΐτη, του κλέβει το γουρούνι και το κρύβει σ’ ασφαλισμένο μέρος.</div><div style="text-align: justify;">Γυρίζει πάλι στο κρατητήριο και κοιμήθηκε τον «ύπνο του δικαίου».</div><div style="text-align: justify;">Το πρωί ο νοικοκύρης είδε να λείπει το γουρούνι του. Χωρίς να ξέρει πως ο Μπαντογιώργης ήτανε κλεισμένος στο κρατητήριο, πάει στον αστυνόμο κι αρχίζει πάλι τις κατηγόριες.</div><div style="text-align: justify;">- Ρε κερατά, του λέει ο αστυνόμος, γιατί τον ογρατίζεις άδικα τον άνθρωπο, αφού όλη νύχτα τον είχα κλεισμένο στο κρατητήριο; Άι να χαθείς από μπροστά μου. Κι άλλη φορά να μη σ’ ακούσω να την κατηγορείς. Θα ‘χεις να κάνεις μαζί μου.</div><div style="text-align: justify;">Κάποτε ο Αγγελάρας με τον Τουρλόπανο, παιδαρέλια 16-17 χρονών, πήγανε στα κερπινιώτικα καλύβια και κλέψανε μια προβατίνα του Κατσιτρίχα. Επειδή όμως τότε χάραζε η μέρα, φοβηθήκανε να την πάρουν εκείνη την ώρα μαζί τους, μην τους έβλεπε κανά μάτι. Και την κρύψανε δεμένη παρακάτου στο πλάι μέσα σε μια πουρναρίσια τούφα.</div><div style="text-align: justify;">Άμα πήρε καλά η μέρα, κοντά στην τούφα μαζευτήκανε κάμποσα μικρά τσιοπανόπουλα από τον Παλιόπυργο και παίζανε κρυφτούλι. Κάνει έτσι η Νικολιά του Ρήγου (η πρώτη γυναίκα του Νικολού), βλέπει την προβατίνα και τη μαρτυράει στους Κερπινιώτες.</div><div style="text-align: justify;">Διηγιέται ο Αγγελάρας: Πονηρός ο Κατσιτρίχας δεν εδιάη αμέσως να πάρει την προβατίνα. Την εμέριασε σ’ άλλη τούφα και την άφηκε. Αντάμα με τον Καπερώνη και με τα δίκανα γιομάτα θα παραφυλάγανε τη νύχτα να πιάσουνε τον κλέφτη που θα πήγαινε ναν την πάρει.</div><div style="text-align: justify;">Όπως το λογάριασε ο Κατσιτρίχας, έγινε. Ήρθε αργά το βράδυ και πάμε με τον Πάνο να πάρουμε την προβατίνα. Χώθηκα εγώ πρώτος στην τούφα, ψάχνω για την προβατίνα, δεν τη βρίσκω. Ο Πάνος έκατσε πάρα όξω μ’ ένα παλιομπιστολάκι στο χέρι και φύλαγε μην έρθει κανείς. Βγαίνω από την τούφα και το λέω του Πάνου σιγανά. Μου δίνει το μπιστολάκι, χώνεται κείνος μέσα, πάλε δεν τη βρίσκει και μου το λέει δυνατά.</div><div style="text-align: justify;">Στο μεταξύ οι Κερπινιώτες είχανε κυκλώσει καλά τον τόπο. Κι άμα ακούσανε τη φωνή του Πάνου, ρίνουνε μια μπαταριά με τα δίκανα ίσια καταπάνου του. Και συνέχεια βαλθήκανε να πετάνε κοτρόνες. Μια κοτρόνα πετυχαίνει τον Πάνο στο σταυρό κι αρχινάει τα σκουμάρια. Πάει το παιδί, το σκοτώσανε, λέω. Κι από την τρομάρα μου το βάνω στα πόδια. Μια ντουφεκιά μου ρίνουν και με παίρνουν τα σκάγια στο κεφάλι. Ακόμα φαινόνται τα σημάδια. Λακώντας ροβολάω τον κατήφορο,περνάω στο Φρέο και ίσια χώνουμαι μέσα στο ποτάμι. Πιάστηκα από μια κλάρα και μοναχά το κεφάλι άφηκα όξω από το νερό. Με χάσανε οι Κερπινιώτες και γυρίσανε πάλε κατά τον Πάνο. Τον πιάνει ο Καπερώνης και πού σε πονεί και πού σε σφάζει!</div><div style="text-align: justify;">Το σακάτεψε το παιδί. Απουπάνου μας καταγγείλανε κιόλας και δικαστήκαμε στην Τρίπολη πέντε χρόνια φυλακή ο καθένας. Κάναμε έφεση στ’ Ανάπλι και μας κατεβάσανε σε έξι μήνους.</div><div style="text-align: justify;">Άκου τώρα να ιδείς τι έγινε παρακάτου: Άμα βγήκαμε από τη φυλακή και λιγούλι αργότερα, ο Πάνος με τον αδερφό του το Μιχάλη παραφυλάξανε μια ημέρα που πέρναγε ο Καπερώνης – σκυλί ατάιστο, σου λέω, άντρακλας ίσιαμε δυο μέτρα – από το μητραίικο καλύβι, του πέφτουνε ξαφνικά απάνου και τον κάνανε λιώμα στο ξύλο: Σηκωτόν με τα ματαράτσια τον εδιάκανε στο καλύβι του.</div><div style="text-align: justify;">Και τελειώνει ο Αγγελάρας:</div><div style="text-align: justify;">- Καλά του κάνανε του κερατά! Εδώ παραφυλάς για το λαγό κι άμα τον ιδείς να ‘ρχεται, πρώτα του κάνει ψιτ! και μετά τον σκαγιάζεις. Αυτός ο παλιομπαγάσας μας έριξε μπίτι ανειδοποίητα…</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ο Κώστας Φουσέκας, κύριος με υπόληψη σήμερα, στα παιδικά κι εφηβικά του χρόνια ήταν από τη φύση του ατίθασος, κλέφταρος και λαίμαργος, λιχουδιάρης. Είχε μείνει ορφανός, βλέπεις, γιατί τον πατέρα του τον είχε σκοτώσει ο Βασίλης Καπετάνιος. Έτσι δεν είχε κανέναν να τον συμμαζέψει. Τη μάνα του δε τη λογάριαζε ούτε και τη σκιαζότανε. Κι έκανε όλο του κεφαλιού του. Από τα φρούτα πιο πολύ λιγουρευότανε τα σύκα, νωπά ή σε τσαπέλα. Για τα πρώτα κόντεψε να τον σκοτώσει μια φορά ένας Κερπινιώτης στα κερπινιώτικα καλύβια που πήγε να κλέψει. Για τα δεύτερα δε δίσταζε να κλέβει το ίδιο του το σπίτι, για να τ’ αποχτήσει.</div><div style="text-align: justify;">Η συναλλαγή παλιά – όπως έχω ξαναειπεί – γινότανε περισσότερο με είδος.</div><div style="text-align: justify;">Σιτάρι ή αραποσίτι. Το κριθάρι δεν το πολυλογαριάζανε. Γιατί ήτανε φτηνό και δεν έπαιρνες τίποτα. Ο Φουσέκας λοιπόν κάθε φορά που ορεγότανε τσαπελόσυκα,άνοιγε κρυφά το κασόνι. Γέμιζε το τρασ(ι)τούλι του με σιτάρι και κατευθείαν στου Κατσιανάστου.</div><div style="text-align: justify;">Η γριά και χήρα Φουσέκαινα – λέει ο Ντίνος Κούγιας – έβλεπε το σιτάρι να λιγοστεύει. Δεν μπορούσε να δώσει εξήγηση κι άρχισε κρυφά να παραφυλάει για τον κλέφτη. Φαντάσου τώρα την αγανάκτησή της σαν είδε κλέφτη τον ίδιο της το μοναχογιό. Αρπάζει τη μάσια από τη γωνιά και χίμηξε ναν τον βαρέσει. Σβέλτος και παίδαρος ο γιος εσάλταρε στο χαγιάτι, δίνει έναν πήδουλο και πάει. Τρέχει από κοντά η γριά με τη μάσια στα χέρια. Βλέπει στο δρόμο το γερο-Κωτσιοφήρη κι άρχισε να φωνάζει:</div><div style="text-align: justify;">- Πιάσ’ το μου, Κωσταντή. Πιάσ’ το μου το άτιμο!</div><div style="text-align: justify;">Ώσπου να ειπεί να κουνηθεί ο Κωσταντής και ναν της το πιάσει, εκείνο βρισκότανε στου Κατσιανάστου. Κι απολάμβανε τη γλύκα από τα τσαπελόσυκα.</div><div style="text-align: justify;">Ο Ζαντές – μεγάλη μαγάρα! – επίσης δεν άφηνε τίποτα που να μην το πάρει.</div><div style="text-align: justify;">Ιδιαίτερη προτίμηση, εξόν από τα ίδια τα γιδοπρόβατα, είχε στα κουδούνια τους. Όποιο κουδούνι του ερέθιζε τ’ αυτί δε γλίτωνε. Ύστερα με λίγο κάψιμο στη φωτιά και με δυο-τρία κατάλληλα σφυροκοπήματα το ‘κανε αγνώριστο. Έτσι είχε καταφέρει να βάλει στα γιδοπρόβατά του ό,τι κουδούνια ήθελες, μονόγλωσσα, διπλοκούδουνα,τριπλοκούδουνα και με ήχους οξύτονους, μπάσους, ό,τι και να πεις. Έτσι, άμα ροβόλαγαν τα μεσημέρια από την Πλεύρα για τη Λιάσκοβα για νερό, άκουγες μια ευχάριστη ηχητική αρμονία σαν τις καμπάνες της Άγιας Μαύρας στη Ζάκυνθο..</div><div style="text-align: justify;">Έξω από το χωριό και προπάντων στις πολιτείες, που πήγαινε με παρέα για σκάψιμο στις σταφίδες, σούφρωνε τα πάντα. Πληγή αγιάτρευτη!</div><div style="text-align: justify;">Μια χρονιά με την παρέα του είχανε πάει για σκάψιμο στο Αίγιο. Μαζί ήταν κι ο Μπλες, πρωτοξάδερφος της γυναίκας του Θιοφάνης. Τελείωσε το σκάψιμο, πήρε καθένας τα λεφτά του κι απλωθήκανε στην πόλη για ψώνια και για… πλιάτσικο. Ο Μπλες πήρε μια φορεσίτσα ντρίλινη για το γιο του Καΐρη. Την έβαλε στο τράσ(ι)το του στα πράματα του Ζαντέ. Ήρθε η καρδιά του στον τόπο της. Και λέει:</div><div style="text-align: justify;">- Τε ρε μαγαρισμένε, τ’ εσύ το πήρες το τράσ(ι)το μου τ’ εγώ φαγώθηκα να ψάχνω; Τε φερ’ το μου δω!</div><div style="text-align: justify;">- Ρε, άι στο διάβολο, που θα σ’ το δώκω… Ας μην το ‘βανες εκεί να βρεθεί μπροστά μου. Γιατί εγώ θα ‘παιρνα άλλο. Τώρα πώς θα πάω στο χωριό μ’ αδειανά χέρια; αντίδρασε ο Ζαντές.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ο γερο-Κομπόλης θα ήταν γύρω στα 83-84 χρόνια του. Τον αγαπούσα από καρδιά και μου άρεσε να κουβεντιάζω συχνά μαζί του, να τον πειράζω και να τον βάζω να μου διηγιέται παλιές ιστορίες για κλεψιές, για απαγωγές και τέτοια.</div><div style="text-align: justify;">Τελευταία μου παραπονιότανε πως είχε αδυνατίσει, δεν έβλεπε καλά, τα πόδια δεν τον ακούγανε πια κι υπόφερνε τη νύχτα στο κρεβάτι. Για να το γυρίσω στ’αστείο, ένα απόγευμα, εκεί που πίναμε καφέ στο μαγαζί του Μαγαζά και κρυφαναστέναζε, του πετάω ξαφνικά το δόλωμα:</div><div style="text-align: justify;">- Ας τα αυτά, γέρο. Πας τώρα να κλέψεις καμιά μιλιόρα να φάμε; Πολύ όμορφο πράμα το κλεφτό, ε; Ή μην έχεις αντίρρηση;</div><div style="text-align: justify;">Τι ήτανε να το πω; Μεμιάς τα μάτια του γέρου ζωηρέψανε. Το κορμί του αναστηλώθηκε. Άφησε το κακόκεφο ύφος του και μου λέει χαμογελαστά:</div><div style="text-align: justify;">- Αν με γλιτώνεις από τη φυλακή, πριν φωτίσει την αυγή την έχεις.</div><div style="text-align: justify;">-Για κανά σταφύλι τι θα ‘λεγες, συνεχίζω.</div><div style="text-align: justify;">Χαμογέλασε πιο ανοιχτόκαρδα και μου απαντάει:</div><div style="text-align: justify;">- Συμπέθερε, είσαι πολύ σντρεβελιάρης. Εσύ δε θες τώρα σταφύλια ούτε μιλιόρα. Αλλά να, με τσιγκλάς<a href="http://servouvillage.blogspot.com/2011/06/blog-post_15.html#p12" name="k12">(12)</a> να σου λέω τα παλιά. Θέλεις τώρα να σου ειπώ για τα σταφύλια πο ‘κλέψαμε με τον Πόταγα. Και με παίρνεις από το πλάι. Αυτό δε θες;</div><div style="text-align: justify;">Γιατί δεν το λες στα ίσια και το κλωθογυρίζεις;</div><div style="text-align: justify;">- Αφού το κατάλαβες, αυτό θέλω.</div><div style="text-align: justify;">Κι ο γέρος άρχισε:</div><div style="text-align: justify;">- Είχαμε πάει, που λες, μια νύχτα – ναι, θυμάμαι, δεν είχε πολύ φεγγάρι – στο βαλτεσινιώτικον κάμπο να κλέψουμε σταφύλια με τον Πόταγα. Το πού θα κλέφταμε το ‘ειχαμε σημαδέψει από την ημέρα. Είχαμε συνεννοηθεί, άμα τρώγαμε καλά και γιομίζαμε και τα τράσ(ι)τα μας, να μιλάγαμε σιγανά ο ένας τ’ αλλουνού και να φέγαμε. Πήγαμε το λοιπόν, πιάσαμε από μια αράδα καθένας και βαλθήκαμε στο φαΐ και στο μάζεμα. Εγώ γιόμισα πρώτο το τράσ(ι)το. Κάνω ψιτ! του Πόταγα να φύγουμε. Ο Πόταγας βαριάκουγε και δε με πήρε είδηση. Παίρνω μια αμάτζα χώμα και του την πετάω στα πόδια.</div><div style="text-align: justify;">(Εδώ σκάει κάτι γέλια ο γέρος και συνεχίζει).</div><