Τρίτη 11 Σεπτεμβρίου 2018

Σέρβου Αρκαδίας - Πανοραμική Φωτογραφία, Foggy Weather

Σέρβου Αρκαδίας
Πανοραμική Φωτογραφία από τη συλλογή του Βασίλη Μπόρα
The Right Man in the Right Place at the Right Time...
✰✰✰✰✰
Κλικ στην κατωτέρω εικόνα για να συνδεθείτε.

Παρασκευή 3 Αυγούστου 2018

by admin on 11:30 Δημοσίευση σχολίου

Το δένδρο - Ποίημα

Στην άκρη του κήπου μου υψώνεται, ένα δέντρο,

όπου χειμώνα-καλοκαίρι, φωλιάζουν τα πουλιά.

Είναι ψηλό και λυγερό, κυπαρίσσι αιωνόβιο,

από προπάππου φυτεμένο, εκείνα τα χρόνια τα παλιά.

Παιδί, θυμάμαι, μάθαινα από τους μεγάλους ιστορίες,

για όλους εκείνους που το πότισαν,

για λύπες, αγάπες και χαρές από τρεις γενιές,

που ήρθαν και πέρασαν, τα μυστικά τους πίσω άφησαν.

Πολλές φορές, τις βραδιασμένες ώρες,

κοιτώντας το δέντρο, τη βουερή σιωπή του συλλογιέμαι,

και το σκοτάδι που σιγά-σιγά το περιτυλίγει,

φτιάχνει ένα μυστήριο τοπίο, διάφανο, γκρι-μενεξεδή.

Κάποτε, σαν πέφτει η ομίχλη, το δέντρο μια νεράιδα σχηματίζει,

ψηλόλιγνη, με αύρα από κόσμο αιθέριο, αλαργινό,

κι άλλοτε, έναν λυγερόκορμο νέο, που τον ορίζοντα ατενίζει,

κι είναι το βλέμμα του γήινο, βουβό και σκεπτικό.

Άλλες φορές, στον ορίζοντα μακριά, ανοίγεται ένα πέλαγο,

σμάρια πουλιά, κατάρτια που αρμενίζουν με πάλλευκα πανιά,

κι άλλες πάλι, καράβια τρικυμιασμένα που πλέουν στο αβέβαιο,

αναζητούν γαλήνη στην ολόδροση του δέντρου αγκαλιά.

Αγνώ
22-7-2018

Πέμπτη 5 Απριλίου 2018

by admin on 11:29 Δημοσίευση σχολίου

Σέρβου Αρκαδίας - Λαογραφικά Στοιχεία, Δέσιμο φιδιών, σκορπιών και εξάλειψη καρναβιτσών

Λαογραφικά στοιχεία.
Το κατωτέρω απόσπασμα συμπεριλαμβάνεται σε βιβλίο του συμπατριώτη μας Λογοτέχνη και Λαογράφου Θ. Κ. Τρουπή, τη Λαογραφική έκδοση "Σκαλίζοντας τις Ρίζες μας ΣΕΡΒΟΥ".

Παρασκευή 9 Μαρτίου 2018

by admin on 10:33 Δημοσίευση σχολίου

Βγάζει η θάλασσα κρυφή φωνή - Ποίημα

του Κ. Π. Καβάφη
(Από τα Αποκηρυγμένα, Ίκαρος 1983)

(Από τα Αποκηρυγμένα, Ίκαρος 1983)

Βγάζει η θάλασσα κρυφή φωνή
φωνή που μπαίνει
μες στην καρδιά μας και την συγκινεί
και την ευφραίνει.

Τραγούδι είναι, ή παράπονο πνιγμένων ;
το τραγικό παράπονο των πεθαμένων,
που σάβανό των έχουν τον ψυχρόν αφρό,
και κλαίν για ταις γυναίκες των, για τα παιδιά των,
και τους γονείς των, για την έρημη φωλιά των,
ενώ τους παραδέρνει πέλαγο πικρό,

σε βράχους και σε πέτραις κοφτεραίς τους σπρώχνει,
τους μπλέκει μες στα φύκια, τους τραβά, τους διώχνει,
κ' εκείνοι τρέχουνε σαν νάσαν ζωντανοί
με ολάνοιχτα τα μάτια τρομαγμένα,
και με τα χέρια των άγρια, τεντωμένα,
από την αγωνία των την υστερνή.

Τραγούδι είναι, ή παράπονο πνιγμένων ;
το τραγικό παράπονο των πεθαμένων
που κοιμητήριο ποθούν χριστιανικό.
Τάφο, που συγγενείς με δάκρυα ραντίζουν,
και με λουλούδια χέρια προσφιλή στολίζουν,
και που ο ήλιος χύνει φως ζεστό κ' ευσπλαγχνικό.

Τάφο, που ο πανάχραντος Σταυρός φυλάει,
που κάποτε κανένας ιερεύς θα πάη
θυμίαμα να κάψη και να 'πη ευχή.
Χήρα τον φέρνει που τον άνδρα της θυμάται
ή υιός, ή κάποτε και φίλος που λυπάται.
Τον πεθαμένο μνημονεύουν· και κοιμάται
πιο ήσυχα, συγχωρεμένη η ψυχή.