Αναδημοσίευση
"Πότε θα γίνω μάστορης, να φάω πρασοκεφάλι"
Οι
Λαγκαδινοί, ακολουθώντας την τακτική της βυζαντινής περιόδου και της
τουρκοκρατίας, ήσαν οργανωμένοι σε μπουλούκια (τουρ. Boluk) ή σε
κομπανίες (Ιταλ. Compagnia), πράγμα που τους διευκόλυνε στο να
τελειώνουν σε σύντομο χρονικό διάστημα και με το καλλίτερο αποτέλεσμα το
έργο που αναλάμβαναν.
Τα μπουλούκια, στην ουσία ήταν ομάδες λαϊκών οικοδόμων που
έχτιζαν κυρίως στον χώρο της Πελοποννήσου από τον καιρό της
τουρκοκρατίας μέχρι και τα μέσα του 20ου αιώνα. Είχαν εσωτερική δομή,
οργάνωση και ιεραρχία που ρυθμιζόταν από τα έθιμα και τις προφορικές
συμφωνίες, που η λειτουργία τους βασιζόταν σε διατάξεις και κανονισμούς.
Στην κορυφή, αρχηγός, ήταν ο πρωτομάστορας, που
φρόντιζε για όλα. Εύρισκε τη δουλειά, συγκροτούσε το μπουλούκι, φρόντιζε
για τον καταμερισμό της εργασίας, συζητούσε για το κόστος κατασκευής,
αναλάμβανε τις πληρωμές, τις κάθε είδους επαφές και γενικά φρόντιζε,
συντόνιζε και διακινούσε την ομάδα.
Ήταν ο πιο έμπειρος, με πολλά χρόνια στην πλάτη
του, καλή φήμη, έξυπνος, δραστήριος και με φαντασία. Λόγω αυτών των
προσόντων όλα τα μέλη του μπουλουκιού τον αποκαλούσαν “Μάνα”.
Όλες οι ενέργειες του πρωτομάστορα γινόντουσαν
μετά από κουβέντα με τους άλλους μαστόρους ή είχε την σιωπηρή έγκρισή
τους. Καμιά απόφαση δεν έπαιρνε χωρίς να μιλήσει πρώτα με τους
μαστόρους.
Η Λαγκαδινή Κομπανία
