Αιωνία τους η μνήμη !
Αθάνατοι !
Αθάνατοι !
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ιστορία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ιστορία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Παρασκευή 7 Οκτωβρίου 2022
Σάββατο 16 Οκτωβρίου 2021
ΑΦΙΕΡΩΜΑ 1821-2021 - ΗΡΩΙΚΗ ΣΤΑΣΗ ΖΩΗΣ, Αγώνας με Αυτοθυσία
Γ. Τρουπής
Καθηγητής Ιατρικής
20/05/2021
Τούτος ο τόπος φέρει μέσα του ένα παράδοξο γενετικό υλικό. Τούτα τα χώματα βαστούν πάνω τους ανθρώπους, άντρες και γυναίκες, που στις φλέβες τους μαζί με το αίμα κυλά και κάτι άλλο, που προξενεί κάποια ιδιότυπη αίσθηση ζωής. Κάτι αδιόριστο, αρχέτυπο, κουβαλημένο από τους αιώνες.
Είναι αυτό που έκανε πάντοτε τους κατοίκους αυτής της πατρίδας να μην λογαριάζουν τα υπέρ και τα κατά για την ιστορική τους συνέχεια όπως οι άλλοι όλοι: με την κοινή λογική. Αλλά να δίνονται καταπάνω στον αγώνα, για να μπορούν να αναπνέουν τον αέρα που φυσά σε τούτη εδώ τη φυλή, ζωντανός και δριμύς, υγρός και καθάριος. Να ρίχνονται στον αγώνα χωρίς συμβιβασμούς και παζαρέματα. Να πορεύονται με γυμνά πόδια την ανηφοριά, την σπαρμένη με αγκάθια, για να πιάσουν την κορφή.
Τούτος ο τόπος φέρει μέσα του ένα παράδοξο γενετικό υλικό. Τούτα τα χώματα βαστούν πάνω τους ανθρώπους, άντρες και γυναίκες, που στις φλέβες τους μαζί με το αίμα κυλά και κάτι άλλο, που προξενεί κάποια ιδιότυπη αίσθηση ζωής. Κάτι αδιόριστο, αρχέτυπο, κουβαλημένο από τους αιώνες.
Είναι αυτό που έκανε πάντοτε τους κατοίκους αυτής της πατρίδας να μην λογαριάζουν τα υπέρ και τα κατά για την ιστορική τους συνέχεια όπως οι άλλοι όλοι: με την κοινή λογική. Αλλά να δίνονται καταπάνω στον αγώνα, για να μπορούν να αναπνέουν τον αέρα που φυσά σε τούτη εδώ τη φυλή, ζωντανός και δριμύς, υγρός και καθάριος. Να ρίχνονται στον αγώνα χωρίς συμβιβασμούς και παζαρέματα. Να πορεύονται με γυμνά πόδια την ανηφοριά, την σπαρμένη με αγκάθια, για να πιάσουν την κορφή.
Πέμπτη 7 Οκτωβρίου 2021
Η άλωση της Τριπολιτσάς, όπως έγινε
Μαρίνας Αθ. Μαραγκού
Αναδημοσίευση
Πηγή: http://texnografia.blogspot.com
Πέμπτη 26 Αυγούστου 2021
Απόσπασμα από τη συγγραφή του Φωτάκου "ΒΙΟΙ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΙΩΝ ΑΝΔΡΩΝ" σχετικό με την συμβολή των Γορτύνιων αγωνιστών στην Επανάσταση του 1821 - Επαρχία Καρυταίνης που αντιστοιχίζεται στο σημερινό όνομα της Γορτυνίας.
ΕΠΑΡΧΙΑ ΚΑΡΥΤΑΙΝΗΣ
ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΔΕΛΗΓΙΑΝΝΗΣ
Οὗτος ἦτον ὁ ἄρχων τῆς Πελοποννήσου.
Ἐφυλακίσθη εἰς τὴν Τρίπολιν, καὶ δὲν ἠθέλησε νὰ φύγῃ
ἐκεῖθεν πρὶν τῆς 25 Μαρτίου, διὰ νὰ μὴν βλαφθῇ ἡ
ἐπανάστασις, σκληρυνθοῦν καὶ οἱ Τοῦρκοι καὶ κόψουν τοὺς
ἐντὸς τῆς πόλεως Χριστιανοὺς, τοὺς ὁποίους
ἐφοβέριζον· ἀλλ᾿ ὁ Κατὴς δὲν τοὺς ἔδωκε τὸν λεγόμενον
Φεφτάν, ἀρνηθεὶς τοῦτον ὡς δημόσιος ὑπάλληλος, καὶ
οὕτω οἱ Χριστιανοὶ ἐσώθησαν.
ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ ΔΕΛΗΓΙΑΝΝΗΣ
Οὗτος, ὡς πληρεξούσιος τῆς Πελοποννήσου,
ἔλιπεν εἰς τὴν Κωνσταντινούπολιν. Ἀφοῦ δὲ ἡ
ἐπανάστασις ἐξεράγγη, ἐπανελθὼν, ἔλαβε μέρος εἰς τὰ πολιτικὰ
πράγματα, γενόμενος γερουσιαστὴς τῆς πρώτης
Γερουσίας τῶν Καλτεζῶν, πληρεξούσιος τῶν
Ἐθνοσυνελεύσεων καὶ ἐκτελεστής. Ἐφυλακίσθη καὶ οὗτος εἰς
Ὕδραν μετὰ τοῦ Κολοκοτρώνη καὶ τῶν ἄλλων.
Κυριακή 2 Μαΐου 2021
Δευτέρα 5 Απριλίου 2021
Πέμπτη 28 Ιανουαρίου 2021
Σέρβου Αρκαδίας - ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΕΙΚΟΣΙΕΝΑ - Η Επανάσταση στη Γορτυνία, του Σέρβου στον αγώνα
Aπόσπασμα από το βιβλίο
του Βασίλη Ι. Δάρα
ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΤΟΥ ΣΕΡΒΟΥ ΓΟΡΤΥΝΙΑΣ, Αθήνα 1988.
Σε μορφή ηλεκτρονικού βιβλίου.
του Βασίλη Ι. Δάρα
ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΤΟΥ ΣΕΡΒΟΥ ΓΟΡΤΥΝΙΑΣ, Αθήνα 1988.
Σε μορφή ηλεκτρονικού βιβλίου.
Κλικ στον κατωτέρω Σύνδεσμο (Click to view in fullscreen)
για να συνδεθείτε και να διαβάσετε το βιβλίο σε μοντέλο ΠΛΗΡΟΥΣ ΟΘΟΝΗΣ.
Δευτέρα 23 Μαρτίου 2020
Κυριακή 28 Οκτωβρίου 2018
Σάββατο 2 Απριλίου 2016
Οι μάχες στης Γριάς το Διάσελο και της Καρκαλούς
Από το βιβλίο του Βασίλη Ι. Δάρα
«Ιστορικά του Σέρβου Γορτυνίας
Ιστορία-Λαογραφία-Παράδοση, Αθήνα 1988»
«Ιστορικά του Σέρβου Γορτυνίας
Ιστορία-Λαογραφία-Παράδοση, Αθήνα 1988»
Η μάχη στης Γριάς το Διάσελο
Ήταν η εποχή που ο Αιγύπτιος Ιμπραήμ Πασάς, βάλθηκε να εξοντώσει το Μοριά.Μετά την πτώση και το ολοκαύτωμα του Μεσολογγίου (12 Απρίλης 1826) αφήνοντας πίσω του ερείπια καμένης πόλης, επανήλθε στα τέλη Απριλίου μ’ αρχές Μαΐου στην Πάτρα.
Διαμοιράζοντας τις δυνάμεις του, κατά το σύστημα που ακολουθούσε, το ένα τμήμα οδηγείται προς την Ηλεία, όπου έχει, να αντιμετωπίσει εκεί στο «Κλειδί της Ζαχάρως» τον περίφημο συμπατριώτη μας Νικηταρά, τον Τουρκοφάγο.
Αυτός με το υπόλοιπο και εκλεχτότερο τμήμα των θυνάμεών του, δια μέσου Καλαβρύτων μέσα από τους χιονοσκεπείς και κρημνώδεις πρόποδες του Χελμού, στις 2—3 του Μάη με αιχμαλώτους και λάφυρα κατευθύνεται προς την Τριπολιτσά, όπου η βάση του.
Προ της αντίστασης που συναντούσε παντού και σαν όλοι έσπευδαν να καταταγούν στις τάξεις του Κσλοκοτρώνη, για τη βίαιη διάλυσή τους, στέλνει άγρια αποσπάσματα σ’ όλες τις επαρχίες.
Πέμπτη 17 Μαρτίου 2016
Κλεφτουριά (Μνήμες - Θρύλοι)
Από το βιβλίο του Βασίλη Ι. Δάρα
«Ιστορικά του Σέρβου Γορτυνίας
Ιστορία-Λαογραφία-Παράδοση, Αθήνα 1988»
«Ιστορικά του Σέρβου Γορτυνίας
Ιστορία-Λαογραφία-Παράδοση, Αθήνα 1988»
0 εθνικός παλμός που δονεί τις καρδιές των Ελλήνων για λευτεριά βρίσκει την έκφραση και αποκορύφωμά του σε μια τάξη φιλελεύθερων Μωραϊτών. Είναι η κλεφτουριά και η αρματαλωσύνη με τα περίφημα λημέρια κει στα κορφοβούνια, στις σπηλιές και τις λαγκαδιές των αρκαδικών βουνών που με το τραγούδι και την παλληκαριά, κρατούν το Έθνος ξύπνιο.
Ονομαστοί κλεφτοκαπεταναίοι εκτός από τους Κολοκοτρωναίους και τους Πλαπουταίους στην περιφέρεια ήταν:
Ο καπετάν Διάκος ο Παλουμπιώτης και ο Γιαννιάς από την Παλούμπα, ο περίφημος Κόλλιας ο Βυτινιώτης από τη Βυτίνα, ο Μαντάς από το Αρκουδόρεμα, οι Παναγουλαίοι από το Βαλτεσινίκο, ο ξακουστός για την παλληκαριά του Θανασάς από του Ράφτη που για λόγους τιμής σκότωσε τον Τούρκο αγά και ανάμεσα σ’ αυτούς, που η τοπική παράδοση τον θέλει δικό της, ο κλέφτης Δήμος από τους Αράπηδες.
Ο Δήμος του τραγουδιού που ’χε το γιατάκι του στα Πέντε Αλώνια της γειτονικής Αράχωβας στη θέση «Βουνό» — «Μαρτιάκο» αγνάντιο στο χωριό του και που τους μαύρους εκείνους χρόνους ως φαίνεται προ του 1806, σαν ήρθε κάποια στιγμή βλέποντας το σπίτι του να καίγεται θρηνεί το τραγικό τέλος της οικογένειάς του, η λαϊκή μούσα εξυμνεί τα διαδραματιζόμενα με τους ζωντανούς στίχους στο στόμα του λαού:
Μαράθηκαν τα δέντρα κι όλα τα κλαριά.
Μαράθηκε κι ο Δήμος από τα κλάματα.
Βγαίνει στα πέντ’ αλώνια κι αγνάντιο στο χωριό.
Βλέπει φωτιά στο σπίτι, φωτιά στα πράματα.
Και η μάνα του του λέει και τον παρηγορεί.
— Μην κλαις παιδί μου Δήμο μην πικραίνεσαι.
Και ’γω σου φτιάχνω σπίτια, πύργους γυάλινους.
Αν όπως τόσων άλλων άγνωστων κλεφτών, σκοτεινό παραμένει το τέλος της ζωής του κλέφτη Δήμου που αναφέρει η παράδοση και υμνεί ο ιστορικός συγγραφέας Τ. Γριτσόπουλος, απεικονίζοντας το μεγαλείο της κλέφτικης ζωής, ο λαός ακούοντας τις πονεμένες στροφές και παθητικές υμνωδίες του λαϊκού τραγουδιού, που αποθανατίζει το σημαντικό γεγονός, ξαναζεί το μεγαλείο της ηρωικής μορφής, του περίφημου κλέφτη Δήμου.
Παρασκευή 11 Μαρτίου 2016
Σερβαίοι αγωνιστές του 1821
Οι πρόγονοί μας Σερβαίοι συμμετείχαν πρόθυμα και με μεγάλη αυτοθυσία στον Εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα του 1821.
Για να γίνει ευρύτερα γνωστή αυτή η συμμετοχή και να γραφτούν τα ονόματά τους στο βιβλίο της Ιστορίας και στη θέση που τους αρμόζει, έγιναν σχετικές έρευνες στα "Μητρώα Αγωνιστών" για στοιχεία και τεκμηρίωση από τους συμπατριώτες μας Νίκο Γ. Παπαγεωργίου, ιστοριοδίφη, Βασίλη Ι. Δάρα και το Χρήστο Αθ. Μαραγκό, υποστράτηγο ε.α..
Περισσότερες λεπτομέρειες στην ιστοσελίδα servou.gr.
Σύνδεσμοι: Η Μάχη του Σέρβου. 10 Μαΐου 1826 και Η μάχη στον " Σωρό της Γριάς
Πέμπτη 20 Μαρτίου 2014
Ο κλέφτης Δήμος
Στην προ της Επαναστάσεως
χρονική περίοδο στην ευρύτερη περιοχή
του χωριού Σέρβου έδρασε ο Κλέφτης Δήμος, ο οποίος καταγόταν από το χωριό
Αράπηδες, που βρίσκεται σε μικρή απόσταση δυτικά του Σέρβου.
Η δράση του είχε ενοχλήσει σοβαρά την τότε εξουσία του δυνάστη, που προέβη σε αντίποινα καταστρέφοντας την περιουσία, που είχε στο χωριό Αράπηδες.
Η τοποθεσία τα πέντε αλώνια, που αναφέρεται στο τραγούδι είναι κοντά στο χωριό Ψάρι Ηραίας.
Η ορεινή διαμόρφωση της περιοχής, οι πολλές σπηλιές στα βουνά και οι πολεμίστρες που φαίνονται σε μερικές από αυτές, τα βαθιά φαράγγια, όπως αυτό της Γκούρας, που βρίσκεται μεταξύ των χωριών Σέρβου και Ψάρι δεν μπορούσαν παρά να αποτελέσουν το φυσικό καταφύγιο, αλλά και ορμητήριο Κλεφτών, όπως ο Δήμος.
μαράθηκε κι ο Δήμος από τα κλάηματα
βγαίνει στα πέντ' αλώνια κι αγνάντια στο χωριό
βλέπει φωτιές να καίνε μες' τα σπίτια του
κι ένα κακό μεγάλο μες' στα πρόβατα
Ψιλή φωνίτσα βγάζει, όση του δίνεται
Κι η μάνα του του λέει και τον παρηγορεί
σώπα παιδί μου Δήμο και μην πικραίνεσαι
εγώ σπίτια σου φτιάχνω πύργους γυάλινους
Δεν κλαίω εγώ τα σπίτια μήτε τα πρόβατα
μον' κλαίω για τη γυναίκα κλαίω για τα παιδιά.
Η δράση του είχε ενοχλήσει σοβαρά την τότε εξουσία του δυνάστη, που προέβη σε αντίποινα καταστρέφοντας την περιουσία, που είχε στο χωριό Αράπηδες.
Η τοποθεσία τα πέντε αλώνια, που αναφέρεται στο τραγούδι είναι κοντά στο χωριό Ψάρι Ηραίας.
Η ορεινή διαμόρφωση της περιοχής, οι πολλές σπηλιές στα βουνά και οι πολεμίστρες που φαίνονται σε μερικές από αυτές, τα βαθιά φαράγγια, όπως αυτό της Γκούρας, που βρίσκεται μεταξύ των χωριών Σέρβου και Ψάρι δεν μπορούσαν παρά να αποτελέσουν το φυσικό καταφύγιο, αλλά και ορμητήριο Κλεφτών, όπως ο Δήμος.
Το τραγούδι του Δήμου
Μαράθηκαν τα δέντρα κι όλα τα κλαριάμαράθηκε κι ο Δήμος από τα κλάηματα
βγαίνει στα πέντ' αλώνια κι αγνάντια στο χωριό
βλέπει φωτιές να καίνε μες' τα σπίτια του
κι ένα κακό μεγάλο μες' στα πρόβατα
Ψιλή φωνίτσα βγάζει, όση του δίνεται
Κι η μάνα του του λέει και τον παρηγορεί
σώπα παιδί μου Δήμο και μην πικραίνεσαι
εγώ σπίτια σου φτιάχνω πύργους γυάλινους
Δεν κλαίω εγώ τα σπίτια μήτε τα πρόβατα
μον' κλαίω για τη γυναίκα κλαίω για τα παιδιά.
 |
| Μνημείο προς τιμή του κλέφτη Δήμου στους Αράπηδες |
 |
| Ο οικισμός Αράπηδες |
Τετάρτη 12 Φεβρουαρίου 2014
της μάχης του Διρού - Δημώδες ιστορικό τραγούδι
Στο ρημοκλήσι του Διρού
λειτούργα ο πρωτοσύγκελος,
και τάχραντα μυστήρια
έφερνε ‘ς το κεφάλι του,
ψάλλοντας το χερουβικό.
Μα έξαφνα κι'ανέλπιστα
Τούρκοι τον περιλάβανε,
Κ’ έλαβε μόνον τον καιρό
και σήκωσε τα χέρια του,
κ' είπεκε, "Παντοδύναμε,
δυνάμωσε τους Χριστιανούς,
τύφλωσε τους Αγαρηνούς
τη μέρα τη σημερινή".
Μα οι άνδρες όλοι ελείπασι,
ήταν ‘ς τη Βέργα τ' Αρμυρού,
όπου Τρωάδα ο πόλεμος
επάηνε δυο μερόνυχτα.
Μόνα τα γυναικόπαιδα
και γέροντες ανώφελοι,
(γιατ' ήτο θέρος) βρέθεσαν
με τα δρεπάνια 'ς τα λουριά.
Καθόλου δε δειλιάσασι,
καθόλου δεν τρομάξασι,
μόν' έδωκαν την είδηση
'ς τον Κωσταντίνο με πεζόν.
Κ' εκείνος ως πολέμαρχος
εσύναξ' όλα τα χωριά,
γράφει και στέλνει ς' τ’ Αρμυρό,
κ' έδραμε κατά το Διρό.
Βλέπει γυναίκες να χερούν
και τα δρεπάνια να κρατούν,
τους Αραπάδες να χτυπούν.
"Εύγε σας, μεταεύγε σας,
γυναίκες, άνδρες γίνετε,
σαν ανδρειωμέναις μάχεσθε,
σαν Αμαζόνες κρούετε".
Είπε κ' εβρυχουμάνισε
σαν το λιοντάρι 'ς τα βουνά.
Τους Τούρκους κόφτει αψήφιστα.
Τότε τα παλληκάρια του
πετάχτησαν σαν τους αϊτούς,
κ' επιάστηκαν με τους εχτρούς,
χέρια με χέρια ανάκατα.
Τους εκαταποντίσασι
και τους εβάλασι μπροστά,
σαν να ήσαν γιδοπρόβατα.
Σφάζοντας και σκοτώνοντας
φτάσασι 'ς την ακρογιαλιά,
που μέλισσα ήτον η Τουρκιά.
Τότε 'ς εκείνην τη στιγμή,
αγνάντιαζαν κ' έπρόφτασαν
τα παλληκάρια τ' Αρμυρού,
οπού τη νίκη φέρνασι.
Πρώτος ήτο κ' εμπροστινά
ο γιος του γέρου βασιλιά,
είχε 'ς τα πόδια του φτερά,
που τον ο πρώτος άγωρος.
Ξεγυμνωμένο το σπαθί
εκράτει, και τα μάτια του
σπίκιαις και φλόγες βγάζασι.
"Έχετε θάρρος, είπεκε
με μια φωνή σαν τη βροντή,
μη τα φοβάστε τα σκυλιά,
ας ειν' πολλοί κι’ αμέτρητοι.
Ήταν πολλοί και 'ς τ' Αρμυρό,
κι' εμείς τους ενικήσαμεν,
κι' όλους τους εξωφλήσαμεν".
Πρόφτασε τότε κι' ο αρχηγός,
πρόφτασε κι' ο αρχιστράτηγος,
οπού ναι πενταγνώστικος
'ς τοις μάχαις, 'ς τα πολιτικά,
κ' είπε 'ς τα παλληκάρια του,
κ' είπε 'ς όλο το στράτευμα.
"Όσοι πιστοί εμπρός, παιδιά,
σήμερον γεννηθήκαμε,
και θα σωθούμε σήμερον".
Ήνοιξ' η μάχη τρομερά,
κ' ήτανε ξεσυνέριση
'ς όλα τα Σπαρτιατόγονα
ποίοι να πάσι μπροστινοί.
Οι Τούρκοι αντισταθήκασι,
τι ήσαν 'ς την άκρη του γιαλού.
Μεσ’ 'ς το στερνό δειλιάσασι
κ' επέφτασι 'ς τη θάλασσα,
σαν τα τυφλά τετράποδα,
γιατ' ήτο θέλημα θεού
να σακουστή η παράκληση
τ’ αγίου πρωτοσύγκελου.
---------------
Σημείωση:
Η μάχη του Διρού έγινε στις 22 Ιουνίου του 1826.
λειτούργα ο πρωτοσύγκελος,
και τάχραντα μυστήρια
έφερνε ‘ς το κεφάλι του,
ψάλλοντας το χερουβικό.
Μα έξαφνα κι'ανέλπιστα
Τούρκοι τον περιλάβανε,
Κ’ έλαβε μόνον τον καιρό
και σήκωσε τα χέρια του,
κ' είπεκε, "Παντοδύναμε,
δυνάμωσε τους Χριστιανούς,
τύφλωσε τους Αγαρηνούς
τη μέρα τη σημερινή".
Μα οι άνδρες όλοι ελείπασι,
ήταν ‘ς τη Βέργα τ' Αρμυρού,
όπου Τρωάδα ο πόλεμος
επάηνε δυο μερόνυχτα.
Μόνα τα γυναικόπαιδα
και γέροντες ανώφελοι,
(γιατ' ήτο θέρος) βρέθεσαν
με τα δρεπάνια 'ς τα λουριά.
Καθόλου δε δειλιάσασι,
καθόλου δεν τρομάξασι,
μόν' έδωκαν την είδηση
'ς τον Κωσταντίνο με πεζόν.
Κ' εκείνος ως πολέμαρχος
εσύναξ' όλα τα χωριά,
γράφει και στέλνει ς' τ’ Αρμυρό, κ' έδραμε κατά το Διρό.
Βλέπει γυναίκες να χερούν
και τα δρεπάνια να κρατούν,
τους Αραπάδες να χτυπούν.
"Εύγε σας, μεταεύγε σας,
γυναίκες, άνδρες γίνετε,
σαν ανδρειωμέναις μάχεσθε,
σαν Αμαζόνες κρούετε".
Είπε κ' εβρυχουμάνισε
σαν το λιοντάρι 'ς τα βουνά.
Τους Τούρκους κόφτει αψήφιστα.
Τότε τα παλληκάρια του
πετάχτησαν σαν τους αϊτούς,
κ' επιάστηκαν με τους εχτρούς,
χέρια με χέρια ανάκατα.
Τους εκαταποντίσασι
και τους εβάλασι μπροστά,
σαν να ήσαν γιδοπρόβατα.
Σφάζοντας και σκοτώνοντας
φτάσασι 'ς την ακρογιαλιά,
που μέλισσα ήτον η Τουρκιά.
Τότε 'ς εκείνην τη στιγμή,
αγνάντιαζαν κ' έπρόφτασαν
τα παλληκάρια τ' Αρμυρού,
οπού τη νίκη φέρνασι.
Πρώτος ήτο κ' εμπροστινά
ο γιος του γέρου βασιλιά,
είχε 'ς τα πόδια του φτερά,
που τον ο πρώτος άγωρος.
Ξεγυμνωμένο το σπαθί
εκράτει, και τα μάτια του
σπίκιαις και φλόγες βγάζασι.
"Έχετε θάρρος, είπεκε
με μια φωνή σαν τη βροντή,
μη τα φοβάστε τα σκυλιά,
ας ειν' πολλοί κι’ αμέτρητοι.
Ήταν πολλοί και 'ς τ' Αρμυρό,
κι' εμείς τους ενικήσαμεν,
κι' όλους τους εξωφλήσαμεν".
Πρόφτασε τότε κι' ο αρχηγός,
πρόφτασε κι' ο αρχιστράτηγος,
οπού ναι πενταγνώστικος
'ς τοις μάχαις, 'ς τα πολιτικά,
κ' είπε 'ς τα παλληκάρια του,
κ' είπε 'ς όλο το στράτευμα.
"Όσοι πιστοί εμπρός, παιδιά,
σήμερον γεννηθήκαμε,
και θα σωθούμε σήμερον".
Ήνοιξ' η μάχη τρομερά,
κ' ήτανε ξεσυνέριση
'ς όλα τα Σπαρτιατόγονα
ποίοι να πάσι μπροστινοί.
Οι Τούρκοι αντισταθήκασι,
τι ήσαν 'ς την άκρη του γιαλού.
Μεσ’ 'ς το στερνό δειλιάσασι
κ' επέφτασι 'ς τη θάλασσα,
σαν τα τυφλά τετράποδα,
γιατ' ήτο θέλημα θεού
να σακουστή η παράκληση
τ’ αγίου πρωτοσύγκελου.
---------------
Σημείωση:
Η μάχη του Διρού έγινε στις 22 Ιουνίου του 1826.
Παρασκευή 21 Σεπτεμβρίου 2012
Η άλωση της Τριπολιτσάς (23 Σεπτεμβρίου 1821)
Κλικ στην κατωτέρω εικόνα για να συνδεθείτε.
Πηγή: http://el.wikipedia.org
 |
Τρίτη 29 Νοεμβρίου 2011
Αρκάδες - Οι μύθοι και η ιστορία τους
Αναδημοσίευση
Κλικ στην ανωτέρω εικόνα για να διαβάσετε το άρθρο
Πηγή: http://texnografia.blogspot.com/
Κλικ στην ανωτέρω εικόνα για να διαβάσετε το άρθρο
Πηγή: http://texnografia.blogspot.com/
Κυριακή 27 Φεβρουαρίου 2011
on
1 Σχόλιο
Έτσι χτίστηκαν οι εκκλησιές των Λαγκαδίων
Αναδημοσίευση
Πηγή: ιστοσελίδα inarcadia.gr
http://www.inarcadia.gr/dd/lagadia/lagadiaekklis.htm
Πηγή: ιστοσελίδα inarcadia.gr
http://www.inarcadia.gr/dd/lagadia/lagadiaekklis.htm
25 του Μάρτη 1808. Για πρώτη φορά στις Λαγκαδιές χτυπάνε τα σήμαντρα απ' τις δυο ολοκαίνουργιες εκκλησιές και φλογίζουν τις ψυχές των σκλαβωμένων ραγιάδων. Μια γρια ρωτάει ένα παλικάρι:
 |
| Ο ιερός ναός των Παμμεγίστων Ταξιαρχών. Το έργο ολοκληρώθηκε σε σαράντα μέρες χάρις στην εξυπνάδα του Δεληγιάννη. |
Πώς βαρούνε, γιε μου, τούτες οι καμπάνες! Δεν έχω ακουστά στη ζωή μου τέτοιες φωνές! Πέτρες ραΐζει το σκούξιμό τους! Λες ν' αναζούπησε ο ραγιάς;"
"Αλήθεια, γερόντισσα. Η κραυγή τους φτάνει στα μεσούρανα! Φαίνεται πως έφτασε πια η ευλογημένη ώρα της λευτεριάς. Οι παλιότουρκοι που κάθονται στο σβέρκο μας κάπου τετρακόσια χρόνια, είναι πια καιρός να προγκίξουνε από τ' άγια μας χώματα και να πάνε από κει που ήρθανε. Φωνή λαού, οργή Θεού!"
Τιμή και δόξα στο Γερο - Ντεληγιάννη - Μοραγιάννη, άρχοντα του Μοριά, με τη γεμάτη ελληνικό αίμα καρδιά του, που εμπνεύστηκε αυτό το έργο. Τιμή και δόξα και στους λαγκαδινούς μαστόρους, που με το πυρωμένο καμίνι της ψυχής τους, την απαράμιλλη τέχνη τους πάνω στην πέτρα, το στέρεο σαν κάστρο μυαλό τους και τη σβελτοσύνη που η πίστη τους την έκανε ... απίστευτη, υψώσανε στον ήλιο τις δυο τρανές και θαμαστές εκκλησιές, το Μάρτη του 1808.
Ο Γερο - Μοραγιάννης, ακούγοντας και νιώθοντας τον πόθο των ραγιάδων πατριωτών του για λευτεριά, γύρεψε την άδεια από το "φίλο" του πασά της Ντροπολιτσάς, να χτίσει τις δυο εκκλησιές στο χωριό, για να κρατεί, όπως του είπε, ήμερους τους ραγιάδες και να μην πάρουν τα βουνά και σμίξουνε με την κλεφτουριά.
Παρασκευή 24 Σεπτεμβρίου 2010
Η άλωση ή η σφαγή της Τριπολιτσάς: 23 Σεπτεμβρίου του 1821
Άλωση ή Σφαγή της Τριπολιτσάς ονομάζεται η άλωση της πόλης της Τρίπολης στις 23 Σεπτεμβρίου 1821, επτά μήνες μετά από την έναρξη της Επανάστασης του 1821, από τον στρατό των Ελλήνων κάτω από την αρχηγία του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη και η σφαγή μεγάλου αριθμού Τούρκων .
Η άλωση της Τρίπολης ήταν μια σημαντική στρατιωτική επιτυχία των επαναστατημένων Ελλήνων στον αγώνα επικράτησής τους στην Πελοπόννησο αλλά η μεγάλη σφαγή που ακολούθησε ήταν ένα ιδιαίτερα μελανό σημείο.
Στις 23 Σεπτεμβρίου 1821 ο οπλαρχηγός Δούνιας από την Κυνουρία κατάφερε να σκαρφαλώσει στα τείχη και να ανοίξει την πόρτα του Αναπλιού και οι δυνάμεις των επαναστατημένων Ελλήνων υπό την αρχηγία του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη κατέλαβαν την Τρίπολη. Η σφαγή που ακολούθησε την κατάληψη της πόλης από τον στρατό του Κολοκοτρώνη ήταν τρομακτική: επί τρεις ημέρες οι Έλληνες σφαγίαζαν τους αμάχους Τούρκους και Εβραίους, τις γυναίκες, τα παιδιά και τα βρέφη, αφού προηγουμένως βίασαν, βασάνισαν, εκπαραθύρωσαν, έκαψαν και λεηλάτησαν. Σύμφωνα με κάποιες πηγές, υπολογίζεται ότι θανατώθηκαν 2.000 Εβραίοι και 30.000 Τούρκοι. Κατά τον J. M. Wagstaff τα θύματα αριθμούσαν "ανάμεσα σε 10000 και 15000".Κατά την Σύγχρονο Εγκυκλοπαίδεια Ελευθερουδάκη οι σφαγιασθέντες ανέρχονταν σε περίπου 12000 .Σύμφωνα με τον συνεκδότη της Encyclopedia Americana Thomas Gamaliel Bradford τα θύματα ήταν 8.000, ενώ κατά τον Τόμας Κέρτις τα θύματα ήταν 6.000.
Για τη σφαγή ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης αναφέρει χαρακτηριστικά στο ημερολόγιό του: «Το ασκέρι όπου ήτον μέσα, το ελληνικό, έκοβε και εσκότωνε, από Παρασκευή έως Κυριακή, γυναίκες, παιδιά και άντρες, τριάνταδύο χιλιάδες. Το άλογό μου από τα τείχη έως τα σαράγια δεν επάτησε γη. Ελληνες εσκοτώθηκαν εκατό.».
Τρίτη 21 Σεπτεμβρίου 2010
Φαράγγι της Γκούρας: Το Σπήλαιο/Πύργος "του Γιαννακούλη" (7 πατώματα)
Στο φαράγγι της Γκούρας, ανάμεσα στα χωριά Λυσσαρέα, Κοκκινοράχη και Αετοράχη Γορτυνίας, στην περιοχή "Φούσια" ή "Τα βράχια της Παναγίας" που ανήκει στη Λυσσαρέα, βρίσκεται η σπηλιά "του Γιαννακούλη" ή "Ο Πύργος με τα 7 πατώματα".Πρόκειται για ένα πυργόμορφο κτίσμα που κτίστηκε, σε κατακόρυφο βράχο του φαραγγιού (κατα πάσα πιθανότητα τον 18ο αιώνα) και χρησιμοποιήθηκε ως ύστατο καταφύγιο για τη σωτηρία των Ηραιατών κατά τα δύσκολα χρόνια της Τουρκοκρατίας.
To σπήλαιο αυτό εξερευνήθηκε και χαρτογραφήθηκε από 5μελή ομάδα του Σπηλαιολογικού Συλλόγου ΣΠ.ΕΛ.Ε.Ο στις 2-3/5/2009, και συντάχθηκε λεπτομερής έκθεση, από τον κ. Βασίλη Τουντόπουλο, στην οποία εμπεριέχονται και αρκετές φωτογραφίες.
Σάββατο 10 Ιουλίου 2010
Σέρβου : Η Μάχη της Πρινίτσας (Αύγουστος 1263 μ.Χ)
(Χρήστου Αθ. Μαραγκού, υποστρατήγου ε.α)
Αναδημοσίευση
Πηγή: Ιστοσελίδα Servou.gr
Οι Φράγκοι γαρ εμείνασιν ετότε εις τα Σέρβια (Σέρβου) . . .
(Χρονικό του Μορέως)
1. Γενική Κατάσταση
Αναδημοσίευση
Πηγή: Ιστοσελίδα Servou.gr
Οι Φράγκοι γαρ εμείνασιν ετότε εις τα Σέρβια (Σέρβου) . . .
(Χρονικό του Μορέως)
1. Γενική Κατάσταση
Μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους σταυροφόρους το έτος 1204 μ.Χ. ακολούθησε η διαίρεση του Βυζαντίου: στις ελληνικές αυτοκρατορίες Νίκαιας και Τραπεζούντος, στα Λατινικά κράτη Κωνσταντινουπόλεως και Θεσσαλονίκης, στο ελληνικό δεσποτάτο της Ηπείρου, στα Δουκάτα Αιγαίου και Κρήτης και μετά την κατάληψη της Πελοποννήσου από τους Φράγκους, στο πριγκιπάτο της Αχαΐας.
Διαιρέθηκε επίσης σε πολλές άλλες μικρότερες ηγεμονίες, οι οποίες είχαν με τα κυρίαρχα κράτη ασθενείς δεσμούς γιατί οι σταυροφόροι εφάρμοσαν το φεουδαρχικό σύστημα που ίσχυε στις χώρες τους. [1]
 | |
Μπρίνια. Εδώ διεξήχθη η τελική φάση της μάχης την Πρινίτσας. |
Οι Φράγκοι αποβιβάσθηκαν στην Πελοπόννησο και εγκαθίδρυσαν το Πριγκηπάτο της Αχαϊας με πρωτεύουσα την Ανδραβίδα το 1205 μ.Χ. Έκτισαν τα κάστρα του Μυστρά, της Μάνης, του Λεύκτρου της Άκοβας, της Καρύταινας,χώρισαν την Πελοπόννησο σε βαρωνίες και φεουδα [2] και ίδρυσαν νομισματοκοπείο στο Χλουμούτσι (ΝΔ Κυλλήνης), απ' όπου έβγαζαν τα ονομαστά τορνέσσια.[3].
