ΣΗΜΕΙΩΣΗ (δική μας).
Πηγή: wikipedia
Το Κούμανι (ή ο Κούμανης) είναι ένα χωριό της ορεινής Ηλείας.
Απέχει 50 χιλιόμετρα από τον Πύργο, 70 χλμ. από την Πάτρα και 90 χλμ. από την Τρίπολη.
Σύμφωνα
με την τοπική παράδοση το χωριό δημιουργήθηκε τον 13ο αιώνα όταν ήρθε
στην περιοχή ο Ιωάννης Καντακουζηνός με τον στρατό του που περιελάμβανε
άντρες από την φυλή των Κουμαναίων. Κάποιοι από αυτούς τους στρατιώτες
εγκαταστάθηκαν μόνιμα αρχικά στην Αχαΐα στο σημερινό Κούμανι Αχαΐας και έπειτα στην περιοχή όπου οίκισαν το χωριό δίνοντας του το σημερινό του όνομα
Μια σπουδαία εργασία/συμβολή στη μελέτη του γλωσσικού ιδιώματος των Λαγκαδίων Αρκαδίας.
Κλικ στην κατωτέρω εικόνα για να συνδεθείτε
Εξ όσων γνωρίζουμε και ο αείμνηστος συμπατριώτης μας Λογοτέχνης και Λαογράφος Θοδωρής Κ. Τρουπής είχε κάνει κάποια παρόμοια εργασία, την οποία είχε δημοσιεύσει σε κάποιο από τα βιβλία του.
Καλό θα ήταν να ασχοληθούμε λιγάκι για την αναζήτηση αυτής της εργασίας και να μεθοδεύσουμε και τον τρόπο με τον οποίο θα μπορέσουμε να την κάνουμε ευρύτερα γνωστή με σχετική δημοσίευση στην ιστοσελίδα του Συνδέσμου Servou.gr.
Για να διευκολυνθεί αυτή η προσπάθειά μας και να γίνει κάποια συζήτηση επ' αυτού του θέματος ακολουθούν σχόλια με τη μορφή που σας είναι ήδη γνωστή από το Facebook.
Πολλοί είναι οι συμπατριώτες μας που έχουν λογαριασμό στο Facebook.
Μεταξύ αυτών υπάρχουν και Διαχειριστές της ιστοσελίδας Servou.gr και μέλη του Δ.Σ του Συνδέσμου Σερβαίων.
Τους προσκαλούμε να συμβάλλουν σε αυτή την προσπάθεια συμμετέχοντας σε αυτή τη συζήτηση.
Αρχίζουμε κάνοντας το πρώτο σχόλιο. Στη συνέχεια του πρώτου σχολίου μας και επειδή ο συμπατριώτης και φίλος o Γιάννης δεν έδωσε κανένα σημάδι ότι είχε ενημερωθεί για αυτή μας την πρόταση χρειάστηκε να του κάνουμε ειδική ενημέρωση με σχόλιό μας στην προσωπική του ιστοσελίδα στο Facebook....
Λαγκαδινό Λεξικό - Μια συμβολή στη μελέτη του γλωσσικού ιδιώματος των Λαγκαδίων Αρκαδίας
Σε πρόσφατη ανάρτηση της Ιστοσελίδας Servou.gr δημοσιεύτηκε το άρθρο με τίτλο Ο Σύνδεσμος Χθές-Σήμερα-Αύριο.
Αντιγράφουμε την εισαγωγική παράγραφο που αναφέρει και το σκεπτικό με το οποίο έγινε αυτή η δημοσίευση. Επειδή στην ιστοσελίδα servou.gr παραμένουν
μόνο τα 4 τελευταία φύλλα της εφημερίδας, είναι επόμενο να χάνονται από
την ηλεκτρονική αποτύπωση, όλα τα άρθρα των προηγούμενων φύλλων, εφόσον
δεν έχει προηγηθεί ανάρτησή τους. Γι αυτό θεωρούμε σκόπιμο να
αναδημοσιεύουμε τουλάχιστον τα κυριότερα μη αναρτημένα άρθρα της
εφημερίδας, ως ξεχωριστά άρθρα στις αντίστοιχες κατηγορίες, ώστε να
παραμείνουν για πάντα. Αναδημοσίευση άρθρου, από το 202 φύλλο της εφημερίδας Αρτοζήνος.
Για την πληρέστερη ενημέρωση του αρθρογράφου, των Διαχειριστών, των μελών της Επιτροπής Διαχείρισης της Ιστοσελίδας και των μελών του Δ.Σ του Συνδέσμου αλλά και των συμπατριωτών και φίλων της ιστοσελίδας Servou.gr θεωρούμε χρήσιμο να κάνουμε τα κατωτέρω σχόλια και παρατηρήσεις:
Στην ιστοσελίδα δεν παραμένουν μόνο τα 4 τελευταία φύλλα της εφημερίδας και είναι λάθος να λέγεται ότι όλα τα προηγούμενα φύλλα χάνονται από την ηλεκτρονική αποτύπωση εφόσον δεν έχει προηγηθεί η ανάρτησή τους.
Γιατί έχει προηγηθεί η ανάρτησή τους !
'Oλα τα φύλλα της εφημερίδας Αρτοζήνος που εκδόθηκαν από τον μήνα Φερβρουάριο του 2009 μέχρι σήμερα αναρτήθηκαν και στην ιστοσελίδα με ηλεκτρονική μορφή αρχείων PDF και εξ όσων γνωρίζουμε παραμένουν δημοσιευμένα στους Servers της ιστοσελίδας.
Παρατηρήσεις και σχόλια για τις δημοσιεύσεις της ηλεκτρονικής έκδοσης της Εφημερίδας Αρτοζήνος στην Ιστοσελίδα Servou.gr
Φωτογραφίες:
Από το βιβλίο του Βασίλη Ι. Δάρα, «Ιστορικά του Σέρβου Γορτυνίας - Οι γενιές των Σερβαίων»
Video #2 - Σε συνέχεια του προηγούμενου δικού μας Video με τίτλο...
Σέρβου Αρκαδίας - Παλαιοί Σερβαίοι #1, VIDEO
Με το παρόν Video #2 ολοκληρώνεται η παρουσίαση του συνόλου των φωτογραφιών που περιέχονται στο βιβλίο του Βασίλη του Δάρα.
Κλικ στην εικόνα για να συνδεθείτε
Καμμιά δεκαριά γυναίκες του Μικρού-Χωριού, που είν' ψηλά στην αγκαλιά της ράχης, έπαιρναν νερό στην άκρη του Καλαμά, που σκίζει την Ήπειρο από βοριά κατά νοτιά.
Κάθε μια απ' αυτές ήθελαν και παραήθελαν ποιά να γιομίση πρίτερα, γιατί είταν η ώρα περασμένη και μια κατεβασιά μοναχά είταν στον όχτο του ποταμιού, κι' από κει έπρεπε να γιομίσουν τες βουτσέλλες τους, κατεβαίνοντας μια-μια, γιατί το μέρος της κατεβασιάς είταν στενό.
Οι νύφες όμως κι' οι τσιούπρες, αν κι' είταν από πολλή ώρα στην άκρη του ποταμού, άφιναν τες μεγαλύτερες, αν κι' αυτές έρχονταν αργότερα, γιατί η ηλικία χαίρει πολλά δικαιώματα στον τόπον εκείνον τον μισοάγριο.
Η μέρα εκείνη, που ψυχορραγούσε, είταν βροχερή. Γι' αυτό και το νερό του ποταμού είταν θολό. Οι Μικροχωρίτες, αν κι' έχουν γύρα τους άλλα ποταμάκια και ρεματιές με ξάστερα νερά, πάντοτε παίρνουν νερό από τον Καλαμά.
Τα υστερνά σύννεφα, που έκαναν το ηλιοβασίλεμα σα φλωρένιο κάμπο, λίγο κατ' ολίγο έγειναν μαύρα, φοβερά, κι' έλαβαν χίλιων λογιών μορφές, κι' η Νύχτα, που άρχισε ν' απλώνη τα φτερά της, έδινε ένα γλυκό φίλημα στο πρόσωπο της Ημέρας, που έφευγε, γέροντας πίσω από το φωτεινό όχτο, που φκιάνουν οι κορφές των βουνών, κι' επήγαινε περίλυπη να θαφτή στην απέραντη νεκρόπολη των περασμένων.
Ο ποταμός κατρακυλώνταν με θυμό, κι' η φωνή, που έβγαινε από τα νερά του, έκανε ένα είδος άγριας, περίφανης και μονότονης μουσικής, που χύνει απέραντο πέλαγο μελαγχολίας στην ψυχή.
Μια φωνή, ίσως της νιώτερης, από τες γυναίκες πώπαιρναν νερό εκεί, σηκώθηκε μ' ανυπομονησιά:
— Ντέτεστε! καμμιά βολά, καημένες!, μας πήραν τα μεσάνυχτα στην ποταμιά!
