Acropolis Adieu - Video

---

Acropolis Adieu - Video

Νέος χρόνος 2012 - Ευχές και πυροτεχνήματα

Χρόνια Πολλά και Καλή χρονιά.
Με την άφιξη του νέου χρόνου συνηθίζουμε να ανταλλάσσουμε ευχές και προσπαθούμε να μεταδώσουμε ένα κλίμα αισιοδοξίας, που θα μπορούσε να αποτελέσει βοήθημα για να πορευτούμε και αυτή τη χρονιά, που όλοι γνωρίζουμε ότι θα είναι δυσκολότερη από την προηγούμενη.
Μέσα στο χρόνο αυτό θα γίνουν εκλογές και θα κληθούμε να εκλέξουμε και πάλι εκείνους που θα θελήσουν να θυσιαστούν - για μια ακόμη φορά - για να μας σώσουν.
Όλοι μας έχουμε πάρει το μάθημα που μας αξίζει και σίγουρα έχουμε καταλάβει ποιοί είναι εκείνοι που οδήγησαν την πατρίδα μας σε αυτή τη δύσκολη κατάσταση και μας έχουν κάνει περίγελο και παράδειγμα προς αποφυγή σε όλο τον κόσμο.
Θα μας δοθεί η ευκαιρία να εκφραστούμε και να δώσουμε στους υποψήφιους σωτήρες μας να καταλάβουν ότι δεν μπορούν να παραπλανούν και να ξεγελούν τόσους πολλούς για τόσον καιρό.
Αυτό σίγουρα δεν είναι αρκετό για να ικανοποιήσει το περί δικαίου αίσθημα αλλά δυστυχώς δεν έχουμε και πολλές επιλογές, αφού φρόντισαν να δημιουργήσουν το κατάλληλο νομικό πλαίσιο της ατιμωρησίας και και των παραγραφών επιβεβαιώνοντας στην πράξη την αλήθεια των παροιμιών που λένε:
«Κόρακας κοράκου μάτι δεν βγάζει» και «Βόηθα με φτωχέ να μην σου μοιάσω»
Ειδικά λοιπόν για αυτόν τον χρόνο σας ευχόμαστε, εκτός από τα συνηθισμένα και καθιερωμένα, καλή μνήμη και σωστή κρίση για να εντάξουμε τους ανωτέρω στη θέση που τους αξίζει.
Ας γιορτάσουμε τον καινούργιο χρόνο και με πυροτεχνήματα.
Σε επίπεδο εικονικής πραγματικότητας βέβαια για να μην αυξηθεί το έλλειμμα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών και κατηγορηθούμε ότι εμποδίζουμε τη δημιουργία του πρωτογενούς πλεονάσματος !
Κλικ στην κατωτέρω εικόνα για έναρξη.

Πυροτεχνήματα

Ἐμεῖς εἴμαστε σάν τούς δυστυχισμένους κατάδικους πού καλοπιάνουνε τόν δήμιό τους, σάν τούς μονομάχους τῆς Ρώμης πού χαιρετούσανε τόν Καίσαρα, πρίν νά σφάξει ὁ ἕνας τόν ἄλλον, κράζοντάς του: “Χαῖρε, ὦ Καῖσαρ, οἱ μελλοθάνατοι σέ χαιρετοῦνε”! Ἔτσι, κ’ ἐμεῖς, χαιρετᾶμε τόν καινούριο Χρόνο πού θά μᾶς πάει πιό κοντά στό στόμα του γιά νά μᾶς φάγει, καί χοροπηδᾶμε καί τραγουδᾶμε οἱ δύστυχοι, σάν τά σαλιγκάρια τοῦ Αἰσώπου, τήν ὥρα πού ψηνόντανε. Απόσπασμα από το άρθρο του Φώτη Κόντογλου "Ο Χρόνος και ο κόσμος της φθοράς"

---

Νέος χρόνος 2012 - Ευχές και πυροτεχνήματα

Πρωτοχρονιάτικο παραμύθι

της Πηνελόπης Δέλτα

Μια παραμονή Πρωτοχρονιάς, χωμένο στη γωνία μιας εξώπορτας, κάθουνταν ένα αγοράκι και κοίταζε το αντικρινό φωτισμένο παράθυρο. Είχε νυχτώσει νωρίς, και το χιόνι σκέπαζε τις πλάκες του δρόμου, τα φανάρια, τα δέντρα και τις στέγες των σπιτιών, πράμα σπάνιο στην Αθήνα.
Το κρύο ήταν δυνατό, και τυλιγμένος στο παλιωμένο και σκισμένο ρουχάκι του, όλο και περισσότερο χώνουνταν ο Βασίλης στη γωνιά της εξώπορτας, για να ξεφύγει από το βοριά που τον πάγωνε ως τα κόκαλα. Μα τα μάτια του έμεναν καρφωμένα στο φωτισμένο παράθυρο του αρχοντόσπιτου, αντίκρυ του.
-"Πρωτοχρονιά αύριο", μουρμούρισε, "διασκεδάζουν εκεί μέσα".

Εκεί μέσα κείτουνταν ένα παιδί, με λιωμένο αχνό πρόσωπο. Κουτιά γεμάτα μπογιές, μολυβένια στρατιωτάκια, ζώα ξύλινα, σιδηρόδρομοι και καραβάκια, που σκέπαζαν το κρεβάτι του, έστεκαν άγγιχτα. Τ' αδύνατα χεράκια του μέναν ακίνητα στο σεντόνι πάνω, δεν κοίταζε καν τα πλούσια δώρα γύρω του. Το κουρασμένο βλέμμα του ήτανε καρφωμένο στο παράθυρο όπου, στα σκοτεινά, άσπριζαν τα χιόνια της αντικρινής στέγης.

Πρωτοχρονιάτικο παραμύθι

Το κορίτσι με τα σπίρτα

Το κορίτσι με τα σπίρτα
Μουσική/Στίχοι: Αδελφοί Κατσιμίχα

Παραμονή Πρωτοχρονιάς απόψε μες το χιόνι
Σπίρτα στο δρόμο εσύ πουλάς
Και είσαι τόσο μόνη

Χρόνια πολλά χρόνια καλά χρόνια ευτυχισμένα
Κι αν περισσεύει μια δραχμή σκεφτείτε με κι εμένα
Κι αν περισσεύει μια δραχμή σκεφτείτε με κι εμέ-να

Μα ποιος να σταθεί να κοιτάξει τα σπίρτα σου ποιος να σκεφτεί
Νυχτώνει σε λίγο νυχτώνει διαβάτες περνούν βιαστικοί

Ένα σπιρτάκι άναψε μέσα στ’ άσπρα δάχτυλα της
Πορτοκαλένιο άστραψε το χιόνι ολόγυρα της
Και ξάφνου μπρος στα πόδια της μια σόμπα ασημένια
Είδε να καίει με φωτιά ζεστή μαλαματένια

Και το ποτάμι το βαθύ που ήταν παγωμένο
Έλαμψε σαν παράθυρο τη νύχτα φωτισμένο
Και μες το βυθό εκεί κάτω νεράιδες αρχίσαν χορό

Μα σβήνει το σπίρτο και πέφτει σιωπή και σκοτάδι λευκό
Ανάβει ολόκληρο κουτί κι ακούστηκε κιθάρα
Κι έσταζε φως του γεφυριού η πέτρινη καμάρα

Και ήρθε μέσα από το φως όπως στα όνειρα της
Η μάνα της με τα φιλιά και τη ζεστή αγκαλιά της

Μανούλα κι εσύ μη μ’ αφήνεις μονάχη τη νύχτα αυτή
Φοβάμαι κρυώνω εδώ πέρα, αχ πάρε με τώρα μαζί
Παραμονή πρωτοχρονιάς τώρα ποιος τη θυμάται
Αχ, δε τη σκέφτηκε κανείς μοιάζει σα να κοιμάται

---

Το κορίτσι με τα σπίρτα

Κάλαντα, Χριστουγεννιάτικα τραγούδια και ύμνοι

Κάλαντα σε διάφορες παραλλαγές,
Χριστουγεννιάτικα τραγούδια και ύμνοι.

Παρακαλούμε αναμείνατε ..... μέχρι να ολοκληρωθεί η διαδιακασία της φόρτωσης

(όταν ολοκληρωθεί αυτή η διαδικασία θα δείτε στο ανωτέρω πλαίσιο τον Player και τη λίστα).

Αν βλέπετε στο πάνω αριστερό μέρος του Player κάποια εικόνα και η λέξη video αυτό σημαίνει ότι ο ήχος είναι ενσωματωμένος μέσα σε κάποιο video.
Κλικάρετε το τριγωνικό εικονίδιο (Show video)  για να εμφανιστεί το Video.

Για να επιστρέψετε και πάλι στο μοντέλο της λίστας και να κάνετε άλλη επιλογή θα πρέπει να κλικάρετε και πάλι το τριγωνικό εικονίδιο (Show Playlist) που εμφανίζεται στο κάτω δεξιό μέρος του player (δεξιά του αριθμού που δείχνει τη διάρκεια του Video).

---

Κάλαντα, Χριστουγεννιάτικα τραγούδια και ύμνοι

Πολλά δε θέλει ο άνθρωπος - (Ελύτης)

Στίχοι: Οδυσσέας Ελύτης
 Μουσική: Δημήτρης Λάγιος

 Πολλά δε θέλει ο άνθρωπος

 να 'ν' ήμερος να 'ναι άκακος

 λίγο φαΐ λίγο κρασί
 Χριστούγεννα κι Ανάσταση

 κι όπου φωλιάσει και σταθεί

 κανείς να μην του φτάνει εκεί

 Μα ήρθαν αλλιώς τα πράματα

 τον ξυπνάν χαράματα

 τον παν τον φέρνουν πίσω μπρος
 του τρώνε και το λίγο βιος

 κι από το στόμα την μπουκιά

 πάνω στην ώρα τη γλυκιά

 του την επαίρνουνε κι αυτή

 χαρά στους που 'ναι οι δυνατοί!

 Χαρά στους που 'ναι οι Δυνατοί

 γι' αυτούς δεν έχει χόρταση.

---

Πολλά δε θέλει ο άνθρωπος - (Ελύτης)

Τά Χριστούγεννα τοῦ τεμπέλη

 του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη

Στὴν ταβέρνα τοῦ Πατσοπούλου, ἐνῶ ὁ βορρᾶς ἐφύσα, καὶ ὑψηλὰ εἰς τὰ βουνὰ ἐχιόνιζεν, ἕνα πρωί, ἐμβῆκε νὰ πίη ἕνα ρώμι νὰ ζεσταθῇ ὁ μαστρο-Παῦλος ὁ Πισκολέτος, διωγμένος ἀπὸ τὴν γυναίκα του, ὑβρισμένος ἀπὸ τὴν πενθεράν του, δαρμένος ἀπὸ τὸν κουνιάδον του, ξορκισμένος ἀπὸ τὴν κυρὰ-Στρατίναν τὴν σπιτονοικοκυράν του, καὶ φασκελωμένος ἀπὸ τὸν μικρὸν τριετῆ υἱόν του, τὸν ὁποῖον ὁ προκομμένος ὁ θεῖος του ἐδίδασκεν ἐπιμελῶς, ὅπως καὶ οἱ γονεῖς ἀκόμη πράττουν εἰς τὰ "κατώτερα στρώματα", πὼς νὰ μουντζώνη, νὰ βρίζῃ, νὰ βλασφημῇ καὶ νὰ κατεβάζῃ κάτω Σταυρούς, Παναγιές, κανδήλια, θυμιατὰ καὶ κόλλυβα. Κι ἔπειτα, γράψε ἀθηναϊκὰ διηγήματα!

Ὁ προβλεπτικὸς ὁ κάπηλος, διὰ νὰ ἔρχωνται ἀσκανδαλίστως νὰ ψωνίζουν αἳ καλαὶ οἰκοκυράδες, αἳ γειτόνισσαι, εἶχε σιμὰ εἰς τὰ βαρέλια καὶ τὰς φιάλας, πρὸς ἐπίδειξιν μᾶλλον, ὀλίγον σάπωνα, κόλλαν, ὀρύζιον καὶ ζάχαριν, εἶχε δὲ καὶ μύλον, διὰ νὰ κόπτῃ καφέν. Ἀλλ' ἔβλεπες, πρωὶ καὶ βράδυ, νὰ ἐξέρχωνται ἀτημέλητοι καὶ μισοκτενισμένοι γυναῖκες, φέρουσαι τὴν μίαν χεῖρα ὑπὸ τὴν πτυχὴν τῆς ἐσθῆτος, παρὰ τὸ ἰσχίον, καὶ τοῦτο ἐσήμαινεν, ὅτι τὸ ὀψώνιον δὲν ἦτο σάπων, οὔτε ὀρύζιον ἢ ζάχαρις.

Τά Χριστούγεννα τοῦ τεμπέλη

Δρόμοι Μουσικής Παράδοσης

Δρόμοι Μουσικής Παράδοσης

Ἡ Σταχομαζώχτρα

του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη

Μεγάλην ἐξέφρασεν ἔκπληξιν ἡ γειτόνισσα τὸ Ζερμπινιώ, ἰδοῦσα τῇ ἡμέρᾳ τῶν Χριστουγέννων τοῦ ἔτους 187... τὴν θεια-Ἀχτίτσα φοροῦσαν καινουργῆ μανδήλαν, καὶ τὸν Γέρο καὶ τὴν Πατρώνα μὲ καθαρὰ ὑποκαμισάκια καὶ μὲ νέα πέδιλα.

Τοῦτο δὲ διότι ἦτο γνωστότατον ὅτι ἡ θεια-Ἀχτίτσα εἶχεν ἰδεῖ τὴν προῖκα τῆς κόρης της πωλούμενην ἐπὶ δημοπρασίας πρὸς πληρωμὴν τῶν χρεῶν ἀναξίου γαμβροῦ, διότι ἦτο ἔρημος καὶ χήρα καὶ διότι ἀνέτρεφε τὰ δυὸ ὀρφανὰ ἔγγονά της μετερχομένη ποικίλα ἐπαγγέλματα. Ἦτο (ἂς εἶναι μοναχή της!) ἀπ᾿ ἐκείνας ποὺ δὲν ἔχουν στὸν ἥλιο μοῖρα. Ἡ γειτόνισσα τὸ Ζερμπινιὼ ὤκτειρε τὰς στερήσεις τῆς γραίας καὶ τῶν δυὸ ὀρφανῶν, ἀλλὰ μήπως ἦτο καὶ αὐτὴ πλουσία, διὰ νὰ ἔλθῃ αὐτοῖς ἀρωγὸς καὶ παρήγορος;

Ἡ Σταχομαζώχτρα

Τα αγαπημένα αδέλφια και η κακή γυναίκα

Άλλο τι δεν εζήλεψα μέσ' 'ς τον απάνου κόσμο,
παρά το γλήγορο άλογο και το γοργό ζευγάρι,
και τη γυναίκα την καλή, νοπού τιμάει τον άντρα.

Ήταν δυο αδέρφια γκαρδιακά και πολυαγαπημένα,
κι' ο πειρασμός εβάλθηκε για να τα ξεχωρίση.
Αγάπησε ο μικρότερος του πρώτου τη γυναίκα,
και ντρέπεται να της το πη, ναν της το μολογήση.
Μα μια γιορτή, μια Κυριακή, μια πίσημη νημέρα,
που βγήκε η κόρη από λουτρό κι' ο νιος από μπαρμπέρη
και συναπαντηθήκανε σε ξέχωρο σοκάκι,
εξεδιαντράπη και της λέει και της το φανερώνει.

Τα αγαπημένα αδέλφια και η κακή γυναίκα