ΤΑ ΓΕΡΑΤΕΙΑ

 

Ευάγγελου Παπανούτσου 

Απόσπασμα από το βιβλίο ΠΡΑΚΤΙΚΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ
(Δωδώνη, Αθήνα - Γιάννινα 1984)

 

ΤΑ ΓΕΡΑΤΕΙΑ

Σέρβου Αρκαδίας - Εφημερίδα Αρτοζήνος φύλλο 203

Κλικ στην κατωτέρω εικόνα για να συνδεθείτε.

---

Σέρβου Αρκαδίας - Εφημερίδα Αρτοζήνος φύλλο 203

Η Λαγκαδινή Κομπανία

 Αναδημοσίευση          

 "Πότε θα γίνω μάστορης, να φάω πρασοκεφάλι"

   Οι Λαγκαδινοί, ακολουθώντας την τακτική της βυζαντινής περιόδου και της τουρκοκρατίας, ήσαν οργανωμένοι σε μπουλούκια (τουρ. Boluk) ή σε κομπανίες (Ιταλ. Compagnia), πράγμα που τους διευκόλυνε στο να τελειώνουν σε σύντομο χρονικό διάστημα και με το καλλίτερο αποτέλεσμα το έργο που αναλάμβαναν.

    Τα μπουλούκια, στην ουσία ήταν ομάδες λαϊκών οικοδόμων που έχτιζαν κυρίως στον χώρο της Πελοποννήσου από τον καιρό της τουρκοκρατίας μέχρι και τα μέσα του 20ου αιώνα. Είχαν εσωτερική δομή, οργάνωση και ιεραρχία που ρυθμιζόταν από τα έθιμα και τις προφορικές συμφωνίες, που η λειτουργία τους βασιζόταν σε διατάξεις και κανονισμούς.

   Στην κορυφή, αρχηγός, ήταν ο πρωτομάστορας, που φρόντιζε για όλα. Εύρισκε τη δουλειά, συγκροτούσε το μπουλούκι, φρόντιζε για τον καταμερισμό της εργασίας, συζητούσε για το κόστος κατασκευής, αναλάμβανε τις πληρωμές, τις κάθε είδους επαφές και γενικά φρόντιζε, συντόνιζε και διακινούσε την ομάδα.

   Ήταν ο πιο έμπειρος, με πολλά χρόνια στην πλάτη του, καλή φήμη, έξυπνος, δραστήριος και με φαντασία. Λόγω αυτών των προσόντων όλα τα μέλη του μπουλουκιού τον αποκαλούσαν “Μάνα”.

   Όλες οι ενέργειες του πρωτομάστορα γινόντουσαν μετά από κουβέντα με τους άλλους μαστόρους ή είχε την σιωπηρή έγκρισή τους. Καμιά απόφαση δεν έπαιρνε χωρίς να μιλήσει πρώτα με τους μαστόρους.

Η Λαγκαδινή Κομπανία

Τα παλιά λεωφορεία - Διαδρομή Αθήνα-Τρίπολη

Αναδημοσίευση

Πλατεία Αγ. Κωνσταντίνου, λίγο κάτω από την Ομόνοια. Σήμερα πουλάνε γούνες από την πάλαι ποτέ Σοβιετική Ένωση και γυναικείες διαλυμένες ψυχές, που ήλθαν στην Ελλάδα, στον παράδεισο και έπεσαν θύματα της ελεύθερης αγοράς.

Παλιότερα η πλατεία ήταν μεγάλο διαμετακομιστικό κέντρο, σταθμός υπεραστικών λεωφορείων, η πιάτσα της Αθήνας που χάθηκε, η καρδιά της πόλης. Από αυτή τη πλατεία άρχιζαν τα ταξίδια στο χωριό, στην Αρκαδία.

Τα παλιά λεωφορεία είχαν στο πίσω μέρος τη μεταλλική σκάλα που οι αχθοφόροι από εκεί ανέβαιναν στην οροφή τους και τοποθετούσαν τις αποσκευές των επιβατών. Διαδικασία χρονοβόρα διότι πάντοτε οι αποσκευές πήγαιναν στη πλάστιγγα για να μετρηθούν. Τα παλιά λεωφορεία Mercedes και Scania είχαν περιορισμένους χώρους, μεγάλες όμως αντοχές οι μηχανές τους.

Τα παλιά λεωφορεία - Διαδρομή Αθήνα-Τρίπολη

Σερβαίοι μαστόροι

Αναδημοσίευση
Πηγή: http://agpelop.blogspot.gr/2012/12/3_27.html

Πετρογέφυρα: διαδρομές... της φύσης τα καμώματα... δημιουργήματα... μνήμες... αναφορές... βιώματα

Τιμή στους μάστορες, που άφησαν με τα εμπνευσμένα έργα των χεριών τους το ίχνος τους στην ιστορία της νεοελληνικής αισθητικής, σμιλεύοντας την πέτρα και δαμάζοντας το νερό της Πελοποννησιακής γης, με την απαράμιλλη τεχνική τους, τη φλόγα της ψυχής τους και το σεβασμό στη φύση.
Ας γνωρίσουμε αυτούς και τα έργα τους.


3. Σερβαίοι μαστόροι

Το χωριό Σέρβου, της περιοχής Ηραίας της Αρκαδίας, έβγαλε σπουδαίους χτίστες, τους ονομαστούς Σερβαίους μαστόρους, που ασκούσαν ήδη το επάγγελμα από την περίοδο της τουρκοκρατίας.
Οι Σερβαίοι μαστόροι είχαν μπουλούκια και συνθηματική γλώσσα, που μαζί με το επάγγελμα του χτίστη έμαθαν από τους λαγκαδινούς μαστόρους (1) και ήταν αυτοί που ακολούθησαν τους λαγκαδινούς σ' αυτό το επάγγελμα.

Σερβαίοι μαστόροι

Τα αμπέλια

του Θοδωρή Κ. Τρουπή

Κανείς στο χωριό μας δεν έζηγε μοναχά από τ' αμπέλι του. Και κανείς δεν ήτανε δίχως αμπέλι.
Από μια πεζούλα αμπέλι· είκοσι κούρβουλα, που λέει o λόγος, ούλοι είχανε. Μην τα τηράς τώρα που λογγώσανε...
Κάποτε βάνανε και κρασί οι Σερβαίcι από τούτες τις λογγωμένες ακλαδούρες. Και καλό και πολύ κρασί.

Τα αμπέλια μας ήσαντε σε τέσσερους τόπους μαζεμένα: Στην Κρίκιζα· στα Κοκκινάλωνα· στο Τραναλώνι και στην Κάπελη. Τα αλλού πρώτα αμπέλια του χωριού είναι οι Κρίκιζες. Κοντά φυτέψανε τα Κοκκινάλωνα... φιέτουλες. Τις Κρίκιζες τις λέγανε και Περαμπέλια. Τα Τραναλώνια και τα Κοκκινάλωνα φυτεύτηκαν τον ίδιον καιρό. Υπολογίζω γύρω στα 1850. Και φυσικά όχι όλα τα Κοκκινάλωνα μαζί. Τα τρία πρώτα αμπέλια ήσαντε : Του γερο - Θανασά, του γερο - Δημήτρη, του γερο - Λιά και του γερ - Αναστάση.

Τα αμπέλια

Τα μπουλούκια των μαστόρων

Γράφει ο Θωμάς Σίδερης

Η καθημερινή ζωή των μαστόρων ήταν ιδιαίτερα δύσκολη.
Ο ανώνυμος λαϊκός ποιητής γράφει γι’ αυτούς:

«Της μαστοριάς τα βάσανα, της ξενιτιάς τα πάθη
τα είδε ο ήλιος κι έσβησε και το φεγγάρι εχάθη.
Τ’ ακούσανε κ’ οι θάλασσες και φούσκωσαν το κύμα:
Στην ξενιτιά, στη μαστοριά, εισ’ ο μισός στο μνήμα.

Τα φασόλια, οι ρέγκες, οι φακές, τα κρεμμύδια, οι ελιές και το τυρί ήταν τα συνηθισμένα φαγητά τους. Το μαγείρεμα αναλάμβανε τις περισσότερες φορές ένα μαστορόπουλο ή κάποιος από τους τεχνίτες που εκτελούσε χρέη οικονόμου-επιμελητή. Το πλύσιμο των πιάτων, τα ψώνια, την καθαριότητα και γενικά όλες τις δευτερεύουσες εργασίες τις έκαναν τα μαστορόπουλα. Αρκετές φορές όμως οι νοικοκυρές τους πήγαιναν φρεσκομαγειρεμένο φαγητό και μικρές νταμιτζάνες  με κρασί. Ο παλιός χτίστης Βαγγέλης Γιαννακόπουλος, από τα Λαγκάδια Αρκαδίας, πρωτοπήγε στη μαστοριά το 1926 και παρέμεινε στο επάγγελμα σαράντα ολόκληρα χρόνια. Στο φύλλο της 6^ης Μαρτίου 1973 της τοπικής εφημερίδας Νέα Γορτυνία ανέφερε με γλαφυρό τρόπο τα βάσανα του επαγγέλματος:

«Ο χειμώνας ήταν δύσκολος. Πότε όξω με τα ζα, βρέχοντας και χιονίζοντας, με τους πάγους να σκάνε τα χέρια από τα κρύα, τις πέτρες και τις παγωμένες λάσπες, το βράδυ στο βουνό να μας θερίζουν οι αέρηδες, οι μπόρες και τα χαλάζια, και την αυγή πριν λαλήσει ο κόκορας να γυρίζουμε με τα ξεροβόρια στη δουλειά. Ήτανε σκληρός και πικρός ο χειμώνας.»

Τα μπουλούκια των μαστόρων

Νέος χρόνος 2014 - Ευχές και πυροτεχνήματα

Χρόνια Πολλά με υγεία και Καλή χρονιά.
Με την άφιξη του νέου χρόνου συνηθίζουμε να ανταλλάσσουμε ευχές και προσπαθούμε να μεταδώσουμε ένα κλίμα αισιοδοξίας, που θα μπορούσε να αποτελέσει βοήθημα για να πορευτούμε και αυτή τη χρονιά, που όλοι γνωρίζουμε ότι θα είναι δυσκολότερη από την προηγούμενη.
Ας γιορτάσουμε τον ερχομό του νέου χρόνου με πυροτεχνήματα.
Κλικ στην κατωτέρω εικόνα για έναρξη.

Πυροτεχνήματα

Ἐμεῖς εἴμαστε σάν τούς δυστυχισμένους κατάδικους πού καλοπιάνουνε τόν δήμιό τους, σάν τούς μονομάχους τῆς Ρώμης πού χαιρετούσανε τόν Καίσαρα, πρίν νά σφάξει ὁ ἕνας τόν ἄλλον, κράζοντάς του: “Χαῖρε, ὦ Καῖσαρ, οἱ μελλοθάνατοι σέ χαιρετοῦνε”! Ἔτσι, κ’ ἐμεῖς, χαιρετᾶμε τόν καινούριο Χρόνο πού θά μᾶς πάει πιό κοντά στό στόμα του γιά νά μᾶς φάγει, καί χοροπηδᾶμε καί τραγουδᾶμε οἱ δύστυχοι, σάν τά σαλιγκάρια τοῦ Αἰσώπου, τήν ὥρα πού ψηνόντανε. Απόσπασμα από το άρθρο του Φώτη Κόντογλου "Ο Χρόνος και ο κόσμος της φθοράς"

---

Νέος χρόνος 2014 - Ευχές και πυροτεχνήματα

Οικεία ονόματα στα Κατάστιχα της Σόφιας 1461-1463

Αναδημοσίευση
Πηγή: Ιστοσελίδα του χωριού Ψάρι Ηραίας

09.02.13

Οθωμανικά Κατάστιχα της Σόφιας 1461 μχ.

    Στο Τμήμα Ανατολικών (Oriental) Σπουδών της Εθνικής Βιβλιοθήκης «Κύριλλος και Μεθόδιος» της Σόφιας, φυλάσσονται αρχεία από την εποχή της Οθωμανικής κυριαρχίας επί της Βαλκανικής χερσονήσου. Αυτά αποτελούν πολύτιμη βάση για την έρευνα του παρελθόντος των λαών της Βαλκανικής, για την περίοδο από τον 15ο έως τον 19ο αιώνα μ.χ. Η Τουρκική διοίκηση ενδιαφερόταν πάνω απ’ όλα για την τακτική είσπραξη των φόρων και ως αποτέλεσμα αυτού, τα περισσότερα αρχεία είναι φορολογικές εγγραφές. Αναλυτικότερα είναι τα έγγραφα για την συλλογή της «δεκάτης» (ιουσούρ) και για τις στρατιωτικό-φεουδαρχικές ιδιοκτησίες- Χάσιο, Ζιαμέτιο και Τιμάριο. Μαζί με την δεκάτη για κάθε καλλιέργεια σημειώνεται και η ποσότητα παραγωγής. Στην βάση αυτών των στοιχείων μπορεί να αναπαραχθεί σε μεγάλο βαθμό, η ζωή των λαών της Βαλκανικής την εποχή της Οθωμανικής κυριαρχίας: τα έγγραφα αποκαλύπτουν την δημογραφική κατάσταση πολλών περιοχών της Βαλκανικής και την εθνικές καταβολές των πληθυσμών τους.

    Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι σχετικοί φορολογικοί κατάλογοι εγγραφών της «δεκάτης» που περιγράφουν την στρατιωτικό-φεουδαρχική κατάσταση στην Βόρεια και κεντρική Πελοπόννησο. Το αρχείο εμπεριέχει αναλυτική κατάσταση των στρατιωτικών (σπαχήδες-στρατιωτική μονάδα ιππικού) ιδιοκτησιών στα όρια των διοικητικών μονάδων της Οθωμανικής αυτοκρατορίας (ναχία-διοικητική μονάδα, αντίστοιχη των σημερινών Δήμων) στους «Δήμους»  Καλαντρίτσα, Σανταμίρι, Γκρεμπενα, Χλούμιτσα και Βόμιρο και εν μέρει στους «Δημους»  Πατρών, Αρκαδίας, Καλαβρύτων, Λιβαδειάς και Λόνταρ. Σε κάθε Ζιαμέτ και Τιμάρ σημειώνονται οι οικισμοί και οι μέζρες που τους ανήκουν. Για κάθε οικισμό είναι γραμμένα τα ονόματα των αρχηγών των οικογενειών, των άγαμων και των χήρων. Ακολουθεί το μέγεθος της δεκάτης για κάθε καλλιέργεια, οι φόροι σε νομίσματα άκτσε, το μέγεθος του αγροτικού φόρου ισπεντσέ και ο φόρος για κάθε μύλο και αλώνι. Σε πολλά χωριά παρατηρείται και ο φόρος τέλεσης γάμου (ρεσμί αρούς). Ακολουθεί ο αριθμός των οικοκυριών των άγαμων και των χήρων.

Την συνέχεια του κειμένου διαβάστε την σε μορφή pdf εδώ. (Αναδημοσίευση από Arcadians.gr).

Μερικά οικεία μας ονόματα που αναφέρονται στα Κατάστιχα της Σόφιας 1461-1463.

Andreja Psari., Leka Psari, Nikola Psari, Andreja Psari, Jorgi Psari, Kozma Psari, Gjon Psari, Kozma Psari, Gin Psari, Sirme Psari, Dimitri Psari, Migal Psari, Manka Psari, Mengeše Psari, Rondžar Psari, Gjon Psari.[i]

Jorgi Rafti, Nikola Rafti, Leka Rafti[ii]

Jani Servo, Jani Servo, Teodoris Servo[iii]

Lazaro Likursi, Lazaro Likursi, Duše Likursi, Jorgi Likursi, Lazaro Likursi, Pavlo Likursi.[iv]

Anadze Kozma, Gin Kozma, Gin Kozma[v]

Gin Zlatka, Gjon Zlatka, Jorgi Zlatka, Jorgi Zlatka[vi]

Angelos Buzes, Martin Buzes, Miraš Buzes, Petro Buzi[vii]

Τα Κατάστιχα αυτά παρουσιάζουν εξαιρετικό ενδιαφέρον. Σύντομα ελπίζουμε θα δημοσιευτούν ολοκληρωμένα. Αναφέρονται στην βορειοδυτική Πελοπόννησο και επίσης στη δική μας επαρχία Καρύταινας (Leodar - Λιονταρίου).

 Βασίλης Κ. Αναστασόπουλος

---

[i] Σύνδεση με «Στου Ψάρι», Ανθρωπωνύμιο

[ii] Σύνδεση με «Στου Ράφτη», Ανθρωπωνύμιο.

[iii] Σύνδεση με «Στου Σέρβου», Ανθρωπωνύμιο.

[iv] Σύνδεση με «Στου Λυκούρεσι», Ανθρωπωνύμιο.

[v] Σύνδεση με «Στου Κοσμά», Ανθρωπωνύμιο της Ηραίας, παλαιός οικισμός.

[vi] Σύνδεση με «Στα Ζουλάτικα», Ανθρωπωνύμιο, σημερινή Αετοράχη

[vii] Σύνδεση με «Στου Μπούζα», Ανθρωπωνύμιο, σημερινή Κοκκινοράχη.

   

Οικεία ονόματα στα Κατάστιχα της Σόφιας 1461-1463

Εφ/δα Σερβαίων "Αρτοζήνος" - συμπληρωματικά στοιχεία

Αναδημοσίευση άρθρου
Πηγή: Ιστοσελίδα του χωριού Ψάρι Ηραίας  http://www.opsarion.gr

Στην ιστοσελίδα του γειτονικού μας χωριού Ψάρι Ηραίας διαβάσαμε το κατωτέρω αναδημοσιευόμενο άρθρο του συμπατριώτη και φίλου Βασίλη Αναστασόπουλου, στο οποίο αναφέρονται πρόσθετα στοιχεία για το χωριό «Αρτοζήνος».
Συμπληρωματικά σας ενημερώνουμε ότι το κατωτέρω αναφερόμενο άρθρο του Νίκου Παπαγεωργίου έχει επίσης δημοσιευτεί και στην ιστοσελίδα του χωριού.  Σύνδεσμος:  Το ξεκληρισμα του Αρτοζήνου.
Κατωτέρω παραθέτουμε το αναδημοσιευόμενο άρθρο και ευχαριστούμε πολύ το Βασίλη για τη συμπληρωματική πληροφόρηση  που μας δίνει, για να τεκμηριωθεί και να αναδειχθεί η Ιστορία του χωριού μας και  της ευρύτερης περιοχής.
*****

02.02.13

Στην τελευταία έκδοση (ηλεκτρονική) της εφημερίδας «Αρτοζήνος» τεύχος 188, που εκδίδει ο Σύνδεσμος Σερβαίων Αρκαδίας, διάβασα ένα πολύ καλό άρθρο του αγαπητού Νίκου Παπαγεωργίου με τίτλο: «Το ξεκλήρισμα του Αρτοζήνου».

    Ας μου επιτρέψει ο αγαπητός Νίκος Παπαγεωργίου να σταθώ στο ιστορικό μέρος που παρουσιάζει – σε αυτό δηλαδή που αναφέρουν οι πηγές. Παραθέτει ο συγγραφέας τις απογραφές των Ενετών αρχής γενομένης από εκείνης των Δραγόνων του 1698 και εν συνεχεία και τις υπόλοιπες (1700 και 1715), από το πολύτιμο βιβλίο του Βασίλη Παναγιωτόπουλου.

Εφ/δα Σερβαίων "Αρτοζήνος" - συμπληρωματικά στοιχεία

Η Ασκητική - (του Νίκου Καζαντζάκη)

Κλικ στην κατωτέρω εικόνα για να συνδεθείτε

 

---

Η Ασκητική - (του Νίκου Καζαντζάκη)

Η γενιά μας - Για να θυμούνται οι παλιοί και να ζηλεύουν οι νεώτεροι

Σύμφωνα με τις στατιστικές, αυτοί από εμάς που ήμασταν παιδιά τις δεκαετίες του 40 50 60 και 70 πιθανόν δεν θα έπρεπε να είχαμε επιζήσει.

Οι κούνιες μας ήταν βαμμένες με γυαλιστερή λαδομπογιά με βάση το μόλυβδο. Τα πατώματα είχαν μωσαϊκό που σου περόνιαζε τα κόκκαλα κι οι κρεβατοκάμαρες ξύλινα πατώματα που τα γυάλιζαν με παρκετίνη, με κάτι βαρειές παρκετέζες και κάθε τόσο αγκίθες καρφωνόντουσαν στις ξυπόλητες πατουσες μας.

Οι παιδικές αρρώστιες έκαναν θραύση. Κάθε τόσο κι ένας φίλος ή συμμαθητής πάθαινε ιλαρά, κοκύτη, μαγουλάδες, ανεμοβλογιά.

Δεν είχαμε καπάκια ασφαλείας στα μπουκάλια με τα φάρμακα, ούτε καπάκια στις πρίζες του δωματίου, εκείνες τις σκούρες τις φτιαγμένες από βακελίτη.

Ζεσταινόμασταν με σóμπες με ξύλα ή με κάρβουνο, ή με θερμάστρες πετρελαίου. Που να βρεθεί καλοριφέρ τότε.

Τηλέφωνο είχε ή σε κανένα θάλαμο του ΟΤΕ με κερματοδέκτη με εκείνες τις μάρκες τις χαραγμένες, ή στο περίπτερο της γειτονιάς, που είχε κρεμασμένα με μανταλάκια τα περιοδικά μας ο Μικρός Ηρωας κι ο Μικρός Σερίφης, κι ακόμα το Ρομάντζο, το Πάνθεον, το Ντομινό, η Βεντέττα, το Πρώτο, το Εμπρός.

Η γενιά μας - Για να θυμούνται οι παλιοί και να ζηλεύουν οι νεώτεροι

Νέος χρόνος 2013 - Ευχές και πυροτεχνήματα

Χρόνια Πολλά με υγεία και Καλή χρονιά.
Με την άφιξη του νέου χρόνου συνηθίζουμε να ανταλλάσσουμε ευχές και προσπαθούμε να μεταδώσουμε ένα κλίμα αισιοδοξίας, που θα μπορούσε να αποτελέσει βοήθημα για να πορευτούμε και αυτή τη χρονιά, που όλοι γνωρίζουμε ότι θα είναι δυσκολότερη από την προηγούμενη.
Ας γιορτάσουμε τον καινούργιο χρόνο και με πυροτεχνήματα.
Σε επίπεδο εικονικής πραγματικότητας βέβαια για να μην αυξηθεί το έλλειμμα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών και κατηγορηθούμε ότι εμποδίζουμε τη δημιουργία του πρωτογενούς πλεονάσματος !
Κλικ στην κατωτέρω εικόνα για έναρξη.

Πυροτεχνήματα

Ἐμεῖς εἴμαστε σάν τούς δυστυχισμένους κατάδικους πού καλοπιάνουνε τόν δήμιό τους, σάν τούς μονομάχους τῆς Ρώμης πού χαιρετούσανε τόν Καίσαρα, πρίν νά σφάξει ὁ ἕνας τόν ἄλλον, κράζοντάς του: “Χαῖρε, ὦ Καῖσαρ, οἱ μελλοθάνατοι σέ χαιρετοῦνε”! Ἔτσι, κ’ ἐμεῖς, χαιρετᾶμε τόν καινούριο Χρόνο πού θά μᾶς πάει πιό κοντά στό στόμα του γιά νά μᾶς φάγει, καί χοροπηδᾶμε καί τραγουδᾶμε οἱ δύστυχοι, σάν τά σαλιγκάρια τοῦ Αἰσώπου, τήν ὥρα πού ψηνόντανε. Απόσπασμα από το άρθρο του Φώτη Κόντογλου "Ο Χρόνος και ο κόσμος της φθοράς"

---

Νέος χρόνος 2013 - Ευχές και πυροτεχνήματα

Φαράγγι Γκούρας Αρκαδίας - Φωτογραφικό υλικό

Στις 27-10-2012 πραγματοποιήθηκε από τον Πεζοπορικό Όμιλο Αθηνών πεζοπορική εκδρομή στο Φαράγγι της Γκούρας Αρκαδίας (Δήμος Γορτυνίας), το οποίου ένα αρκετά μεγάλο μέρος είναι μέσα στην ευρύτερη περιοχή του χωριού μας.

Μέλη του Ομίλου έβγαλαν αρκετές φωτογραφίες, που δείχνουν τις φυσικές ομορφιές του Φαραγγιού, τις οποίες και δημοσίευσαν στο Facebook σε Δημόσιο Album για να είναι προσιτές όχι μόνο στα μέλη και τους φίλους τους στο Facebook, αλλά και σε εκείνους που δεν είναι μέλη του Facebook.

Αναδημοσιεύουμε ένα μικρό δείγμα από τις φωτογραφίες αυτές.

Ευχαριστούμε τα μέλη του Πεζοπορικού Ομίλου Αθηνών για αυτή τη δημόσια ανάρτηση των φωτογραφιών.

Φωτογραφίες από το φαράγγι της Γκούρας

Κλικ στην ανωτέρω φωτογραφία για να συνδεθείτε.
(Album 7 φωτογραφιών)

Κλικ στην ανωτέρω εικόνα για να συνδεθείτε.

Για περισσότερες φωτογραφίες κλικ ΕΔΩ.

---

Φαράγγι Γκούρας Αρκαδίας - Φωτογραφικό υλικό

Η άλωση της Τριπολιτσάς (23 Σεπτεμβρίου 1821)

Κλικ στην κατωτέρω εικόνα για να συνδεθείτε.  Πηγή: http://el.wikipedia.org

---

Η άλωση της Τριπολιτσάς (23 Σεπτεμβρίου 1821)

Πλίνθοι και κέραμοι

Αναδημοσίευση
Πηγή: texnografia.blogspot.gr

Είναι η μελαγχολία του Σεπτέμβρη που φέρνει αυτή τη βαρυθυμία άραγε; Νιώσαμε την ανάγκη, και ας μας επιτραπεί, να καταγράψουμε μερικές ταπεινές σκόρπιες και κοινότοπες σκέψεις που μας ταλανίζουν.
Τόση ανεκτικότητα πια στη βρωμιά, στην ασυδοσία, στο «αυτά γίνανε και γίνονται, τι να κάνουμε;», τόσος εθισμός, τόση πώρωση!
Δεν μπορεί, υπάρχει και μια ουσία, μια υπευθυνότητα, μια συνυπευθυνότητα, για αυτό που ήρθε και μας σάρωσε, και μας έφερε την ολοκληρωτική και ανεπανόρθωτη φθορά. Είναι με της ψυχολογίας τις ενοχές που παλεύουμε; Είναι οι Ερινύες που μας κυνηγούν και ενσπείρουν τον φόβο που μας έχει κάνει αγάλματα, προσεγμένα εξαιρετικά εξωτερικώς, να αρέσουμε μόνο για την εμφάνισή μας (λίφτινγκ, μόδα, παραφθείροντας το Νους υγιής εν σώματι υγιεί σε Άνους εν σώματι) – και μέσα από το δέρμα, τι; Ό,τι αρπάξουμε από γύρω μας, ανάλογα με τα γυαλιά που φοράμε, αναμασάμε έτοιμο φαΐ, ή, αλλάζοντας ανατομικά τους ρόλους του κάθε οργάνου του σώματός μας: χωρίς επεξεργασία, αμολάμε πορδές από το στόμα! Είναι δυνατόν ο φόβος να μας έχει κατακυριεύσει σε σημείο να γινόμαστε –θεωρητικά και πρακτικά– αυτόχειρες, παραδομένοι στην πλύση εγκεφάλου ή στο «κακό το ριζικό» μας;

Πλίνθοι και κέραμοι

Σέρβου Αρκαδίας - Ο ναός της «Κοιμήσεως της Θεοτόκου»

Αναδημοσίευση
Πηγή: https://www.servou.gr

Χ. Αθ. Μαραγκού

"......κι ο ήλιος γέρνοντας στην δύση, μπροστά στου ιερού την πύλη

μπαίνει δειλά να προσκυνήσει κι ανάφτει υπέρλαμπρο καντήλι...."

Το κέντρο του χωριού η Ράχη, κοσμείται από έναν υπέροχο Ναό ο οποίος θεμελιώθηκε το έτος 1930, στην θέση άλλου παλαιότερου βυζαντινού ναού εγκαινιάσθηκε το 1964, ως απλός Ναός και συνεχώς βελτιούμενος σήμερα εμφανίζεται σαν κόσμημα άριστης αρχιτεκτονικής, άριστης τεχνικής, και παρά τις μεγάλες ταλαιπωρίες θεωρείται από τους καλλίτερους της περιοχής.    Με ένα αρμονικό κωδoνο-ωρολογο-στάσιο, με εξωνάρθηκα με δάπεδο κοσμούμενο με αντίγραφο του σχεδίου του δαπέδου του ιερού Ναού της Ζωοδόχου Πηγής, με κυλικείο και αίθουσα πολλαπλών χρήσεων και με μια υπέροχη, ευρύχωρη και θεαματική πλατεία. Σε υψόμετρο 1111 μέτρων, σε ευθεία απόσταση 5, 10, 20, 40 χιλιομέτρων ατενίζει τον Αρτοζήνο, το Λύκαιο, το Κωτύλιο, το Επιτάλιο, παρακολουθεί τα μαγευτικά στριφογυρίσματα του Αλφειού δυτικά στην Σμέρνα, την Ολυμπία, την Αλφειούσα....και δέχεται τις ροδοκόκκινες ανταύγειες του Ιονίου Πελάγους στο ηλιοβασίλεμα.

Σέρβου Αρκαδίας - Ο ναός της «Κοιμήσεως της Θεοτόκου»

Zoom στην τέχνη της πέτρας των παλαιών Σερβαίων μαστόρων

Κλικ στην κατωτέρω εικόνα για να συνδεθείτε.

Ενα σπίτι που αποτελεί την απόδειξη του άριστου επιπέδου κατάρτισης στην τέχνη της πέτρας, των παλαιών Σερβαίων μαστόρων

Σημειώνουμε ότι απαιτείται μικρή αναμονή για να φορτωθεί η μεγαλύτερη φωτογραφία που δείχνει τις λεπτομέρειες.

---

Zoom στην τέχνη της πέτρας των παλαιών Σερβαίων μαστόρων

Παραδοσιακή κατοικία στην ορεινή Τριφυλία

Το κατωτέρω άρθρο αναφέρεται στον τρόπο κατασκευής της παραδοσιακής κατοικίας στην ορεινή Τριφυλία.
Το θέμα αυτό έχει ενδιαφέρον όχι μόνο γιατί έχει μια πολύ καλή  και λεπτομερή καταγραφή της κατασκευής των παραδοσιακών κατοικιών, αλλά και γιατί έχει ιδιαίτερες αναφορές σε εκείνους που τις κατασκεύαζαν, δηλαδή στους Λαγκαδινούς και τους Σερβαίους μαστόρους. Το άρθρο εμπλουτίζεται και με φωτογραφία των μαστόρων κατά την ώρα της δουλειάς.
Πηγή: http://komianos.wordpress.com/

ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΗ ΚΑΤΟΙΚΙΑ ΣΤΗΝ ΟΡΕΙΝΗ ΤΡΙΦΥΛΙΑ

ΜΠΑΛΚΟΝΙ ΞΥΛΙΝΟ ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ ΛΑΠΙ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΖΙΑΝΝΗ, Φωτογρ. αρχείο ΚΟΜΙΑΝΟΣ ΠΙΠΗΣ

Το παραδοσιακό σπιτικό στα χωριά της Ορεινής Τριφυλίας, από τον καιρό 1800 μέχρι και τον καιρό του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου και λίγο αργότερα, δύο τύποι επικρατούσαν κυρίως στα γύρω χωριά του Κοπανακίου. Αυτό το λέω διότι οι κάτοικοι του Κοπανακίου της Ορεινής Τριφυλίας ξεκίνησαν την δεκαετία του 1900 περίπου, να χρησιμοποιούν τα περίφημα και γνωστά για την τέχνη τους Ηπειρώτικα όπως του Στέλιου και Κωνσταντή  φραμπελιά, τα Λαγγαδιανά όπως του Δημήτρη Κοντούλη (Μήτσο – μάστορα) και  κυρίως από το χωριό Σέρβου συνεργεία όπως του Παναγιώτη και Θοδωρή Μπόρα του Ηλία, του Κωνσταντόπουλου πατέρα του παπα – Λιά, τον Κατσιάπη πατέρα του Κώστα – Μάγκα κ.α. για την οικοδόμησή των σπιτιών τους αρχίζοντας από την Κάτω Ρούγα και τον Λιθερό.

Παραδοσιακή κατοικία στην ορεινή Τριφυλία

Ο γάμος - Λαογραφία και παράδοση

Αναδημοσίευση
Πηγή: Ιστοσελίδα www.dimitsana.net

Κι ενώ τα χρόνια περνούν και παίρνουν μαζί τους έθιμα, συνήθειες, αξίες, ένας θεσμός παραμένει αναλλοίωτος στο νου και την καρδιά των ανθρώπων, ο γάμος, που αποτελεί στόχο ιερό και θεωρείται σταθμός στη ζωή του ανθρώπου, γεγονός σημαντικό για όλους, τόσο για τους ίδιους τους νέους και την οικογένειά τους, όσο και για την τοπική κοινωνία στην οποία είναι ενταγμένοι χαρά μεγάλη, γιατί η προκοπή κι η κοινωνική αναγνώριση είναι έννοιες συνδεδεμένες με τον έγγαμο βίο. Ευλογία θεωρείται ο γάμος, αφού προορισμός του ανθρώπου είναι να συνεχίσει τη γενιά του. Μια τέτοια στιγμή δεν μπορεί παρά να συνοδεύεται από τραγούδι και χορό και ποικίλα έθιμα που την καθιστούν ξεχωριστή, μοναδική.

Ο γάμος - Λαογραφία και παράδοση